Dreszcze

– Może Pomeroy to właśnie miał na myśli, kiedy powiedział, że „to dopiero początek”?

Wzdrygnęła się gwałtownie.

– O Boże… lepiej to sprawdźmy. – Powiedziała to z ciężkim sercem, bo tak bardzo chciała pogrzebać przeszłość. Najwyraźniej nie było to jeszcze możliwe. Westchnęła głęboko i spojrzała w zatroskane oczy Montoi. – A więc, detektywie, od czego zaczniemy?

Zmarszczył brwi, pociągnął łyk piwa i postawił butelkę na blacie.

– Od początku – odparł. – Tam, gdzie się to wszystko zaczęło. Od Szpitala Naszej Pani od Cnót.

– Dobry Boże, czy to się nigdy nie skończy?

– Oczywiście, że się skończy – powiedział, obejmując ją. – Przejdziemy przez to razem, ty i ja. – Pocałował ją delikatnie w usta. – Wiesz, kocha mam przeczucie, że Bentz może jednak wygrać ten zakład.

– Naprawdę? – spytała i mimo smutku nie mogła powstrzymać uśmiechu Była w końcu z człowiekiem, którego kochała.

– Zdecydowanie. Sądzę, że zanim nadejdzie nowy rok, będę człowiekiem żonatym.

– O, a kim jest ta szczęściara? – spytała filuternie.

Puścił do niej oko.

– Nie chcesz zgadywać?

– O nie, detektywie, żadnych zgadywanek. Interesuje mnie tylko to co jest pewne.

– W takim razie, Abby, nie rozczarujesz się.

– Ty też, detektywie – odparła. – Ty też.