Электронная книга - «Το Μονοπάτι των Αιχμών». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν, Ο Τροχός του Χρόνου, συνεχίζεται...
Οι ορδές των εισβολέων Σωντσάν έχουν καταλάβει το Έμπου Νταρ. Μ Νυνάβε, η Αβιέντα κι η Ηλαίην κατευθύνονται στο Κάεμλυν, με σκοπό να αναλάβει η τελευταία τον θρόνο που της ανήκει δικαιωματικά, αλλά στην πορεία ανακαλύπτουν έναν εχθρό πολύ χειρότερο από τους Σωντσάν.
Στο Ίλιαν, ο Ραντ ορκίζεται να απωθήσει τους Σωντσάν, όπως είχε κάνει και στο παρελθόν, παρ’ όλο που σημάδια παράνοιας εμφανίζονται στις τάξεις των Άσα’μαν.
Στο μεταξύ, οι επαναστημένες Άες Σεντάι με επικεφαλής τη νεαρή Άμερλιν Εγκουέν Αλ’Βέρ έρχονται αντιμέτωπες με έναν στρατό που απειλεί να τις κρατήσει μακριά από τον Λευκό Πύργο. Η Εγκουέν, όμως, είναι αποφασισμένη να εκθρονίσει τη σφετερίστρια Ελάιντα και να ενώσει ξανά τις Άες Σεντάι. Ωστόσο, δεν αντιλαμβάνεται ακόμα το τίμημα που οι άλλοι —αλλά και η ίδια— θα πληρώσουν.
Δεν ήταν, φυσικά, παρά ένα μπερδεμένο και άχρηστο κουβάρι που έλαμψε ζωηρά για μια στιγμή κι έπειτα κατέρρευσε στο κενό, αλλά η Ηλαίην τσίριξε παρά τη θέλησή της. Εκεί, ακριβώς ανάμεσά τους! «Δεν πρόκειται να φύγεις από δω, παρεκτός αν μείνεις όσο χρειάζεται για να μάθεις καλά αυτήν τη λοφοκορυφή», της είπε απότομα. Ήλπιζε καμιά από τις γυναίκες του κύκλου να μην είχε προσπαθήσει να υφάνει. Η κατοχή του σαϊντάρ ήταν ο γρηγορότερος τρόπος για να μάθεις ένα μέρος. Θα μπορούσε κάλλιστα να το κάνει να δουλέψει, και το ίδιο θα μπορούσαν να κάνουν κι οι άλλες. «Όπου κι αν είσαι, δεν μπορείς να μεταφερθείς σε ένα κινούμενο πλοίο. Δεν νομίζω να είναι καν δυνατόν!» Η Μέριλιλ ένευσε καταφατικά, αν κι αυτό δεν σήμαινε τίποτα. Οι Άες Σεντάι πίστευαν για αρκετά πράγματα πως είναι αληθινά, και μερικά όντως ήταν. Όσο, τουλάχιστον, πίστευαν οι Θαλασσινοί πως υπήρχε απόδειξη. Η Νυνάβε, καταβεβλημένη και κοιτώντας στο κενό, δεν ήταν σε θέση να ηγηθεί εκείνη τη στιγμή, κι έτσι η Ηλαίην συνέχισε. Ήλπιζε πως θα μπορούσε να κάνει περήφανη τη μνήμη της μητέρας της. «Το κυριότερο, όμως, είναι πως δεν μπορείς να πας πουθενά παρά μόνο μαζί μας, γιατί η συμφωνία δεν είναι ολοκληρωμένη. Το Κύπελλο των Ανέμων δεν θα είναι δικό σας μέχρι ο καιρός να αποκατασταθεί». Αυτό δεν ήταν ακριβώς αλήθεια, εκτός κι αν παράλλασσες κάπως τα λόγια της συμφωνίας, και η Ρενάιλ άνοιξε το στόμα της να μιλήσει, αλλά η Ηλαίην συνέχισε ακάθεκτη. «Και επιπλέον, επειδή κάνατε μια συμφωνία με τον Μάτριμ Κώθον, τον υποτελή μου. Ή θα πας εθελοντικά εκεί που θέλω εγώ, ή δεμένη πάνω στο σαμάρι. Αυτές ήταν οι επιλογές τις οποίες αποδεχτήκατε. Λοιπόν, κατέβα τώρα από αυτόν τον λόφο, Ρενάιλ ντιν Κάλον Μπλε Άστρο, προτού οι Σωντσάν πέσουν επάνω μας με έναν ολόκληρο στρατό και με μερικές εκατοντάδες γυναίκες ικανές να διαβιβάσουν και που θα έδιναν τα πάντα για να μας δουν με περιλαίμια στο πλευρό τους. Τώρα! Τρέξτε!»
Και, προς μεγάλη της έκπληξη, άρχισαν να τρέχουν.
6
Νήματα
Η Ηλαίην άρχισε να τρέχει κι αυτή, φυσικά, κρατώντας ψηλά τη φούστα της και προπορεύτηκε γρήγορα στο βρώμικο και χιλιοπατημένο μονοπάτι. Μόνο η Αβιέντα παρέμεινε κοντά της, παρ’ όλο που δεν είχε ιδέα πώς να τρέξει με φόρεμα, άσχετα αν ήταν σχιστό ή όχι. Ήταν κουρασμένη, αλλιώς θα είχε προσπεράσει κατά πολύ την Ηλαίην. Οι υπόλοιπες ακολουθούσαν ξοπίσω τους, κατά μήκος του στενού, φιδογυριστού μονοπατιού. Καμιά από τις Άθα’αν Μιέρε δεν προσπερνούσε τη Ρενάιλ, η οποία, παρά τα μεταξένια παντελόνια που φορούσε, δεν μπορούσε να κινηθεί πολύ γρήγορα κρατώντας το Κύπελλο αγκαλιά. Η Νυνάβε δεν είχε τέτοιους ενδοιασμούς κι έσπρωχνε, ανοίγοντας δρόμο με τους αγκώνες, φωνάζοντας να φύγουν από τον διάβα της όταν τύχαινε να πέσει επάνω τους, ανεξαρτήτως αν ήταν Ανεμοσκόποι, γυναίκες του Σογιού ή Άες Σεντάι.
Αναπηδώντας στην κατηφοριά κι έτσι όπως σκόνταφτε και σηκωνόταν ξανά, η Ηλαίην ήθελε να σκάσει στα γέλια παρά τη βιασύνη τους. Παρά τον κίνδυνο. Η Λίνι κι η μητέρα της της απαγόρευαν αυστηρά το τρέξιμο και το σκαρφάλωμα στα δέντρα από τότε που ήταν δώδεκα ετών, αλλά δεν ήταν μόνο η ατόφια ευχαρίστηση του τρεξίματος που την έκανε να νιώθει τόσο απολαυστικά. Η συμπεριφορά της ήταν συμπεριφορά βασίλισσας και μάλιστα απολύτως πειστική! Ηγούνταν μίας ομάδας ανθρώπων για να τους οδηγήσει μακριά από τον κίνδυνο, κι εκείνοι την ακολουθούσαν! Όλη της τη ζωή προετοιμαζόταν γι’ αυτό. Γελούσε επειδή ένιωθε ικανοποιημένη, κι η καυτή λάμψη της υπερηφάνειας έμοιαζε έτοιμη να ξεχειλίσει από τη σάρκα της όπως η ακτινοβολία του σαϊντάρ.
Παίρνοντας την τελευταία στροφή, βάλθηκε να τρέχει στην τελική ευθεία, δίπλα σε μια από τις ψηλές αποθήκες με τον άσπρο σοβά, αλλά σκόνταψε πάνω σε μια σχεδόν θαμμένη πέτρα. Έπεσε μπροστά βαριά, με τα χέρια της να ανεμίζουν, και ξαφνικά βρέθηκε να κάνει τούμπες στον αέρα. Δεν είχε χρόνο ούτε καν να τσιρίξει. Με έναν γδούπο που έκανε τα δόντια της να τρίξουν και της έκοψε την ανάσα, προσγειώθηκε απότομα στην άκρη του μονοπατιού και βρέθηκε μπροστά ακριβώς στην Μπιργκίτε. Για μια στιγμή ούτε να σκεφτεί δεν μπορούσε, κι όταν το έκανε, δεν φάνηκε διόλου ευχαριστημένη. Να που κατάντησε η βασιλική αξιοπρέπεια. Τραβώντας τα μαλλιά της, που είχαν πέσει μπροστά στο πρόσωπό της, πάσχισε να ανασάνει περιμένοντας την κοφτή προσταγή της Μπιργκίτε. Ήταν μια καλή ευκαιρία για την άλλη γυναίκα να παίξει τη μεγαλύτερη και σοφότερη αδελφή ως εκδίκηση, και σπάνια άφηνε τέτοιες ευκαιρίες να περάσουν ανεκμετάλλευτες.