Rzeka bogów [River of Gods - pl]

— Boli mnie to wszystko. Nie wiem co myśleć.

— Robiłam wywiad z Lalem Darfanem. Satnam oprowadzał mnie po studiu. I dał mi zdjęcia.

— A, ten z triśulą — wykrzykuje Tal. — Ćutja! Wrobił nas oboje! Ach! — Zaczyna dygotać, leją się łzy, unosi dłonie jak szpony trędowatego. — Biedna Mama Bharat, myśleli, że to moje mieszkanie, pomylili… — Dygot przeradza się w urywane łkanie, rozdzierane wyczerpaniem i szokiem.

Najia wykrada się do kuchni i robi nowy ćaj, dopóki nie usłyszy, że lamenty cichną. Jak na Afgankę, ma całkiem północnoeuropejski lęk przed silnymi emocjami.

— Jeszcze ćaju?

Tal owija się prześcieradłem. Kiwa głową. Trzymająca szklankę dłoń drży.

— Skąd wiedziałaś, że będę na dworcu?

— Dziennikarska intuicja — odpowiada Najia. Chciałaby dotknąć jego twarzy i nagiej delikatnej głowy. — Sama bym tam właśnie poszła.

— Twoje dziennikarskie przeczucia to niezła rzecz. Jaki ze mnie głupek! Uśmiechałom się, śmiałom, tańczyłom i myślałom, że wszyscy mnie uwielbiają! Nowe neutko w mieście, każdy chce je poznać, przyjdź na wielką imprezę, chodź do klubu…

Najia wyciąga dłoń, by dotknąć Tala, by pocieszyć i ogrzać. I nagle uświadamia sobie, że przyciska je do piersi, jej policzek ociera się o gładką, natłuszczoną skórę głowy. Jakby tulić kota, nic tylko kości i napięcie. Palcami muska wypustki na ramieniu, jak szereg symetrycznych ukąszeń komarów. Wzdryga się.

— Nie, proszę, tutaj — mówi Tal.

Najia delikatnie naciska punkt. Czuje, jak pod skórą przelewają się płyny.

— I tutaj, proszę… — Jego palce prowadzą jej palce ku innej wypustce koło przegubu. — I tu. — O szerokość dłoni od łokcia. Neutko drży w jej objęciach. Jego oddech się uspokaja. Mięśnie tężeją. Chwiejnie wstaje na nogi, niepewnie przechadza się po pokoju.

Najia niemal czuje zapach tej nerwowości. Mówi:

— Nie wyobrażam sobie, jak to jest móc tak sobie wybierać emocje.

— My nie wybieramy emocji, tylko reakcje. To jest… intensywne. Mało które z nas dożywa sześćdziesiątki. — Teraz chodzi w kółko, jak mangusta w klatce, zerkając przez szczeliny między żaluzjami i zasuwając je z powrotem.

— I jak mogłoś…

— Podjąć taką decyzję? Dla urody to wystarczająco długo.

Najia kręci głową. Jedna niesamowitość na drugiej. Tal łomocze pięścią o ścianę.

— Idiota! Powininnom zginąć, powininnom zginąć, jestem za głupie, żeby żyć.

— Nie tylko ty, ja też byłam głupia, myślałam sobie, że mam specjalny kontakt z N.K. Jivanjeem.

— Spotkałaś Jivanjeego?

— Rozmawiałam z nim, na wideo, kiedy zorganizował spotkanie, na którym Satnam dał mi te zdjęcia.

Na żaluzje pada cień. Neutko i kobieta zamierają. Tal powoli kuca, chowając się poniżej parapetu. Kiwa na Najię, żeby dołączyła do niego pod ścianą. Najia, zamieniwszy się w słuch, czołga się po macie zasłanej warstwami tiulu. Wtem damski głos odzywa się po niemiecku. Żołądek Najii odpuszcza. Przez chwilę wydawało jej się, że zaraz zwymiotuje ze strachu.

— Musimy uciekać z Bharatu. Widzieli cię ze mną — szepcze Tal. — Teraz jesteśmy jak jedno. Musimy kupić sobie bezpieczną drogę.

— Nie powinniśmy pójść na policję?

— Czy ty nie masz pojęcia, jak działa ten kraj? Sajida Rana rządzi policją i chce mnie dopaść, jako zdrajcę, a ci policjanci, nad którymi nie ma władzy, siedzą w kieszeni Jivanjeego. Trzeba znaleźć coś, co będzie na tyle cenne, że zapewni nam ochronę. Mówisz, że rozmawiałaś z Jivanjeem na wideo. Myślę, że jesteś na tyle bystra, że je sobie zostawiłaś. Pokaż. Może tam coś będzie.

Siadają obok siebie pod ścianą. Najia wyciąga palmera; ręka jej się trzęsie. Tal chwyta ją za przegub, uspokaja.

— Taki sobie model — mówi.

Dźwięk odtwarzanego nagrania jest boleśnie głośny. Na zewnątrz w klubie słychać pykanie piłek tenisowych i uderzenia rakiet. Rozfalowany, obwieszony kalamkari pawilon N.K. Jivanjeego na ekranie wydaje się boskim przeciwieństwem mrocznej, przegrzanej sypialni dusznej od strachu.

— Stop stop stop!

Najia nie trafia kciukiem w przycisk.

— Co to jest?

— N.K. Jivanjee.

— Wiem, głupia. Gdzie to jest?

— To jego gabinet, albo prywatne mieszkanie, a może i ta jego ratha jatra, nie wiem.

— Kłamstwa kłamstwa kłamstwa — syczy Tal. — Za to ja wiem. To nie jest ani mieszkanie, ani ratha jatra, ani biuro pana N.K. Jivanjeego. To apartament weselny Aparny Chawli i Ajay Najiadwali na najhuczniejszy ślub roku w Mieście i wsi. Samo projektowałom te kalamkari.

— Dekoracje?

— Moje dekoracje. Do sceny, której jeszcze nie kręcili.

Najia Askarzadah czuje, jak rozszerzają jej się oczy. Żałuje, że nie ma takiego podskórnego menu, z którego mogłaby sobie zarządzić strumień neuroprzekaźników do rozpuszczenia paraliżującego niedowierzania.