Odnajdziesz się sam

Kryli ten lęk przed sobą. Kriwoszein dlatego, że był to strach o samego siebie. Krawiec — by go niepotrzebnie nie niepokoić.

Ale wszystko było przygotowane starannie i solidnie. Wyregulowali poziom cieczy w zbiorniku tak, aby po zanurzeniu się Kriwoszein stał w niej dokładnie po szyję. Naprzeciw zbiornika postawili wielkie lustro (musieli kupić za własne pieniądze, w magazynie nie było). W lustrze Kriwoszein mógł obserwować sam siebie i kontrolować przemiany we własnym ciele.

Aby maksymalnie zmniejszyć oddziaływanie zakłóceń elektro-magnetycznych na „czapkę Monomacha” i układy elektroniczne, postanowili wykonać doświadczenie w nocy, po godzinie drugiej, kiedy wszystkie urządzenia dookoła będą wyłączone, a tramwaje i trolejbusy zjadą do zajezdni.

Kriwoszein rozebrał się do naga, wszedł po drabince i trzymając się lewą ręką brzegu (prawą miał nie bardzo sprawną po wypadku motocyklowym), wskoczył do zbiornika. Ciecz zafalowała. Stał w niej po szyję, wydawało się, że głowa jest oddzielona od ciała. Krawiec z „czapką Monomacha” stał na drabince.

Kriwoszein oblizał wargi.

— Słona… — głos miał zachrypnięty.

— Co?

— Ciecz. Jak woda morska.

Odczekali chwilę.

— Chyba wszystko gra. Nic nie czuję, tak jak należało się spodziewać. Dawaj „czapkę”.

— Krawiec mocno wsunął mu na głowę „czapkę Monomacha”, popstrykał wyłącznikami, zszedł na dół. Teraz jego zadaniem było obserwować Kriwoszeina i służyć radą w razie potrzeby, a w przypadku nieprzewidzianych komplikacji pomóc mu wyjść ze zbiornika.

Kriwoszein jeszcze przez chwilę oswajał się z sytuacją.

— Uczucia znane: swędzenie, pokłuwanie — powiedział — żadnych odkryć. No, to wszystko… życz mi wszystkiego dobrego. Zaczynam się włączać.

— Złam kark, Walka…

— Dobra! Jedziemy…

Więcej nie rozmawiali.

…Ciało Kriwoszeina „wywoływało się” w cieczy jak kolorowy negatyw. Spod purpurowych pożyłkowanych tłuszczem mięśni ukazywały się białe kontury kości i ścięgien. Rytmicznie unosiły się i opuszczały żebra, jak fałdy w miechu kowalskim. Na dwu żebrach Krawiec dostrzegł białe zgrubienia w miejscu złamań. Liliowo-czerwone serce na przemian kurczyło się i rozluźniało przetłaczając (dokąd — tego już nie było widać) szkarłatne strumienie krwi.

Kriwoszein nie odrywał wzroku od swego odbicia w lustrze.

Twarz miał bladą i skupioną.

Wkrótce mięśnie stały się złocistożółte, można je było rozpoznać tylko po tym, że załamywały światło inaczej niż ciecz.

— I wtedy… — Krawiec potarł mocno skronie, zaciągnął się papierosem — wtedy zaczęły się oscylacje. No, tak jak wtedy, na samym początku z królikami: wszystko w nim zaczęło synchronicznie zmieniać rozmiary i odcienie… Skoczyłem ku niemu: „Walka, co ty robisz?!” Patrzył na mnie, ale nic nie odpowiedział. „Oscylacje!

Wyłączaj się!” Próbował coś odpowiedzieć, otworzył usta i nagle wpadł z głową w ciecz! Natychmiast jakoś tak zatrząsł się, zakręcił, kości mu zadrgały… tańczący szkielet z głową w niklowym kołpaku!

Znowu gwałtownie zaciągnął się dymem.

— Jedyne, co można było zrobić, żeby go uratować, to za pomocą „czapki Monomacha” poleceniami „To” i „Nie to” zsynchronizować się z rytmem własnych oscylacji jego ciała, wygasić je i stopniowo doprowadzić do nieprzezroczystości. No, wiecie, zewnętrzne sterowanie, metoda, którą zrealizował ciebie — Krawiec kiwnął w stronę Adama — i mnie…

Zamilkł, zacisnął szczęki.

— Wszystko przez tę świnię Chiłoboka! Właśnie wtedy przydałaby się rezerwowa „czapka” ZCE-2. Ale o jakim tam ZCE-2 mogła być mowa po obaleniu jego habilitacji! Do więzienia łobuza posadzić, a i to jeszcze mało!…

— Za niewykonanie w terminie zamówienia prawdopodobnie nie dostanie nawet nagany. Co innego, gdyby profesorowi napyskował — uśmiechnął się chłodno Kriwoszein. — A innego zarzutu postawić mu nie możesz.

— Pozostawała tylko jedna możliwość: zdjąć „czapkę Monomacha” z Walki — ciągnął Wiktor. — Wskoczyłem na drabinkę, zanurzyłem ręce w cieczy — rąbnęło mnie prądem. Sądząc po wrażeniach — czterysta-pięćset woltów, takich napięć w cieczy przedtem nigdy nie było. Wiecie sami: w takich przypadkach ręce odskakują mimowolnie. Rzuciłem się do szafy, nałożyłem rękawice gumowe, znowu do zbiornika, ale Walka był już głęboko, rękawice były za krótkie. Tym razem dostałem tak mocno, że poleciałem na podłogę. Pozostało mi tylko wywrócić zbiornik… nie mogłem przecież pozwolić, żeby w moich oczach rozpuścił się w cieczy, jak…. jak ty — Krawiec spojrzał na Adama. — Przecież ja byłem nim; Kriwoszeinem, kiedy tworzył i rozpuszczał ciebie… (Twarz Adama napięła się.) Poza tym on jeszcze żył… Twarz też się rozpuściła, tylko czapka została na czaszce, ale drgała, więc mięśnie pracowały… Chwyciłem za brzeg zbiornika, zacząłem go rozhuśtywać. Brzegi elastyczne, śliskie, poddawały się… w końcu zwaliłem go prawie na siebie, zdążyłem się usunąć, tylko twarz i szyję zalał mi strumień cieczy… Przez ten strumień dostałem prądem po raz trzeci… Potem już nic nie pamiętam, ocknąłem się na noszach…