Байкі

Не надта так даўно, не так далёка, А ў нашай жа рэспубліцы, пад бокам, У цёмным і густым бары Ды жыў Каршун стары. У мастакі Каршун палез I стаў хваліцца на ўвесь лес, Што ён — спявак вялікі. — Ах, ёлкі твае палкі! — Паміж сабою шэпчуць галкі. — Нашто хваліць праціўны голас дзікі? — Ён звар'яцеў пад старасць, небарак,— Ім патурае сіваграк, Але на вушка ўсё — баяцца ўслых: «Няхай ты, — думаюць, — згары!» Дый зразумела нам, бо той каршун стары Начальствам быў у іх, I ведалі даволі ўсе наўкола, Што хоць паганы меў ён голас, Ну дык затое ж кіпцюры! Вось перад ім і сталі гнуцца ў крук, Бо хто ж асмеліцца пярэчыць? Наадварот, — паслухайце, што кажа Цецярук: — Няма на свеце прыямнейшай рэчы, Як слухаць песні Каршуна. Выдатных спевакоў мне чуць не першыня. Прыходзілася чуць, напрыклад, Салаўя,— I аб якой тут кажуць прыгажосці, Не разумею проста я, Хоць ты мяне зарэж, Набраўся толькі, слухаючы, злосці: Цырыкае, пішчыць, а што — не разбярэш, Як і не наш ён усё роўна. Вось Шпак Дык трохі ўжо не так; Зусім нішто спявае Грак, А паважаная Варона Мацней за іх за двух. Але найлепш за ўсіх — шаноўны старшыня.