Куля для прэзідэнта

Кашчавая ўрачыста абвясьціла:

“Пачынаем утварэньне новага сьвету! Абвяшчаю другі чарнобыльскі выбух! Атамы, што дагэтуль спалі, зараз абудзяцца. Атамы, што дагэтуль толькі казыталі сваімі прамянямі, пачнуць забіваць!”

Ад прагі авалодаць гэтымі душамі Лепшы, Лукапшык і Шклоўскі Ідал аж затрымцелі і вакол іх галоў утварыліся ледзь бачныя німбы. Яны, вібруючы, павялічваліся, сашчапіліся, утварыўшы сьнежную паветраную бабу і пакрысе набылі аблічча Першага Прэзыдэнта, то была яго Душа -- ДуППа.

Яна праляцела над галовамі гасьцей і села на макет шрубалёта, што вісеў над сярэдзінай стала, пільна аглядаючы кожнага госьця. Кашчавая патлумачыла:

-- Вышыня -- любімае месца Душы Першага Прэзыдэнта. Ён любіў лётаць на верталёце над палямі пад час бітваў за ўраджай.

Кашчавая указала на першую партыю беларусаў, якіх даставілі ў ЧаС:

-- Гэта грамадзяне Бабруйска!

Кіраўніцтва горада трымала плакат, які зьнялі з цэнтральнай вуліцы горада: «Политику Президента одобряем!”.

З дзьвярэй пад рэактарам выбеглі дзяўчыны, ўкленчылі, і з енкам пачалі цалаваць чэрапы.

Лепшы да Найбяспечнага:

-- Чаму енчаць?

Найбяспечны гучна патлумачыў:

-- Гэта члены Патрыятычнага Саюза Моладзі (ПатСаМол)! Яны ўзялі вопыт прыхільніц Кім-Ір-Сена і стогнуць ад шчасця, цалуючы Лепшыя сляды!

А на вуха Лепшаму сказаў:

-- Ім паабяцалі заплаціць здельна за кажны пацалунак.

Лепшы ўказаў на свой помнік, які стаяў на атамным рэактары:

-- Ночью мы прайдзем первый Пуць к Свабодзе -- АЧЫШЧЭННЕ. На этам пуці мы ізбавімся ад путав старага – «свабодалюбства» і «гонару» і ачысцім сваі душы для новага – любві і падчыненьня.

Усе зірнулі на статую і ўбачылі, што скура помніка Лепшаму пакрысе варушыцца, быццам дыхае. Госьці мелі біноклі і пільна разглядвалі статую. Па яе паверхні поўзалі дробненькія істоты. А Лепшы адзначыў:

«Эта вшывые блохі с презіденцким вектарам! Бізнесмэны. Палезныя. Вшывых блох с антыпрэзідэнскім вектарам мы давно страхнулі. І штоб народ не заражалі, в цюрэмныя камеры пасадзілі”.

І цех, хто плоха прайдзёт на дэманстрацыю тожа пасадзім…

Кіраўніцтва горада рушыла наперад, за імі хістаючыся крочылі пьяныя душы, а астатнія пазіралі на чэрапы і не зрабілі крока. Насьпяваў скандал.

-- Пугаю іх! – Крыкнуў нехта з гасьцей.

-- Гнаць душы не выпадае, бо яны набрыняюць такім пратэстам, што пасьля іх нічым не апрацуеш. – Адказаў Лявон.

-- Слушна! – адзначыў Шклоўскі Ідал і прапанаваў -- Наперадзе трэба пусьціць кіраўніцтва з народнымі ідаламі на руках і вазах.

-- Каб іх зрабіць, год спатрэбіцца, а у нас адна ноч на ўсё. – Хвалюючыся адказала Сьмерць.

-- Нада цветамі всё засадзіць і душы пайдуць. – Мовіла ДуППа.

-- Покуль чэрапы здымеш, зямлі навязеш ды гною, потым назад чэрапы ўкладзеш і ў дзюркі кветкі ўторніш – лета пройдзе. – Сказаў Лукапшык.