Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

Westchnęła w duchu, nadal targana mieszanymi uczuciami — zadowoleniem i rezygnacją. Dopiero tego ranka zorientowała się, że gwardziści stali się stałym elementem jej życia. Biorąc pod uwagę, w jakim stanie psychicznym znajdowała się ostatnio, nie powinno jej to zaskoczyć — gdyby zwracała większą uwagę na to, co się wokół dzieje, miała szansę ukręcić łeb całej sprawie w zarodku. Teraz było za późno. A żywiła poważne podejrzenia, że przyzwyczajenie się do ich obecności nie będzie najłatwiejszym przedsięwzięciem w życiu. Było jasne, że LaFollet został dobrze, starannie przygotowany i zapoznany z jej słabymi stronami. Jak dotąd zdążył bowiem nie tylko bez zająknięcia wyrecytować jej stosowne graysońskie przepisy, podając źródła, ale także bezwstydnie wykorzystać jej poczucie obowiązku. Wyczuwała w tym doborze taktyki rękę Clinkscalesa, a odkrycie, że LaFollet należał uprzednio do ochrony pałacu Protektora, tylko potwierdziło te podejrzenia.

Jak by nie było, dowódca jej osobistej ochrony zdążył z nienaganną uprzejmością i żelazną logiką uciąć każdą próbę dyskusji w kwestii obecności ochrony, chyba że uznał jakąś jej uwagę za niegodną komentarza. A ona nie mogła nawet odwołać się do prawa Gwiezdnego Królestwa, bowiem ranną pocztą nadeszło specjalne zezwolenie królewskie wystosowane na wniosek MSZ-u. Głosiło ono, że patronka Harrington (zajmująca, tak się składa, tę samą cielesną powłokę co kapitan Harrington) ma prawo do stałej, uzbrojonej ochrony osobistej na terenie całego Gwiezdnego Królestwa Manticore. W dodatku ochrona ta objęta została immunitetem dyplomatycznym! Fakt, że Ramirez był współkonspiratorem, a MacGuiness i Nimitz popierali cały pomysł, dawał LaFolletowi nieuczciwą przewagę. Powiększał ją upór treecata, by podłączyć ją do emocji majora; dzięki czemu wiedziała o jego głębokim oddaniu i jeszcze głębszej trosce o jej bezpieczeństwo.

LaFollet postarał się, by ani w wyrazie jego twarzy, ani w głosie nie pojawił się cień tryumfu, jednakże dzięki nadal istniejącemu połączeniu z jego umysłem Honor wyczuła jego wielką satysfakcję. Dopiero potem Nimitz przerwał to łącze. Honor była starsza od LaFolleta o trzynaście standardowych lat, ale w jego podejściu do niej było coś niepokojąco znajomego. Nie bardzo zdając sobie z tego sprawę, dorobiła się młodszej, energiczniejszej i uzbrojonej wersji MacGuinessa. I miała poważne podejrzenia, że dzięki temu jej życie już nigdy nie będzie takie jak dotąd.

Wsiedli do windy i przestała myśleć o swych gwardzistach. Teraz miała do załatwienia coś znacznie ważniejszego i skupiła się na tym, obserwując na wyświetlaczu, jak zbliżają się ku zaprogramowanemu celowi. A był nim „Dempsey’s Bar”.