Wojna Honor [War of Honor - pl]

Na podobnym pomyśle zresztą oparty był projekt całej klasy Cimeterre oraz jej uzbrojenia. Na podejście Clappa z pewnością wpływ miały doświadczenia w projektowaniu pinas i promów, które musiały przetrwać w środowisku o wysokim stopniu zagrożenia i ciasnoty, a w takim standardowo operowały. A być może był zwolennikiem zasady, że wszystko można zepsuć odpowiednio ciężkim młotkiem. Był też przyzwyczajony do tego, że niewielkie pojazdy ponoszą straty przy każdym zadaniu i tego się nie uniknie, obojętne jak by ich nie zabezpieczać i jakiej doktryny by nie wymyślać.

Na szczęście kutry były tanie, szybkie w budowie i miały małe załogi, toteż nawet wysokie procentowo straty były akceptowalne, dopóki wykonywały zadanie.

To samo w jego opinii dotyczyło kutrów, ale ponieważ te nie operowały w atmosferze i przeciwko celom naziemnym, nikt tak do tego nie podchodził. Wszyscy traktowali je jak miniaturowe, ale jednak okręty, i próbowali wyposażyć we wszystko, co okręt powinien mieć. Clapp zaczął projektowanie od czystej kartki papieru i odwrócił zasadę — zamiast opracować okręt w miniaturze, zaprojektował pinasę-olbrzyma. I pozbawił ją przy tej okazji absolutnie wszystkiego, co nie było niezbędne do walki. Okazało się, że w ten sposób miał do dyspozycji zaskakującą ilość miejsca i masy.

Jego system podtrzymywania życia miał działać dziewięćdziesiąt sześć godzin standardowych, a nie parę tygodni jak dotychczasowe. Wyeliminował całe uzbrojenie energetyczne poza zestawem sprzężonych działek obrony antyrakietowej. Ponieważ wywiad nadal nie miał pojęcia, jakiego źródła energii używały kutry RMN, a oczywiste było, że graser i nowa generacja systemów EW i ECM potrzebowały olbrzymich ilości energii, zrezygnował z nich oraz z połowy potrójnych systemów kontrolnych. Sprawdzały się na dużych okrętach, zwiększając ich odporność na zniszczenia, ale w przypadku kutrów były marnotrawstwem miejsca i wagi, bo do zniszczenia kutra z zasady starczało jedno trafienie. W efekcie uzyskał maszynę o parametrach zbliżonych do tych używanych przez Królewską Marynarkę. Co prawda miała mniejsze przyspieszenie z uwagi na gorszy kompensator bezwładnościowy, ale za to była nieco zwrotniejsza.

Uzbrojenie zaś składało się wyłącznie z rakiet. Dzięki przemytowi z Ligi Solarnej i pomysłowości innych podkomendnych Shannon Clapp opracował rakietę, która choć nie dorównywała tym, w które uzbrojone były kutry przeciwnika, była nieporównanie lepsza od wszystkiego, czym dotąd dysponowały kutry Ludowej Marynarki. Rozwijała podobne przyspieszenie i miała podobny zasięg przy nieco tylko większych gabarytach. Naturalnie o ile informacje wywiadu dotyczące osiągów rakiet RMN były zgodne z prawdą.

Rakiety te nie posiadały nowoczesnych systemów wyszukiwania celów i innych elektronicznych cudów, ale w sumie Clapp uzyskał kuter o prawie równych osiągach co maszyna przeciwnika, uzbrojony w broń o prawie tym samym zasięgu, i to w zaskakującej liczbie. No i naturalnie wystrzeliwane z rewolwerowej wyrzutni.

Teraz rakiety udowodniły swoją wartość — brutalny front plazmy i radiacji trafił w nadlatujące kutry i wyrwał termonuklearną dziurę w elektronicznej tarczy chroniącej maszyny Królewskiej Marynarki. A w powstałą lukę wpadły rakiety drugiej salwy, które detonowały dziesięć tysięcy kilometrów bliżej kutrów, powiększając i pogłębiając wyłom. Trzecia salwa detonowała dziesięć tysięcy kilometrów od samych kutrów.

Już pierwsza salwa miała straszliwy skutek, bo od stuleci nikt nie używał tak brutalnych metod do oczyszczania sobie drogi przez zagłuszanie i pozorowane cele. Nawet ponowne pojawienie się zasobników holowanych nie skłoniło nikogo do tego, bo były one bardzo łatwe do zniszczenia. To założenie było skuteczne przy odległościach, na jakie toczyły starcia pełnowymiarowe okręty dysponujące wielkimi ekranami blokującymi każde promieniowanie. Jeśli zaś wzięło się pod uwagę, na jak bliskich dystansach walczyły kutry, otrzymywało się inny obraz — potrzebna była broń nie snajperska, ale skuteczna w zwarciu wręcz na noże, czyli młotek lub maczuga.

Połączony efekt potrójnej fali nie tylko zniszczył większość sond i boi, a poważnie zmniejszył skuteczność tych, które ocalały, a także oślepił pokładowe systemy kierowania ogniem i sensory. Jak cała elektronika każdego okrętu były one ekranowane przed skutkami impulsu elektromagnetycznego, toteż nie uległy zniszczeniu, ale skutek był taki, jakby nagle otrzymały odczyt z samego serca gwiazdy i przez parę sakund były ślepe i ogłupione mocą sygnału, jaki dała równoczesna detonacja tak wielu silnych głowic w niewielkiej przestrzeni.