Peanatema [Anathem - pl]

Wszedłem w cień dachu nad kanałem, przysiadłem na stosie drewnianych palet, wyjąłem mapomat i zacząłem się uczyć go obsługiwać. Zajęło mi to więcej czasu, niż się spodziewałem — wszystko przez to, że zaprojektowano go z myślą o analfabetach. Nie potrafiłem nawet skorzystać z wyszukiwarki, która nieporadnie i całkiem bez sensu próbowała mi się narzucać z pomocą.

— Gdzie jest Kopiec Bly’a, do licha? — zapytałem Arsibalta.

Zjawił się pół godziny przed południem. Do tego czasu zdążyła już przybyć mniej więcej połowa powołanych i przed wiatą formowała się flotylla aportów i mobów: nie miałem pojęcia, czy zostały ukradzione, wypożyczone, czy może otrzymane w prezencie.

— Przewidziałem to — powiedział Arsibalt.

— Relikwie Bly’a są w Sauncie Edharze — przypomniałem mu.

— Były — poprawił mnie.

— No pięknie! Co ukradłeś?

— Rysunek kopca sprzed tysiąca trzystu lat.

— I notatki kosmograficzne? — spytałem błagalnym tonem.

Ale nie miałem aż tyle szczęścia: na twarzy Arsibalta odmalowało się bezbrzeżne zaciekawienie.

— Po co ci notatki kosmograficzne saunta Bly’a?

— Spodziewam się, że podał w nich długość i szerokość geograficzną miejsca, z którego prowadził obserwacje.

W tym momencie przypomniałem sobie, że i tak nie mamy jak określić swojej długości i szerokości geograficznej. Chyba że udałoby się to jakoś wyczytać z mapomatu.

Arsibalt westchnął.

— Może dobrze się stało z tymi notatkami.

— Jak to?!

— Mamy udać się prosto do Saunta Tredegarha. Kopiec Bly’a nie leży po drodze.

— Ale niedaleko.

— Tylko mi się wydawało, czy przed chwilą powiedziałeś, że nie wiesz, gdzie jest?

— Mam zgrubne pojęcie…

— Nawet nie wiesz, czy Orolo faktycznie tam poszedł. Jak zamierzasz namówić siedemnaścioro deklarantów, żeby wbrew oficjalnym zaleceniom zgodzili się pójść okrężną drogą, bo ty chcesz odszukać człowieka, któremu parę miesięcy temu odśpiewali peanatemę?

— Nie rozumiem cię, Arsibalcie. Po co kradłeś relikwie Bly’a, jeżeli nie zamierzasz szukać Orola?

— Kiedy je kradłem, nie wiedziałem jeszcze, że idziemy na konwoks.

Jego logika wcale nie była dla mnie oczywista.

— Nie wiedziałeś, że wrócimy…

— No właśnie.

— I myślałeś, że kiedy już załatwimy, co mamy do załatwienia, moglibyśmy…