De strijd van de tweeling

Raistlin zat op zijn zwarte paard in de schaduw van de immense poort.

Hij verroerde geen vin en zei niets. Hij zat daar maar, afwachtend.

Ogenschijnlijk zonder adem te halen, keken de broers elkaar langdurig onbewogen aan, totdat Caramon zijn blik afwendde.

Hij nam de vlag over van de drager, hief de banier hoog boven zijn hoofd en stiet slechts één woord uit: ‘Thorbardin!’

De ochtendzon, die net boven de bergen opkwam, glinsterde op zijn wapenrusting. De gouden naden van de sterren op de banier lichtten op en deed de vele speerpunten achter hem op glimmend goud lijken.

‘Thorbardin!’ schreeuwde hij nogmaals, gaf zijn paard de sporen en galoppeerde langs de geopende poort.

‘Thorbardin!’ echode zijn uitroep uit honderden kelen, begeleid door het indrukwekkende gehamer van zwaarden op schilden. De dwergen voerden hun bekende en angstaanjagende gezang uit, diep uit de keeclass="underline" ‘Steen en ijzer, ijzer en steen... steen en ijzer, ijzer en steen,’ terwijl ze met hun in metaal gehulde voeten het ritme aangaven van hun opmarcheren.

Ze werden gevolgd door de Vlaktemannen, die minder gedisciplineerd optrokken. Met hun bontmantels tegen de kou, liepen ze voort in ogenschijnlijk chaotische rijen, hun wapens geheven, met veren in hun haar en met vreemde oorlogssymbolen op hun gezicht geschilderd. Al snel, moe van de militaire marcheerorde, verlieten ze het gebaande pad om in kleine groepjes verder te lopen. Achter deze barbaren kwamen Caramons troepen van boeren en dieven, waarvan velen nog onvast liepen te zwaaien door de excessen van de overwinningsfeesten van gisteravond. En ten slotte, als achterhoede, liepen daar hun nieuwste bondgenoten: de zwarte dwergen.

Argat probeerde opzichtig Raistlins aandacht te trekken terwijl hij en zijn mannen optrokken, maar de tovenaar zat daar maar op zijn paard, zijn gezicht in duisternis gehuld. Het enige wat zichtbaar van hem was, waren zijn slanke, witte handen die de teugels vasthielden.

Raistlins ogen hadden geen aandacht voor de zwarte dwergen, en evenmin voor het marcherende leger. Ze waren slechts gericht op de in goud gehulde figuur die vooropging. En er was een scherpere blik nodig geweest dan die van de zwarte dwerg om op te merken dat de tovenaar zijn teugels wel heel erg stevig vasthield, en dat de zwarte mantel lichtjes leek te huiveren, alsof Raistlin een diepe zucht slaakte.

Nadat de zwarte dwergen de poort uit waren gelopen, bleef de binnenplaats leeg achter, los van de achterblijvers. De vrouwen droogden hun tranen en bespraken de nieuwe taken die nu op hen wachtten. De kinderen klauterden op de muren om het leger nog eens extra aan te moedigen, zolang dat nog in zicht bleef. Uiteindelijk zwaaide de machtige poort van Pax Tharkas weer soepel en moeiteloos dicht, op de goed geoliede scharnieren.

Moederziel alleen op de kantelen keek Michael het grote leger na; hij zag de speren glimmen in de zon, en hoorde het hypnotiserende gezang van de dwergen door de bergen resoneren.

Achter hen reed een eenzaam figuur in het zwart. Dit schonk Michael wonderlijk genoeg een vrolijk gevoel. Het leek hem immers een goed omen: de Dood reed nu achter het leger, in plaats van voorop.

Waar de zon zojuist de poort van Pax Tharkas had beschenen, bescheen hij nu ook het hermetisch afsluiten van de machtige bergvesting van Thorbardin. Het immense mechanisme dat op water liep, kreunde en piepte en het leek wel of er een stuk van de berg zelf opzijgeschoven werd. Eenmaal afgesloten viel er dan ook nauwelijks meer onderscheid te maken tussen de rotsen en de poorten die ervoor stonden; het jarenlange vakmanschap van de dwergen had voor dit architectonische kunststukje gezorgd.

Gesloten poorten betekenden maar één ding: oorlog. Het nieuws van het oprukkende leger van Fistandantilus was al tot in de vesting doorgesijpeld; de spionnen hadden hun werk snel verricht. En nu gonsde de bergvesting van bedrijvigheid. In de wapensmederij laaiden de vuren hoog op, en de harnasmakers vielen soms bijna in slaap met hun hamers nog in de aanslag, zo hard moesten ze doorwerken. En de herberg draaide topomzetten omdat vrijwel iedereen op voorhand al kwam opscheppen over zijn komende heldendaden op het strijdveld.

Slechts één gedeelte van het gigantische ondergrondse koninkrijk was echter stil, en daar was de dwergenheld naar op weg, twee dagen nadat Caramons leger Pax Tharkas had verlaten.

De grote Hal der Audiëntie van de koning der bergdwergen betredend, hoorde Kharas zijn voetstappen hol weerklinken in de bolvormige ruimte die ooit uit de berg zelf was gehouwen. De hal was leeg, op enkele dwergen na die op een stenen verhoging zaten.

Kharas passeerde de lange rijen van stenen banken waar gisteravond duizenden dwergen luidruchtig hadden ingestemd met het voornemen van hun koning om hun broeders de oorlog te verklaren.

Vandaag stond er een oorlogsvergadering gepland van de Raad van Heren. Daarbij waren doorgaans geen burgers aanwezig, dus was Kharas nogal verbaasd geweest dat hij ook was uitgenodigd. De held was in opspraak geraakt - en iedereen wist het. Er werd zelfs gespeculeerd dat Duncan de grote Kharas wellicht zou verbannen.

Kharas voelde feilloos aan, toen hij het gezelschap naderde, dat Duncan hem onvriendelijk aankeek, maar dat kon ook komen door het feit dat diens oog en linkerjukbeen vlak boven zijn baard behoorlijk blauw en opgezwollen waren - een aandenken aan de vuistslagen die Kharas hem had toegediend.