Magom wszystko wolno

Potem okazało się, że łatwiej ugryźć się we własny łokieć, niż wygrać to zaklęcie. Ojciec z goryczą powtarzał, że założyciele klubu to oszuści, że oskubują zwykłych członków, a Zaklęcie Kary jest jak wiązka siana przed nosem głupiego osła, który szarpie się, ciągnie, a wiązka się oddala... Żal było jednak wpłaconych pieniędzy. Ojciec przestał bywać na losowaniach, wciąż jednak płacił składki. Po jego śmierci przejąłem kartę członkowską i pamiętam, że również opłaciłem składki na kilka lat.

Miłosierna sowo, a za ile lat nie zapłaciłem?! Czekają mnie wydatki, i to jakie!

Do głowy przychodziły mi wszelakie bzdury, przekopywałem kufry, próbowałem znaleźć odświętny strój, czarny, zdobiony złotem płaszcz i pasujący do niego kapelusz. Chodziłem po domu z bezmyślnym uśmiechem, a wewnątrz czułem coraz bardziej napiętą, słodką strunę.

Zaklęcie Kary!

Nie miałem pojęcia kogo i za co zamierzam ukarać. Było to jednak Zaklęcie Kary! Jego posiadanie - choćby czasowe! - zapewnia prawdziwą wszechwładzę. Ja, prowincjonalny mag, mogę wszystko...

W końcu struna napięła się do granic możliwości. Porzucając otwarte kufry i walające się w bezładzie rzeczy, wyszedłem na podwórze i odetchnąłem pełną piersią.

Świtało. Na prawdziwy wypad było już za późno - wiedziałem jednak, że nie wytrzymam do wieczora.

Rozejrzałem się. Szybkie, znajome zaklęcie, powierzchnia ziemi nagle pomknęła mi na spotkanie, opadłem wygodnie na cztery łapy i przywykając, pomachałem ogonem.

Prześliznąłem się przez dziurę w płocie.

Zbiegłem z góry niczym ciemny strumień - tu, gdzie w szarości przedświtu wciąż jeszcze spała najbliższa wioska.

Tak, panowała susza. Przemykając przez ogrody, zauważyłem, jak powysychały uprawy.

W kurniku było cicho. Poprzednie dziury w ściankach były dokładnie załatane; próżny trud, kmiotki. Nie istnieją kurniki, w których nie byłoby jakiejś dziury.

Po minucie mój pysk cały był już zalany krwią i oblepiony piórami. Głupie kury nawet się nie budziły; nim zaszczekał pierwszy pies, przegryzłem dobre pół tuzina gardeł. Pijany ze szczęścia, wlokąc za sobą tuszę młodego kogucika, czmychnąłem z powrotem w dziurę. W tej samej chwili musiałem porzucić swą zdobycz. Porażony głupotą psów, zanurkowałem w wysuszone zarośla za drewutnią i wyprowadziłem je w pole, podkradając się do wsi jeszcze raz - od drugiej strony. I wszystko się powtórzyło; uciekłem dopiero wtedy, gdy zapachniało dymem, psy doszczętnie ogłupiały, a wysoki, niemal dziewczęcy głos zaczął lamentować i zawodzić na całą wieś: