Czarodziejka [Wizard - pl]

— Billea mówi, że Nasu zjadła demona.

— To nie był jeszcze jej demon, mamo. To był po prostu kotek. I nie zjadła go. Zgniotła go tylko. Był za duży, by go jeść.

Robin spieszyła się. Jej torba podróżna, do połowy zapakowana, stała na jej koi, a ona przetrząsała szuflady z ciuchami, wyrzucając rzeczy zbędne i rzucając jedne na drugie rzeczy, które miała zamiar zabrać.

— Jakby nie było, kociak nie żyje i Billea domaga się odszkodowania.

— Powiedziałabym, że to był mój kot.

— Dziecko — Robin dobrze znała ten ton. Constance była jedyną osobą, której na to pozwalała.

— Nie to chciałam powiedzieć — przyznała Robin. — Zajmij się tym, dobrze? Daj jej coś z moich rzeczy.

— No dobrze. Spójrzmy na to. Co ze sobą bierzesz?

— To? — Robin odwróciła się i podniosła nad głową bluzę.

— To jest pół bluzki, dziecko. Odłóż to.

— No cóż, oczywiście, że połowa. Praktycznie wszystko, co mam, jest takie, mamo. Zapominasz o swoim darze? — Wyciągnęła lewą rękę z wytatuowanym wężem owijającym się wokół niej od małego palca do samego ramienia. — Nie sadzisz chyba, że wybieram się na Gaję i nie będę tego pokazywać?

W ten sposób pokazujesz piersi, dziecko. Chodź tutaj.

Chcę z tobą pomówić.

— Ale mamo, ja się…

Siadaj. — Klepnęła łóżko. Robin, powłócząc demonstracyjnie nogami, usiadła. Constance zaczekała, upewniając się, że Robin nie błądzi myślami gdzieś indziej, a potem objęła ją ramieniem. Constance była wysoką, ciemną kobietą. Robin była malutka, nawet jak na Konwent. Na boso mierzyła 145 cm przy 35 kilogramach wagi. Nie za bardzo wrodziła się w matkę. Miała twarz i włosy swojego nieznanego ojca.

Robin — zaczęła Constance — wydawało mi się, że nigdy nie będę musiała z tobą mówić o tych sprawach, ale teraz muszę. Wybierasz się do krainy bardzo odmiennej od naszej. Są tam stworzenia zwane mężczyznami. Oni… oni są do nas w ogóle niepodobni. Pomiędzy nogami mają…

— Mamo, ja już to wiem. — Robin spiekła raka i próbowała odtrącić rękę matki. Constance nieświadomie ścisnęła jej ramię. Popatrzyła na córkę ciekawie.

— Jesteś tego pewna?

— Widziałam na obrazku. Nie wyobrażam sobie, w jaki sposób mogą to włożyć, jeśli kobieta się na to nie godzi.

Constance kiwnęła głową.

— Sama się często dziwiłam. — Spojrzała na chwilę w bok, kaszląc nerwowo. — Mniejsza z tym. Prawda jest taka, że życie poza naszym rejonem oparte jest na pożądaniu tych mężczyzn. Nie myślą o niczym innym tylko o tym, żeby ci wsadzić penisa. To coś nabrzmiewa, stając się tak długie, jak twoje przedramię, i dwa razy grubsze. Dostajesz w łeb i zaciągają cię w ciemny zaułek… lub, jak sądzę, do pustego pokoju lub czegoś takiego. — Zmarszczyła brwi i zaczęła mówić szybciej, tak jakby chciała mieć to już za sobą. — Nigdy nie możesz się odwracać do któregoś z nich plecami, bo cię zgwałcą. Mogą cię na trwałe uszkodzić. Po prostu pamiętaj, że nie jesteś w domu, ale w świecie opartym na pożądaniu. Wszyscy są tam tacy sami, i mężczyźni i kobiety.

— Będę pamiętać, mamo.

— Obiecaj mi, że zawsze będziesz zakrywać piersi i nosić przy ludziach spodnie.

— No cóż, wśród obcych chyba i tak nosiłabym spodnie. — Robin zmarszczyła brwi. Pojęcie obcych było nieco egzotyczne. Chociaż nie znała wszystkich w Konwencie po imieniu, to jednak z definicji wszystkie były jej siostrami. Spodziewała się spotkać na Gai mężczyzn, ale nie pożądliwe kobiety. Co za dziwna myśl.

— Obiecaj.

— Obiecuję, mamo. — Robin z zaskoczeniem poczuła mocny uścisk matki. Pocałowały się i Constance wybiegła pędem z pokoju.

Robin przez chwilę wpatrywała się w pustkę otwartych drzwi, a potem wróciła do pakowania.