De Herrezen Draak

Of ooit? voegde hij er voor zichzelf aan toe. Moiraine had hen de hele winter hier gehouden. De Shienaranen vonden niet dat zij hier de bevelen gaf, maar Perijn wist dat Aes Sedai op de een of andere manier altijd haar zin wist door te drijven. Vooral Moiraine Sedai. Nadat de paarden naar de ruwhouten stal waren geleid, gingen de krijgslieden zich bij het vuur warmen. Perijn sloeg zijn mantel terug over de schouders en hield dankbaar zijn handen vlak bij het vuur. De grote ketel, zo te zien uit Baerlon, verspreidde een geur die hem al enige tijd had doen watertanden. Iemand had blijkbaar een goede jacht gehad en wilde wortels dwarrelden in het ziedende water rond en verspreidden een aroma als geroosterde knolletjes. Hij trok zijn neus op en richtte zijn aandacht op de stoofpot. Tegenwoordig wilde hij eigenlijk het liefst vlees.

Het meisje in mannenkleren staarde Leya na die net in Moiraines hut verdween.

‘Wat zie je, Min?’ vroeg hij.

Ze kwam bezorgd kijkend naast hem staan. Hij begreep niet waarom ze liever een broek droeg dan een rok. Misschien kwam het doordat hij haar kende, maar volgens hem zou iedereen haar als een mooi jong meisje herkennen en niet als een knappe jongeman. ‘Die vrouw van de ketellappers zal sterven,’ zei ze zachtjes terwijl ze de anderen rond het vuur in het oog hield. Er was niemand in de buurt die haar kon horen.

Hij stond nog steeds aan Leya’s zachtmoedige gezicht te denken. Ach, Licht! Ketellappers doen nooit iemand kwaad! Hij voelde zich koud ondanks de hitte van het vuur. Bloed en as, ik wou dat ik het nooit had gevraagd. Zelfs de paar Aes Sedai die van Mins gave wisten, begrepen niet wat ze deed. Soms zag ze beelden en aura’s rond mensen, en soms wist ze zelfs wat die betekenden.

Masema kwam met een lange kookspaan in de stoofpot roeren. De Shienaraan keek hen even aan, kruiste grijnzend twee opgestoken vingers en grijnsde nog breder toen hij weer wegliep.

‘Bloed en as!’ mopperde Min. ‘Hij heeft waarschijnlijk bedacht dat wij twee gelieven zijn die elkaar bij het kampvuur lieve woordjes toefluisteren.’

‘Denk je echt?’ vroeg Perijn. Ze keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan en hij voegde eraan toe: ‘Wat je over Leya zei.’

‘Heet ze zo? Ik wou dat ik het niet had geweten. Het maakt het altijd erger, als je het weet en niet in staat bent... Perijn, ik zag haar gezicht los boven haar schouder, onder het bloed en met lege ogen. Duidelijker beelden krijg ik nooit.’ Ze rilde en wreef haar handen stevig over elkaar. ‘Licht, ik wou maar dat ik meer blije dingen zag. Alle fijne dingen lijken te zijn verdwenen.’

Hij wilde net voorstellen Leya te waarschuwen, maar hield zich in. Er bestond nooit enige twijfel over wat Min zag en wist, of het goed of slecht was. Als ze zeker was, gebeurde het.

‘Bloed op haar gezicht,’ mompelde hij. ‘Houdt dat in dat ze een gewelddadige dood sterft?’ Hij schrok van het gemak waarmee hij dat zei. Maar wat kan ik doen? Als ik het tegen Leya zeg, als ik haar kan overtuigen, zal ze haar laatste dagen in vrees doorbrengen en het zal niets veranderen. Min knikte kort.

Als ze door geweld omkomt, kan dat een aanval op ons kamp inhouden. Maar iedere dag reden er verkenners uit en er stonden dag en nacht schildwachten. Bovendien had Moiraine gezegd dat ze een ban rond het kamp had gelegd, zodat geen enkel schepsel van de Duistere het kamp ongezien kon binnenkomen. Hij dacht aan de wolven. Nee! Wie tot het kamp wilde doordringen, zou door de verkenners gezien worden. ‘Ze moet een lange reis maken voor ze weer bij haar mensen is,’ zei hij, half tegen zichzelf. ‘De ketellappers zullen hun wagens niet verder gereden hebben dan de eerste heuvels van de Mistbergen. Tussen hier en hun kamp kan er van alles gebeuren.’ Min knikte bedroefd. ‘En we zijn met te weinigen om haar één man mee te geven. Zelfs als dat nut zou hebben.’