In de ban van de Ring
- Автор: Толкин Джон Рональд Руэл
- Год: 2004
- Язык: голландский
- Переводчик: Max Schuchart
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «In de ban van de Ring». Краткое содержание книги:
Aanvankelijk hielden de schoonheid van de melodieën en de woorden in de elfentaal, zelfs al begreep hij er weinig van, hem in hun ban, zodra hij erop ging letten. Het scheen bijna dat de woorden vorm aannamen, en visioenen van verre landen en mooie dingen die hij zich nog nooit had verbeeld, ontvouwden zich voor hem. De door het vuur verlichte zaal werd als een gouden mist boven zeeën van schuim, die aan de randen van de wereld trilden. Toen werd de betovering nog meer als van een droom, totdat hij een eindeloze rivier van aanzwellend goud en zilver over zich heen voelde stromen, zo veelsoortig, dat hij het patroon ervan niet kon begrijpen; het maakte deel uit van de trillende lucht om hem heen, en het doorweekte en overstelpte hem. Vlug zonk hij onder het glanzende gewicht ervan in een diep rijk van slaap.
Daar zwierf hij lang in een droom van muziek die in stromend water veranderde, en toen plotseling een stem werd. Het leek de stem van Bilbo te zijn, die verzen zong. Eerst vaag, maar toen werden de woorden duidelijker:
Het gezang hield op. Frodo opende de ogen en zag Bilbo op zijn krukje zitten te midden van een kring toeschouwers, die lachten en in de handen klapten.
‘Laat het nog maar eens horen,’ zei een elf.
Bilbo stond op en boog. ‘Ik voel mij gevleid, Lindir,’ zei hij. ‘Maar het zou te vermoeiend zijn om het in zijn geheel te herhalen.’
‘Niet te vermoeiend voor jou,’ zeiden de elfen lachend. ‘Je weet dat je het nooit moe wordt je eigen verzen voor te dragen. Maar we kunnen je vraag eigenlijk niet beantwoorden na het één keer te hebben gehoord.’
‘Wat!’ riep Bilbo uit. ‘Kun je niet zeggen welke gedeelten van mij waren en welke van de Dúnadan?’
‘Het is niet gemakkelijk voor ons het verschil uit te maken tussen twee Stervelingen,’ zei de elf.
‘Onzin, Lindir,’ bromde Bilbo. ‘Als je het verschil niet kent tussen een mens en een hobbit, is je oordeel armzaliger dan ik dacht. Ze verschillen evenveel van elkaar als erwten en appels.’
‘Misschien. Schapen vinden andere schapen waarschijnlijk anders,’ zei Lindir lachend. ‘Of schaapherders. Maar wij hebben geen studie van Stervelingen gemaakt. Wij hebben andere dingen aan ’t hoofd.’
‘Ik zal niet met je redetwisten,’ zei Bilbo. ‘Ik heb slaap gekregen na zoveel muziek en gezang; wat mij betreft mogen jullie ernaar raden.’
Hij stond op en ging naar Frodo toe. ‘Nu, dat hebben we gehad,’ zei hij. ‘Het is beter gegaan dan ik verwachtte. Men vraagt me niet dikwijls om te bisseren. Wat vond jij ervan?’
‘Ik zal het niet proberen te raden,’ zei Frodo glimlachend.
‘Dat hoef je ook niet,’ zei Bilbo. ‘Feitelijk was het allemaal van mij. Behalve dat Aragorn erop stond dat ik er een groene steen in zou verwerken. Hij scheen dat belangrijk te vinden. Ik weet niet waarom. Voor het overige vond hij blijkbaar dat het hele geval ver boven mijn pet ging, en zei dat als ik de brutaliteit had om in het Huis van Elrond verzen over Eärendil te maken, ik het zelf maar moest weten. Ik veronderstel dat hij gelijk had.’
‘Ik weet het niet,’ zei Frodo. ‘Het scheen mij heel toepasselijk toe, hoewel ik dat niet kan verklaren. Ik was half in slaap toen je begon en het scheen een vervolg op iets waar ik over droomde. Ik besefte niet dat jij het in werkelijkheid was die sprak, tot vlak voor het einde.’