Casino: Miłość i honor w Las Vegas

Intymny nastrój stuczterdziestosiedmiopokojowego hotelu Flamingo Bugsy Siegela czy nawet liczącego dziewięćset pokoi Stardustu Mańkuta zastąpił MGM Grand z pięcioma tysiącami pokoi oraz masa innych, niewiele mniejszych, ciągnących się szpalerem piramid, zamków i statków kosmicznych wzdłuż Las Vegas Boulevard. Przed hotelem Mirage co trzydzieści minut wybucha wulkan. Tuż obok sześć razy dziennie na sztucznym jeziorze pojawia się piracki okręt i toczy walkę z brytyjską flotą.

Jeszcze dwadzieścia lat temu krupierzy znali twoje imię. Wiedzieli, co pijesz, w co grywasz i jak ci idzie. Mogłeś podejść prosto do stołów i automatycznie zostać zameldowany w hotelu. Znajomy goniec zanosił twoją walizkę na górę, rozpakowywał torby i przynosił do pokoju twój ulubiony alkohol i wypełnione lodem pojemniki ze świeżymi owocami. To pokój czekał na ciebie, a nie na odwrót.

Dzisiaj meldowanie się w tutejszym hotelu przypomina odprawę biletowo – bagażową na lotnisku. Bywa, że nawet apartamenty gościnne dla grubych ryb hazardu przygotowywane są w czasie, gdy komputery sprawdzają na podstawie numeru karty American Express limit ich kredytu, aby potwierdzić, że są tymi, za których się podają.

Obligacje wysokiego ryzyka zastąpiły fundusz emerytalny Związku Kierowców jako główne źródło finansowania kasyn; o ile jednak oprocentowanie takich obligacji jest wysokie, nie przewyższa opłat, których żądali gangsterzy. Dyrektorzy kasyna pożyczający pieniądze nie muszą już spotykać się ze swoimi maklerami w mrocznych pokojach hotelu w Kansas City o trzeciej nad ranem i dowiadywać się, że ktoś wydłubie im oczy.

Tony i Geri nie żyją, a Mańkut wyjechał. Mieszka teraz w domu na polu golfowym w ogrodzonym osiedlu w Boca Raton. Trochę grywa, śledzi notowania swoich akcji i pomaga siostrzeńcowi prowadzić nocny klub. Czasami siada tam na małym podium i celuje światłem miniaturowej latarki w kelnerów, którzy jego zdaniem zbyt wolno sprzątają ze stołów. Przez wiele lat żywił nadzieję, że będzie mógł wrócić do Las Vegas, ale w 1987 roku został umieszczony w Czarnej Księdze i otrzymał zakaz wstępu do kasyn. Lata wałki o uchylenie tej decyzji nic nie dały.

„Powinno być tak wspaniale – stwierdził Frank Cullotta. – Wszystko było na swoim miejscu. Otrzymaliśmy w prezencie raj na ziemi, ale wszystko spieprzyliśmy”.

Los nigdy już nie dał gangsterom równie cennego prezentu.