Cmentarzysko

Zszedł ze wzgórza bez upadku. Kiedy wyniósł manekin na krawężnik, zobaczył, że koło jego wozu stoi pies doktora Guyota. Na smyczy. Szybko wrzucił manekin do bagażnika i go zatrzasnął. Zza samochodu wyłonił się Guyot.

– Dobry wieczór, detektywie.

Najwidoczniej wiedział, że nie ma sensu zadawać policjantowi pytania, co tutaj robi.

– Dobry wieczór, doktorze. Jak pan się miewa?

– Podejrzewam, że lepiej niż pan. Znowu zrobił pan sobie krzywdę. Wygląda to na paskudne skaleczenie.

Harry dotknął policzka. Wciąż go palił.

– Nic mi nie będzie. To tylko zadrapanie. Niech pan lepiej trzyma Calamity na smyczy. Widziałem właśnie na górze kojota.

– No tak, nigdy nie spuszczam jej wieczorem. Na wzgórzach grasuje pełno kojotów. Słychać je po nocach. Lepiej niech pan zajdzie do mnie. Opatrzę panu ranę. Jeśli nie, może zostać blizna.

Harry'emu nagle przypomniała się Julia, wypytująca go o blizny. Popatrzył na Guyota.

– Dobrze.

Zostawili samochód na rondzie i podeszli do domu lekarza. W gabinecie na tyłach domu Bosch usiadł na biurku, a Guyot oczyścił rozcięcie policzka i założył mu ósemkowy opatrunek.

– Myślę, że się zagoi – powiedział Guyot, zamykając zestaw do pierwszej pomocy. – Nie wiem, jak będzie z koszulką.

Bosch opuścił wzrok. Spód koszulki był poplamiony krwią.

– Dzięki za opatrzenie, doktorze. Ile czasu mam to nosić?

– Kilka dni. Jeśli pan wytrzyma.

Harry ostrożnie dotknął policzka. Opuchł lekko, ale rana przestała go palić. Guyot przeniósł wzrok na niego. Harry domyślił się, że lekarz chce coś powiedzieć. Podejrzewał, że chce zapytać o manekin.

– O co chodzi, doktorze?

– O tę policjantkę, która była tutaj pierwszego dnia. To ona zginęła?

– Tak – przytaknął.

Guyot potrząsnął głową z autentycznym smutkiem. Powoli obszedł biurko i usiadł w fotelu.

– Dziwne, jak czasami się układa – rzekł. – Jakby to była reakcja łańcuchowa. Pan Trent z naprzeciwka, ta policjantka – a wszystko przez to, że pies wygrzebał kość. A przecież to nic nadzwyczajnego.

Harry mógł jedynie pokiwać głową. Zaczął wpychać koszulkę w spodnie, starając się ukryć plamy krwi.

Guyot popatrzył na swojego psa, który położył się obok fotela.

– Żałuję, że w ogóle spuszczałem ją ze smyczy – powiedział. – Naprawdę.

Harry zsunął się z biurka. Popatrzył na swój brzuch. Plam krwi nie było widać, ale co z tego, skoro koszulka i tak była przesiąknięta potem.

– Nie wiem, czy warto tak myśleć, doktorze – odparł. – Jeśli zacznie się pan nad tym zastanawiać, to niedługo w ogóle przestanie pan wychodzić z domu.

Popatrzyli na siebie i pokiwali głowami. Bosch wskazał swój policzek.

– Jeszcze raz dziękuję – powiedział. – Trafię do wyjścia.

Ruszył do drzwi.

– W telewizji była zajawka dziennika – zatrzymał go Guyot. – Podobno policja dokonała aresztowania w tej sprawie. Zamierzałem obejrzeć wydanie o jedenastej.

Bosch obejrzał się na niego od wyjścia.

– Niech pan nie wierzy we wszystko, co mówią w telewizji.