2586 kroków

Szef poszedł załatwiać sprawy urzędowe a ja zostałem pilnować interesu. Jak w tym dowcipie o umierającym żydowskim handlarzu – ktoś zawsze musi czuwać w sklepie… Siedziałem i w zadumie szkicowałem w kajecie nowe, bardziej skomplikowane wzory biżuterii, gdy nieoczekiwanie do środka wparował nowy klient. Od razu wyczułem, że to dyplomata. Był ubrany w garnitur, na to narzucił płaszcz z wielbłądziej wełny. W ręce trzymał czarną, skórzaną walizkę z okuciami na rogach.

– Nie ma właściciela? – zapytał po rosyjsku.

W jego głosie wyczułem rozczarowanie. I jakby tajoną złość. To nie był dobry człowiek.

– Niestety. – Rozłożyłem ręce. – Pojechał do urzędu.

I nagle skojarzyłem. Wujaszek uprzedzał, że ktoś taki może przyjść.

– Przepraszam, pan Valentin Sokow? – zapytałem.

Kiwnął głową.

– Wuj naszykował wszystko, co pan zamawiał poprzednim razem – powiedziałem.

Twarz gościa rozpromieniła się, choć oczy pozostały chłodne. Spod lady wydobyłem czarny neseser i otworzyłem go. Na aksamitnej wyściółce leżało kilkanaście wyrobów. Już na pierwszy rzut oka widać było, że jest to towar odrobinę lepszego sortu niż badziewie upchane po gablotkach. Obejrzał go pobieżnie i mniej więcej połowę odrzucił. Resztę kazał zapakować.

W zadumie przebiegł wzrokiem po gablotce i gestem wskazał moją broszkę.

– Chciałbym jeszcze zobaczyć to – rozkazał.

Nie wyczułem w jego głosie żadnych uczuć, za to we mnie wszystko zwinęło się w supły. Podałem mu drobiazg. Oglądał go przez kilka minut.

– Ty to zrobiłeś? – zapytał.

– Skąd pan wie? – zdumiałem się.

Na jego wąskie wargi wypełzło coś na kształt uśmiechu.

– Błyszczące oczy, drżenie dłoni, nie potrafisz panować nad swoimi emocjami – powiedział cicho. – Popatrzmy.

Obejrzał detal pod światło i w zadumie potarł palcem wskazującym koniuszek nosa.

– Niezłe – skwitował. – Zwłaszcza jak na pierwszą próbę. Ale nie wezmę. Musisz jednak jeszcze się trochę postarać.

– Jest lepsze niż to, co pan kupił. – Uśmiechnąłem się

– Owszem, ale ten złom jest mi potrzebny na prezenty dla tych debili, z którymi będę musiał rozmawiać – wyjaśnił. – To, co zrobiłeś, jest za dobre dla nich, a dla mnie – wybacz – jeszcze za słabe. Ile się należy?

– Tysiąc osiemset dwadzieścia złotych.

Podał mi platynową kartę kredytową. Wyglądała normalnie, ale w dotyku poczułem, że wykonano ją nie z plastiku, ale z cieniutkiej płytki twardego metalu. Matową powierzchnię zdobił napis Banco National de Lissa. Automatycznym ruchem przesunąłem ją przez czytnik. Czasem bywały problemy, gdy na przykład Japończycy usiłowali tak płacić. W tym przypadku urządzenie zareagowało natychmiast: „nieznany typ karty”.

– Przykro mi – zacząłem, ale on sam zauważył swoją pomyłkę.

Teraz podał mi zwyczajną visę. Bank bez kłopotu autoryzował transakcję.

– Czasem się człowiek zagapi – mruknął.

W tym momencie zauważyłem szalonego dziadka. Stał może dziesięć metrów od nas, w głębi hali i pożerał nasz sklepik wzrokiem.

– Czy będzie pan jeszcze coś zamawiał? – zapytałem.

Dyplomata uśmiechnął się leciutko.

– Pracuj, zobaczymy, co zdołasz wymyślić – powiedział po polsku i to prawie bez obcego akcentu. – Z szefem skontaktuję się osobiście.

Uniósł z podłogi swoją walizkę. Zauważyłem, że zamki zabezpieczono nalepkami „poczta dyplomatyczna”. Na przywieszce widniały trzy literki: VIP. Zerwał ją i, zmiąwszy, wsadził do kieszeni. Pakunek z naszyjnikami wrzucił do środka.

– Do zobaczenia – burknął.

Odszedł. Wujaszek przyszedł po pół godzinie.

– Ruszałeś neseser? – Zauważył od razu, że stoi w innym miejscu.

Wyczułem w jego głosie niemy wyrzut. Widocznie pomyślał, że zawiodłem jego zaufanie…

– Był pan Valentin. Wybrał sobie trochę rzeczy. Połowę mniej więcej.

Szef otworzył walizeczkę i przejrzał pospiesznie jej zawartość.

– Cholera, wybredny jak primabalerina – mruknął. – No nic, gibaj coś zeżreć. Dobrze się spisałeś… – pochwalił mnie nieoczekiwanie. – To nasz niemal stały klient. I zawsze kupuje za ładne kilka setek…