Населены востраў

Пад раніцу Максім вывеў танк на шашу і разьвярнуў носам на поўдзень. Можна было ехаць, але ён вылез з адсеку кіраваньня, саскочыў на зламаны бэтон і прысеў на краі кювэту, выціраючы травой запэцканыя рукі. Іржавая веліч мірна клекатала побач, утаропіўшы ў мутнае неба вострую верхавіну ракеты.

Ён прапрацаваў усю ноч, але стомленасьці не адчуваў. Абарыгены будавалі трывала, машына аказалася ў нядрэнным стане. Ніякіх мінаў, вядома, не знайшлося, а ручное кіраваньне, наадварот, было. Калі хто-небудзь і падрываўся на такіх машынах, то гэта магло адбыцца толькі з-за зношанасьці катла, альбо ад поўнага тэхнічнага невуцтва. Кацёл, праўда, даваў ня больш за дваццаць адсоткаў нармальнай магутнасьці, і была парадкам патрапаная хадавая частка, але Максім быў задаволены — учора ён не спадзяваўся і на гэта.

Было каля шасьці гадзін раніцы, зусім разьвіднелася. Звычайна ў гэты час выхаванцаў строілі ў клятчастыя калёны, сьпехам кармілі і выганялі на работы. Адсутнасьць Максіма была, вядома, ужо заўважаная, і цалкам магчыма, што цяпер ён лічыўся ў бягах і быў прыгавораны, а можа быць Зэф прыдумаў якое-небудзь тлумачэньне — падвярнулася нага, паранены ці яшчэ што-небудзь.

У лесе стала ціха. «Сабакі», што пераклікаліся ўсю ноч, уціхамірыліся, сышлі, напэўна, у падзямельле і хіхікаюць там, паціраючы лапы, згадваючы, як напалохалі ўчора двухногіх... Гэтымі «сабакамі» трэба будзе потым ґрунтоўна заняцца, але цяпер давядзецца пакінуць іх у тыле. Цікава, успрымаюць яны выпраменьваньне ці не? Дзіўныя істоты... Уночы, пакуль ён корпаўся ў рухавіку, двое ўвесь час тырчалі за кустамі, ціхенька назіраючы за ім, а потым прыйшоў трэці і залез на дрэва, каб лепш бачыць. Максім, высунуўшыся зь люка, памахаў яму рукой, а потым, дзеля гарэзлівасці, паўтарыў як мог тое чатырохскладовае слова, якое ўчора скандаваў хор. Той, што быў на дрэве, страшна раззлаваўся, зазіхацеў вачыма, надзьмуў шэрсьць па ўсім целе і пачаў выкрыкваць нейкія гартанныя абразы. Двое ў кустах былі, відавочна, гэтым шакаваныя, таму што неадкладна сышлі і больш не вярталіся. А лаяльнік яшчэ доўга ня злазіў і ўсё ніяк ня мог супакоіцца: шыпеў, пляваўся, рабіў выгляд, што хоча напасьці, і выскаляў белыя рэдкія іклы. Выбраўся ён толькі пад раніцу, зразумеўшы, што Максім не зьбіраецца ўступаць зь ім у сумленную бойку... Наўрад ці яны разумныя ў чалавечым сэнсе, але істоты забаўныя і, верагодна, уяўляюць сабой нейкую арганізаваную сілу, калі здолелі выжыць з Крэпасьці ваенны гарнізон на чале з прынцам-герцагам... Да чаго ж у іх тут мала інфармацыі, адны чуткі і легенды... Добра было б памыцца зараз, увесь заквэцаўся ў іржы, ды і кацёл падцякае, скура гарыць ад радыяцыі. Калі Зэф і аднарукі пагодзяцца ехаць, трэба будзе засланіць кацёл трыма-чатырма плітамі, абадраць браню з бартоў...