Urth Nowego Słońca [The Urth of the New Sun - pl]

— „Widzieli mężczyzn zmarłych z opilstwa, którzy leżeli przy tryskających z ziemi źródełkach wina. zbyt oszołomieni trunkiem, aby zdać sobie sprawę, że ich życie dobiegło już końca…”

— O czym ty mówisz? zapytał Eata.

— To tylko taka stara opowieść. Nieważne, mów dalej.

— Zostaliśmy na łodzi sami, ona i ja, ale we dwójkę radziliśmy sobie nie gorzej niż wcześniej we trójkę. Nigdy nie wzięliśmy ślubu: zawsze było jakoś tak, że kiedy oboje mieliśmy na to ochotę, akurat byliśmy bez pieniędzy, a kiedy mieliśmy pieniądze, właśnie się po kłóciliśmy. Nie miało to zresztą żadnego znaczenia, bo po paru latach wszyscy i tak uważali nas za małżeństwo.

Wysmarkał nos za burtę.

— Mów dalej — zachęciłem go ponownie.

— Zajmowaliśmy się trochę przemytem i pewnej nocy zatrzymał nas kuter. Było to jakieś osiem albo dziesięć mil na południe od Wzgórza Cytadeli. Maxellindis skoczyła do wody — wyraźnie usłyszałem — plusk — a ja zrobiłbym to samo, gdyby nie to, że jeden z celników cisnął we mnie achico i padłem na pokład jak długi. Zapewne znasz tę broń?

— Owszem. Czy byłem jeszcze wtedy Autarchą? Mogłeś przecież zwrócić się bezpośrednio do mnie.

— Nie zrobiłem tego. bo byłem pewien, że odeślesz mnie z powrotem do konfraterni.

— Nie uczyniłbym tego — zapewniłem go. — A gdybym nawet tak postąpił, czy zaznałbyś wtedy gorszego losu od tego, który cię spotkał?

— Tak, bo musiałbym w niej pozostać do końca życia. Tak czy inaczej, wzięli naszą łódź na hol i zaciągnęli ją w górę rzeki. Długo czekałem w areszcie na rozprawę, a kiedy wreszcie się odbyła, zostałem skazany na chłostę i wsadzony na galeon. Trzymali mnie skutego aż do chwili, gdy ląd zniknął nam z oczu, potem zaś harowałem jak niewolnik, ale w ten sposób dotarłem do Kraju Żółtych Ludzi, a tam natychmiast uciekłem ze statku i mieszkałem przez dwa lata. To nawet nie jest najgorsze miejsce, naturalnie pod warunkiem, że ma się pieniądze.

— Potem jednak wróciłeś, jak się domyślam?

— Dziewczyna, z którą żyłem, zginęła w zamieszkach. Wybuchają tam co dwa albo trzy lata z powodu nadmiernie wysokich cen żywności.

Żołnierze nie patyczkują się, tylko rozbijają głowy jak leci. a ona miała pecha i znalazła się w niewłaściwym czasie w zupełnie niewłaściwym miejscu. Akurat wtedy stała w porcie karawela gotowa do wypłynięcia w rejs na Wyspę Błękitnych Kwiatów: poszedłem do kapitana, pogadałem z nim trochę, a on zgodził się wziąć mnie na pokład. Młodzi ludzie bywają niekiedy wielkimi głupcami; nie wiedzieć czemu ubzdurałem sobie, że Maxellindis na pewno kupiła następną łódź. Jednak kiedy wróciłem na Gyoll, jej tam nie było i już nigdy jej nie spotkałem.

Przypuszczalnie zginęła tej nocy, kiedy dopadł nas kuter, a ona wyskoczyła za burtę.

Przez chwilę milczał, pocierając brodę.

— Maxellindis pływała prawie tak dobrze jak ja. ja zaś, jeśli pamiętasz, mogłem iść w zawody zarówno z tobą, jak i z Drotte'em. Może wciągnęła ją wodnica? To się czasem zdarza, szczególnie w dole rzeki.