Święty płomień [Holy Fire - pl]

Maya spojrzała na obgryzione paznokcie i jęknęła boleśnie. Jak mogła zrobić sobie coś takiego. Jest potworem. Jest potworem, który uciekł z klatki, i w najlepszym interesie wszystkich, których znała, było wpakowanie jej tam z powrotem.

Zadrżała w beznadziejnym strachu.

— Może nie powinnam dać ci aż tyle — powiedziała zatroskana Brett. — Ale nie chciałam, żebyś wzięła odrobinę lacrimogenu, przejechała sobie przez niego ze śpiewem na ustach i zmusiła mnie do rzucenia go.

— Jestem potworem — jęknęła Maya. Wargi jej drżały.

Brett przytuliła ją mocno.

— Wszystko będzie dobrze, kochanie — powiedziała. — Wcale nie jesteś potworem. Wszyscy wiedzą, że jesteś bardzo piękna. Najlepiej, żebyś sobie popłakała. Przy lacrimogenie płacz zawsze pomaga.

— Jestem potworem — powtórzyła Maya i posłusznie rozpłakała się.

— Jeszcze nigdy nie spotkałam pięknej dziewczyny bez kompleksów — stwierdziła Brett.

Antonio podszedł do nich chwiejnie. Zajrzał do plecaka.

— Dobrze się czuje? — spytał. — Jak to znosi?

— Nie najlepiej — odparła Brett. — Co to za zapach?

— Przypaliliśmy próbkę — wyjaśnił Antonio. — Musimy ją spłukać i zacząć od nowa.

— Jak to „spłukać”? — Brett wyraźnie się zaniepokoiła. Antonio gestem wskazał drzwi. Brett gwałtownie usiadła w hamaku, rozhuśtując go, aż mógł przyprawić o mdłości.

— Słuchaj, nie wolno przecież spłukiwać popsutych nalewek w toalecie. Oszalałeś, czy co? Popsutą nalewkę trzeba rozłożyć w aparaturze! Człowieku, ścieki są przecież monitorowane. Nie można wylewać produktów nieudanej reakcji chemicznej wprost do kanalizacji. Mogą być toksyczne, rakotwórcze! Monitory środowiskowe oszaleją!

— Spłukiwaliśmy już nieudane próbki — tłumaczył cierpliwie Antonio. — Robimy to przez cały czas.

— Nieudane lacrimogeny?

— Nie, entheogeny. Ale nie mieliśmy nigdy żadnych problemów.

— Jesteś nieodpowiedzialnym socjopatą, któremu obojętny jest los niewinnych ludzi — powiedziała Brett ponuro, gorzko i całkowicie prawdziwie.

Antonio uśmiechnął się, być może nieco już rozgniewany lecz zbyt uprzejmy, by okazać gniew.

— Po lacrimogenie zawsze jesteś taka nieprzyjemna, Natalie. Jeśli nadal pragniesz być taka nieprzyjemna, znajdź sobie chłopca. Przygoda miłosna załatwi ci równie nieprzyjemne przeżycia.

Jedna z kobiet podeszła do nich, powłócząc nogami.

— Natalie, to nie jest San Francisco — próbowała wyjaśnić. — To rzymskie ścieki, najstarsze na świecie. Przykrywają katakumby i zalane wille, stare świątynie wzniesione ku czci dziewic, mozaiki, kości chrześcijan… — Mrugnęła szybko kilka razy, zachwiała się. — Zły lacrimogen nie uczyni rzymskich duchów bardziej żałosnymi.

Brett potrząsnęła głową.

— Powinniście wyczyścić sprzęt, puścić diagnostykę i zdekomponować wadliwy produkt. Tak to się robi. Nie mam nic więcej do powiedzenia.

— Za bardzo się zmęczyliśmy. — Antonio westchnął. — Chcesz lacrimogenu, czy go nie chcesz?

— Nie chcę niczego z tego zestawu. Myślicie, że oszalałam? Mogliście mnie otruć! — I Brett wybuchnęła płaczem.

Leżący na hamaku narkoman, wielki, tęgi, o groźnych łukach brwiowych i nie golonej od paru dni brodzie, oprzytomniał, słysząc płacz.

— Nie przeszkadzam wam? — spytał po angielsku z wyraźnym irlandzkim akcentem. — Czytajcie głośno, kochani, rozmawiajcie, bawcie się dobrze, ale nie kłóćcie się, nie spierajcie, a przede wszystkim nie płaczcie.

— Bardzo cię przepraszam, Kurt — powiedział Antonio. Trzymał w ręku spodeczek. Zaniósł go do łazienki. Rozległo się brzęczenie staroświeckiego łańcuszka, bulgot wody.

Kurt usiadł.

— No proszę, jakiego ślicznego mamy tu dziś gościa — stwierdził.

— Jest na lacrimogenie. — Brett próbowała bronić Mayi.

— Dziewczyny na lacrimogenie potrzebują mężczyzn — oznajmił basem Kurt. — Przytul się do mnie, kochanie. Płacz, aż zaśniesz.

— Nie sypiam z nikim tak brudnym — wybełkotała Maya.

— Kobiety na lacrimogenie są także wyjątkowo nietaktowne — dodał Kurt. Przewrócił się na bok i hamak zaskrzypiał.

Przez chwilę panowała cisza. W końcu Antonio wziął książkę i powrócił do głośnej lektury.

— Zdradzę ci pewną tajemnicę — szepnęła Brett do Mayi.

— Jaką tajemnicę?