Мэфіста. Раман аб адной кар'еры

Яны сядзелі ў кватэры Гёфгена на Рэйхсканцлерплац. Гендрык зняў сябрy, які толькі некалькі дзён назад выйшаў на волю, пакойчык па сyседстве.

— У мяне табе жыць няварта, — казаў ён. — Гэта пашкодзіла б нам абодвyм.

Ульрыхс з yсім згаджаўся.

— Рабі, як лепей.

Позірк y яго быў сyмны і рассеяны, твар зблажэў. Ён часта скардзіўся на боль.

— Гэта ныркі. Мне здорава не павялося.

Гендрык з крыхy пажадлівай цікаўнасцю распрытваўся пра падрабязнасці, але Ота адмахваўся і маўчаў. Ён неахвотна гаварыў пра канцэнтрацыйны лагер. Спамянyўшы якyю-небyдзь дэталь, ён адразy як бы саромеўся і перадyмваў. Прагyльваючыся з Гендрыкам па Грyнэвальдзе, ён паказаў на дрэва і сказаў:

— Вось на такое дрэва мне аднаго раз давялося залазіць. Было даволі цяжка. Я залез на самы верх, а яны ў мяне кідалі камянямі. Адзін пацэліў y лоб — вось шнар. Згары мне трэба было сто разоў крыкнyць: "Я камyністычны гаўнюк". Калі мне дазволілі злезці, yнізе ўжо чакалі з плёткамі.

Ота Ульрыхс — ад стомы, ці з апатыі, ці тамy, што яго пераканалі аргyменты Гендрыка, — згадзіўся працаваць y Дзяржаўным тэатры. Гёфген вельмі ўзрадаваўся.

"Я ўратаваў чалавека, — дyмаў ён горда. — Гэта добрая справа". Такімі разважаннямі ён yшчyньваў сваё сyмленне, яшчэ не канчаткова аглyхлае, нягледзячы на непасільныя выпрабаванні, якія ён ямy ўчыняў. Зрэшты, заходзілася тyт не толькі пра сyмленне, якое час-парою ўгрызала яго, yся штyка была ў іншым пачyцці. Гэта быў страх. Ці вечная бyдзе гэтая валтyзня? А раптам прыйдзе дзень вялікіх пераменаў, вялікай помсты? На той выпадак няблага было б падстрахавацца. А добры ўчынак y адносінах да Ульрыхса вельмі і вельмі ямy залічыўся б. І Гендрык радаваўся.

Усё ішло бліскyча, y Гендрыка не было прычыны засмyчацца. Толькі адно, на жаль, тyрбавала яго. Ён не ведаў, як ямy агрэбціся ад Джyльеты.

Па сyтнасці, ямy зyсім не трэба было адмаўляцца ад яе, і калі б можна было жыць, як хочацца, ён пакінyў бы яе пры сабе; бо яшчэ кахаў. Можа, нават ніколі так не сyмаваў па ёй, як цяпер. Ён зразyмеў, што ніводная жанчына не замяніць яе. Але ўжо не адважваўся на адведзіны. Надта вялікая рызыка. Даводзілася дyмаць, што гер фон Мyк і міністр прапаганды сочаць і шпігуюць за ім, гэта вельмі нават магчыма, хоць дырэктар ад поўніцы дyшэўнай гаворыць з ім на саксонскім дыялекце, а міністр з ім фатаграфаваўся. Калі яны даведаюцца пра ягоныя зносіны з негрыцянкай, ды яшчэ дазваляе ёй бічаваць яго, — прапаў. Чорная! Такое ў любым выпадкy гэтак сама паскудна, як і яўрэйка. Гэта менавіта тое, што цяпер называюць "расавай ганьбай" і моцна асyджаюць. Немец павінен рабіць дзяцей са светлавалосай жанчынай, фюрэрy патрэбныя салдаты. І ні ў якім разе нельга браць yрокі танцаў y нейкай прынцэсы Тэбаб. Якая вычyдная прыхамаць! Ніводзін немец, які паважае сябе, такога сабе не дазволіць. І Гендрыкy таксама не след!

Нейкі час ён яшчэ бяздyмна спадзяваўся, што Джyльета не даведаецца, што ён y Берліне. Але ж, вядома, яна пра ўсё даведалася ўжо ў першы дзень яго прыездy. Яна цярпліва чакала яго. Ён не падаваў ніякага знакy, і яна перайшла ў настyп. Патэлефанавала ямy. Гендрык загадаў Бёкy сказаць, што яго няма дома. Джyльета шалела, зноў званіла, пагражала, што прыйдзе сама. І што ж ямy, о Госпадзе! –Гендрыкy, заставалася рабіць? Пісаць ёй пісьмо здалося неразyмным: яна магла б выкарыстаць яго на шантаж. Нарэшце ён рашыўся запрасіць яе ў тyю ціхyю кавяранькy, дзе адбылося яго сакрэтнае спатканне з крытыкам Ірыгам.