Błękitne Złoto

Zavala uśmiechnął się, z kieszeni w koszuli wyjął kartkę i rozłożył ją.

– To tylko wstępny szkic – zaznaczył – ale da ci pojęcie, nad czym pracujemy.

Contos ze zdumienia zrobił wielkie oczy.

– Ale piękny – zachwycił się.

– Jest trochę niekształtny, ale będzie lepiej wyposażony i zanurzy się głębiej i szybciej niż jakiekolwiek inne pojazdy podwodne. Musi przejść bardzo wszechstronne próby.

– Kiedy zaczynamy? – spytał Contos.

– Wstępne prace już się zaczęły. Umówiłem się z ludźmi z Instytutu Smithsoniańskiego. Zamierzają wznieść pomnik ostatnim pilotom tego latającego skrzydła i poprosili mnie, żebym dla spopularyzowania ich kampanii odbył kilka pokazowych lotów. Ale potem będę wolny i pomogę opracować te testy.

– Na co czekamy? – spytała Gamay.

– Dobre pytanie – przyznał Austin. – Metoda Franceski zamieni tę piaszczystą dziurę w ogród, ale to nie miejsce dla paczki oceanologów.

Ruszył ku niebieskiemu helikopterowi z dużym czarnym napisem “NUMA” na burcie.

– Ej, Kurt, a ty dokąd? – zawołał za nim Zavala.

Austin odwrócił się.

– Chodźcie – powiedział z szerokim uśmiechem na opalonej twarzy. – Skoczmy gdzieś, gdzie można zamoczyć nogi.