Świat finansjery [Making Money - pl]

Podsunął mu pod nos wilgotny jeszcze egzemplarz „Pulsu”. Codziennik okazał się dość powściągliwy. Moist spodziewał się oskarżycielskich nagłówków, lecz artykuł zajmował tylko jedną kolumnę na pierwszej stronie. Pełen był też „jak rozumiemy”, „wydaje się”, „»Puls« uzyskał informację” i wszystkich tych fraz, jakich codziennikarze używają, kiedy piszą o faktach dotyczących dużych sum pieniędzy — faktach, których naprawdę nie rozumieją, i nie są całkiem pewni, czy to, co usłyszeli, jest prawdą.

Spojrzał prosto w twarz Sacharissy Cripslock.

— Przepraszam — powiedziała. — Ale w nocy wszędzie tu stali strażnicy i ochrona, a nie mieliśmy czasu. No i szczerze mówiąc, ten… atak pana Benta to temat sam w sobie. Wszyscy wiedzą, że to on kieruje bankiem.

— Prezes kieruje bankiem — odparł sztywno Moist.

— Nie, Moist. Prezes mówi tylko „hau”. Słuchaj, nie podpisywałeś czegoś, kiedy obejmowałeś to stanowisko? Pokwitowania albo co?

— Może i tak. Była cała masa papierów. Podpisałem tam, gdzie mi kazali. Pan Maruda też.

— Na bogów, prawnicy będą z tym mieli zabawę. — W dłoni Sacharissy magicznie pojawił się notes. — I to wcale nie żart[8]. Może wylądować w więzieniu za długi.

— W budzie — poprawił ją Moist. — Robi „hau”, zapomniałaś? Zresztą nie dojdzie do tego.

Sacharissa schyliła się, by pogłaskać Pana Marudę po małym łebku, i zamarła zgięta wpół.

— Co on trzyma w…?

— Sacharisso, czy możemy wrócić do tego później? W tej chwili naprawdę nie mam czasu. Przysięgam na dowolnych trzech bogów, w których wierzysz, chociaż jesteś codziennikarką, że kiedy to się skończy, dam ci taką rozmowę, która wystawi na próbę nawet umiejętność „Pulsu” unikania tematów nieeleganckich i sugestywnych. Możesz mi wierzyć.

— No tak, ale to wygląda na…

— Aha, czyli wiesz, co to takiego, więc nie muszę tłumaczyć — rzekł Moist energicznie.

Oddal azetę jej niespokojnemu właścicielowi.

— Pan jest Cusper, prawda? — zapytał. — Ma pan u nas konto w kwocie 7 dolarów, o ile pamiętam. — Zrobił na tym człowieku wrażenie. Naprawdę miał dobrą pamięć do twarzy. — Mówiłem przecież, że nie dbamy tutaj o złoto — dokończył.

— No tak, ale… — zaczął pan Cusper. — Co to za bank, jeśli ludzie mogą tak sobie wynieść z niego złoto?

— Przecież to żadna różnica. Mówiłem to wam wszystkim.

Mieli raczej niepewne miny. W teorii powinni pędzić teraz po schodach, ale Moist wiedział, co ich powstrzymuje — nadzieja. Ten cichy wewnętrzny głos, mówiący: „To się naprawdę nie dzieje”. Ten głos skłania ludzi, żeby w poszukiwaniu zgubionych kluczy trzeci raz wywracali na lewą stronę tę samą kieszeń. To obłąkana wiara, że świat musi znowu zacząć działać poprawnie.

Jeśli naprawdę uwierzę, będą tam klucze…

To był głos, który mówił: „To się naprawdę nie dzieje” bardzo głośno, żeby zagłuszyć pełznący strach, którym był.

Moist miał około trzydziestu sekund, póki trwała nadzieja.

I nagle tłum się rozstąpił. Pucci Lavish nie potrafiła wejść efektownie, ale Harry Król potrafił. Kłębiąca się i niepewna ciżba otworzyła się niczym morze przed hydrofobicznym prorokiem, pozostawiając kanał, który nagle po obu stronach obstawili potężni, ogorzali mężczyźni ze złamanymi nosami i znaczącymi siatkami blizn. Wzdłuż tej nowo utworzonej alei przeszedł Harry Król, ciągnąc za sobą smugę dymu cygara. Moist zdołał się nie cofnąć, dopóki pan Król nie znalazł się o stopę od niego. I starał się patrzeć mu prosto w oczy.

— Ile pieniędzy wpłaciłem do pańskiego banku, panie Lipwig? — spytał Harry.

— Ehm… O ile pamiętam, pięćdziesiąt tysięcy dolarów, panie Król.

— Tak, rzeczywiście coś koło tego. A odgadnie pan, co mam zamiar zrobić teraz?

Moist nie zgadywał. Splot wciąż krążył mu w żyłach i odpowiedź zabrzmiała w mózgu niczym dzwon pogrzebowy.

— Chce pan wpłacić jeszcze więcej, prawda, panie Król?

Harry Król się rozpromienił, jakby Moist był psem, który właśnie pokazał nową sztuczkę.

— Zgadza się, panie Lipwig. Pomyślałem sobie: Harry, tak pomyślałem, te pięćdziesiąt tysięcy czuje się trochę samotnie, więc przyszedłem, żeby zaokrąglić je do sześćdziesięciu tysięcy.

Na to hasło za Harrym stanęło jeszcze kilku ludzi dźwigających ciężkie skrzynie.

— Większość to srebro i złoto, panie Lipwig — wyjaśnił Harry. — Ale wiem, że ma pan wielu sprytnych młodych ludzi, którzy je dla pana policzą.

— Bardzo pan łaskaw, panie Król — przyznał Moist. — Lecz lada chwila wrócą tu audytorzy i bank znajdzie się w bardzo poważnych kłopotach. Nie mogę przyjąć pańskich pieniędzy.

Harry pochylił się do Moista, otaczając go chmurą dymu z nutą gnijącej kapusty.

— Wiem, że coś pan kombinuje — szepnął, stukając się w bok nosa. — Ci dranie chcą pana dorwać, to oczywiste! Ale umiem poznać zwycięzcę, kiedy go widzę. I wiem, że chowa pan coś w rękawach.