Uśmiechnięty Nieboszczyk

– Jak się pani czuje, panno Blake? – zapytał Gaynor. Jego głos, choć wciąż jowialny, zawierał w sobie groźną nutę. Jakbym miała przed sobą szczególnie wesołego węża.

– Bywało lepiej – odparłam.

– Nie wątpię. Spała pani ponad dobę. Wiedziała pani?

Czy mówił prawdę? Dlaczego miałby kłamać, mówiąc o tym, jak długo spałam? Co by przez to zyskał? Nic. A zatem mówił prawdę. Zapewne.

– Co mi, do cholery, wstrzyknąłeś?

Bruno odsunął się od ściany. Wydawał się prawie zażenowany.

– Nie wiedzieliśmy, że już wcześniej brałaś coś na uspokojenie.

– Środek przeciwbólowy – poprawiłam.

– Efekt jest taki sam, jeśli połączyć to z torazyną. – Wzruszył ramionami.

– Dałeś mi środek uspokajający dla zwierząt?

– Ależ, panno Blake, tych środków używa się także w szpitalach psychiatrycznych. Podaje się je nie tylko zwierzętom – wtrącił Gaynor.

– No jasne – mruknęłam. – Od razu poczułam się lepiej.

– Skoro się pani przekomarza, to znaczy, że wraca pani do formy. – Uśmiechnął się szeroko. – Może pani już wstać.

Coś podobnego. Choć może w sumie miał rację. Bądź co bądź, nawet nie byłam związana. Cieszyło mnie to i dziwiło zarazem. Usiadłam, jeszcze wolniej niż ostatnim razem. Pokój przechylił się tylko odrobinę, zanim przyjęłam pozycję siedzącą. Wzięłam głęboki oddech. Zabolało. Przyłożyłam dłoń do szyi. Nawet dotyk sprawiał ból.

– Skąd te olbrzymie sińce? – spytał Gaynor.

Skłaniać czy powiedzieć prawdę? Wybrałam półprawdę.

– Pomagałam policji w schwytaniu przestępcy. Trochę mi się przy tym dostało.

– A co z tym przestępcy? – spytał Bruno.

– Nie żyje – odparłam.

W oczach. Bruna- coś się pojawiło. Przemknęło tak szybko, że nie zdążyłam tego rozszyfrować. Szacunek? Nie. Raczej nie.

– Wiesz, po co cię tu sprowadziłem, prawda? – spytał Gaynor.

– Abym ożywiła dla ciebie nieboszczyka – odparłam.

– Abyś ożywiła dla mnie bardzo starego nieboszczyka, tak.

– Już dwukrotnie ci odmówiłam. Skąd przypuszczenie, że zmieniłam zdanie?

– Ależ, parano Blake, Bruno i Tommy uświadomią pani, że upór jest bezcelowy. – Uśmiechnął się, stary psotnik. – Tylko krowa nie zmienia poglądów. A ja nadal gotów jestem zapłacić milion dolarów za ożywienie tego trupa. Cena nie uległa zmianie.

– Ostatnio Tommy oferował mi półtorej bańki – zauważyłam.

– To w przypadku gdybyś zgodziła się przybyć do nas dobrowolnie. Nie możemy zapłacić pełnej sumy, gdy zmuszasz nas do podjęcia takiego ryzyka.

– Które grozi długoletnią odsiadką za porwanie – dokończyłam.

– Otóż to. Upór kosztował cię pięćset tysięcy dolarów. Warto było?

– Nie zabiję człowieka tylko po to, abyś mógł znaleźć swój utracony skarb.

– Mała Wanda, ma za długi język.

– Jestem domyślna, Gaynor. Przeczytałam twoje akta. Jest tam wzmianka, że obsesyjnie interesujesz się rodziną ojca. – Skłamałam. Tylko Wanda o tym wiedziała.

– Obawiam się, że już za późno. Wiem, że Wanda z tobą rozmawiała. Wszystko wyznała.

Wyznała? Patrzyłam na jego rozbawione oblicze.

– Co to znaczy?

– Oddałem, ją. Tommy’emu, aby wziął ją na spytki. Nie jest tak utalentowanym artystą jak Cicely, ale więcej po nim zostaje. Nie chcę, aby moja mała Wanda odeszła z tego świata.

– Gdzie jest teraz?

– Co cię obchodzi los jakiejś dziwki? – Spojrzał na mnie błyszczącymi, bystrymi oczami. Osądzał mnie, badał reakcje.

– Ona nic dla mnie nie znaczy – odparłam. Miałam nadzieje, że moja twarz pozostanie beznamiętna. Jak na razie nie zamierzali jej zabić. Ale mogli to zrobić, aby mnie zranić.

– Na pewno?

– Przecież to nie ja z nią sypiałam. Dla mnie to tylko bardzo chora zdzira.

Uśmiechnął się, słysząc moje słowa.

– Co mamy zrobić, aby przekonać cię do ożywienia tego nieboszczyka?

– Nie popełnię dla ciebie morderstwa, Gaynor. Aż tak bardzo cię nie lubię.

Westchnął. Z rumianymi policzkami wyglądał jak szmaciana lalka.

– Okropnie utrudnia nam pani całą sprawę, panno Blake.

– Bo jakoś nie potrafię jej uprościć – odparowałam. Oparłam się o porysowane wezgłowie łóżka. Było mi dość wygodnie, ale wciąż nie odzyskałam pełni sił. Na razie jednak to musiało mi wystarczyć. Lepsze to, niż leżeć bez przytomności.

– Jak dotąd jeszcze nie zrobiliśmy ci krzywdy – rzekł Gaynor. – Reakcja torazyny z innym podanym medykamentem była przypadkowa. Nie zrobiliśmy tego celowo.

Miałam ochotę zaprzeczyć, ale nie zrobiłam tego.

– Do czego zmierzasz?

– Mamy oba twoje pistolety – ciągnął Gaynor. – Bez broni jesteś tylko małą, słabą kobietką na łasce dwóch wielkich, silnych mężczyzn.