Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

— Dobry Boże! Co oni robią? Co oni zrobili?

Wiele rzeczy szokuje Landsmana w tym obrazie, lecz najbardziej wstrząsający jest fakt, że Żydzi z Sitka potrafili oddziałać na obiekt odległy o trzynaście tysięcy kilometrów. To, w rozumieniu Landsmana, pogwałcenie najbardziej fundamentalnego prawa fizyki emocjonalnej. Czasoprzestrzeń Sitka jest wszak zakrzywiona — Żyd sięga ręką jak najdalej umie, a w końcu i tak tylko klepie się po własnych plecach.

— A co z Mendlem? — pyta.

— Pewnie sprawy zaszły za daleko — mówi Bina. — Pewnie postanowili działać bez niego.

Paradoksalnie z jakiegoś powodu ta myśl napawa Landsmana smutkiem w imieniu Mendla. Wszyscy i wszystko będzie odtąd działać bez niego.

Przez kilka minut Bina stoi z założonymi rękami, przyglądając się błazeństwom chłopców. Jej twarz, z wyjątkiem kącików oczu, jest całkowicie pozbawiona wyrazu.

Patrząc na jej minę, Landsman przypomina sobie przyjęcie zaręczynowe koleżanki, na którym byli wiele lat temu. Panna zamierzała wyjść za meksykanina, więc przyjęcie, jako swego rodzaju dowcip, zostało zorganizowane na motywach Cinco del Mayo, narodowego święta Meksyku. Powieszono na podwórku pingwina z papier mâché, dzieciom zawiązano oczy i polecono walić mu kijami w kałdun. Pod gradem wściekłych ciosów pingwin pękł i wysypała się zeń lawina cukierków. Były to zwykłe toffi, miętówki i krówki, jakie cioteczna babcia niezawodnie wyciąga z fałdów zakurzonej torebki, lecz na widok owego deszczu obfitości dzieci wpadły w zwierzęcą euforię. A Bina, założywszy ręce, patrzyła na nie z fałdą w kącikach oczu.

Teraz zwraca szolema Miśkowi i wyjmuje broń ze swojej kabury.

— Cisza — mówi, a potem po amerykańsku: — Cisza, kurwa!

Młodzieńcy wyjęli szojfery i usiłują dzwonić, lecz pewnie każdy mieszkaniec Sitka usiłuje w tej chwili do kogoś zadzwonić. Pokazują sobie nawzajem wyświetlacze telefonów, gdzie widnieją komunikaty o błędach. Sieć jest przeciążona. Bina podchodzi do telewizora i kopie w kabel. Wtyczka wyskakuje ze ściany. Odbiornik gaśnie z westchnieniem.

Z młodych ludzi jakby wyciekło jakieś mroczne paliwo.

— Jesteście aresztowani — już łagodniej mówi Bina. Zdołała zwrócić ich uwagę. — Jazda, ręce na ścianę. Mejer?

Landsman obmacuje jednego po drugim, kucając niczym krawiec biorący miarę na spodnie. Przy sześciu stojących pod ścianą młodzieńcach znajduje osiem sztuk broni ręcznej i dwa kosztowne noże myśliwskie. Po przeszukaniu każe im siadać na kanapie. U trzeciego z kolei odkrywa berettę, którą pożyczył od Miśka przed wyjazdem do Jakowy. Unosi broń, żeby Miśko mógł się nacieszyć jej widokiem.

— Śliczności — mówi Miśko. Wielki szolem w jego dłoni ani drgnie.

Landsman kończy i młodzi wyznawcy zajmują miejsca, trzech na kanapie, dwóch na fotelach, jeden na krześle wyciągniętym z wnęki jadalnej. Na siedząco robią wrażenie zagubionych i znacznie młodszych. To najsłabsze sztuki, wypierdki, ci, których zostawiono w domu. Płonąc ze wstydu, jak jeden mąż wpatrują się w drzwi sypialni Litwaka, oczekując wskazówek. Ale drzwi sypialni pozostają zamknięte. Bina otwiera je czubkiem buta. Po czym przez pięć bitych sekund stoi bez ruchu.

— Mejer. Miśko.

Żaluzja trzaska na wietrze. Drzwi łazienki są otwarte na oścież, w środku panuje ciemność. Alter Litwak zniknął.

Zaglądają do szafy. Zaglądają pod prysznic. Bina jednym szarpnięciem podnosi łomoczącą żaluzję, odsłaniając otwarte, wysokie okno, dostatecznie szerokie, by pomieścić intruza albo uciekiniera. Wychodzą na dach, żeby się rozejrzeć. Szukają za budką klimatyzatora, dookoła zbiornika na wodę, pod plandeką skrywającą stertę składanych krzeseł. Wychylają się za gzyms, ale nie widać, by na asfalcie parkingu leżała roztrzaskana na miazgę odbitka Litwaka. Wreszcie wracają do środka apartamentu.

Pośrodku pryczy Litwaka leży pióro, notes i zmaltretowana zapalniczka Zippo. Landsman podnosi notes i czyta ostatnie słowa, jakie Litwak napisał, zanim go odłożył.

Nie zabiłem jej to był dobry żołnierz

— Przemycili go na zewnątrz — mówi Bina. — Skurwysyny. Ci jego skurwysyńscy kumple, cholerni kowboje z armii Stanów Zjednoczonych.

Bina woła z góry do swoich ludzi przy wejściu do hotelu. Nikt nie widział, żeby ktoś wychodził, ani w ogóle żeby działo się coś niezwykłego, żeby, na przykład, szwadron wojowników z poczernionymi twarzami zjeżdżał na linach ze śmigłowca Black Hawk.

— Co za fiuty! — rzuca Bina, tym razem z większym ogniem i po amerykańsku. — Jankesy pierdolone, niech się walą w Biblię, kurwa.

— Rany, kobieto, co za język!

— Wolnego, spokojnie, proszę pani!

Kilku odzianych w garnitury Amerykanów — powiedzmy, sześciu (jest ich zbyt wielu i są zbyt stłoczeni, by Landsman mógł ich dokładnie policzyć) — blokuje ramionami wejście do pokoju. Są to wielcy, dobrze odżywieni mężczyźni, którzy najwyraźniej kochają swoją pracę. Jeden z nich ma na sobie szykowny, oliwkowy fartuch i przepraszający uśmiech na ustach pod szopą białozłotych włosów. Bez swetra w pingwiny Landsman z trudem go poznaje.