Маладыя гады

1...

Антаніна прыціскала леваю рукою да грудзей вялікую кіпу сшыткаў, у правай несла класны журнал i ішла па вялікім гулкім калідоры да настаўніцкай. Толькі хацела зайсці туды, як дзверы раптоўна адчыніліся i выбілі з яе рук сшыткі.

Яна знейцейкі прыпынілася i чамусьці не толькі не лавіла, але i не пазірала на сшыткі, што адзін за адным падалі долу i на яе ногі, a, разгубіўшыся, глядзела на маладога, гадоў дваццаці васьмі, прыгожага, апранутага ў шэры касцюм i белую кашулю інспектара Міхаіла Іванавіча. Ён так хутка выходзіў з настаўніцкай, што гэтаксама ад нечаканага сутыкнення ўсё выпусціў з рук — сінюю з бліскучым поліэтыленавым верхам i з невялікім жоўценькім замочкам папачку ды згорнуты балоневы плашч.

Міхаіл Іванавіч, як убачыў, што ён нарабіў, выйшаў на калідор, зачыніў за сабою дзверы. Гэтаксама збянтэжыўся, часта заміргаў вачыма, усміхнуўся — нібы папрасіў дараваць яму.

— Прабачце, Антаніна Іосіфаўна, — пасля i прамовіў ён прыемным гучным голасам.— Выйшла вось так...

— Нічога! — махнула яна рукою.— Жывая буду...

Можа, i з нейкую хвіліну яны стаялі насупраць адно аднаго — i Антаніна заўважыла, што ён усміхаецца ўжо ні то з віною, ні то з гарэзнасцю i ў яго цёмных вачах з'явіўся нейкі нібы вільготны чорны бляск, смелы позірк. Ім ён акідваў яе, як любуючыся, з ног да галавы. I яшчэ гэты позірк быццам гаварыў: якая вы, Антаніна Іосіфаўна, прыгожая, каб вы ведалі, як мне падабаецеся!

— Давайце ж збіраць вашыя сшыткі, — усміхнуўся ён, прысеў.

I яна ў гэтую ж хвіліну прысела i яны: стукнуліся лбамі. Абое засмяяліся.

— Відаць, сваякамі будзем...— пажартаваў Міхаіл Іванавіч.— Вялікая во таму прыкмета.

— Не інакш...— жартам адказала i Антаніна, але старалася болей не пазіраць на яго прыгожы — можа, нават i занадта прыгожы для мужчыны — твар з такімі «пякучымі» вачыма, хутка збірала з падлогі разгорнутыя сшыткі.

Бачыла толькі яго выгнутыя калені, новыя, добра вычышчаныя туфлі. Здаецца, i ён кідаў позіркі на яе.

Міхаіл Іванавіч першы падняўся, падхапіў яе за локаць. Падаў ладную кіпку сшыткаў.

— Дзякую, — сказала яна, узяла ад яго сшыткі, паклала ix на свае — ён зноў усміхаўся, пазіраў на яе, відаць, цяпер вельмі паружавелыя шчокі, на яе даўгаватую шыю i на велікаваты выраз сукенкі, аблямаваны вышытымі зялёнымі кветкамі.