Boża klepsydra [Deepsix - pl]

Hutch nadal cierpiała z powodu skutków ubocznych spotkania z kwiatkiem. Pozwolili jej pospać przez kolejną godzinę.

— Nie mamy tyle czasu — narzekała, kiedy w końcu ją obudzili.

— Randy też musiał trochę dłużej odpocząć — powiedziała Kellie. Wydawało jej się, że w ten sposób przedstawia wszystko tak, by nie obciążać winą za opóźnienie żadnego z nich.

Zjedli szybko śniadanie i wyruszyli.

Gdy szli, rozmawiała z Marcelem, który wydawał się wyjątkowo rozdrażniony. Zaprzeczył, jakoby był nie w humorze, ale domyśliła się, że się martwi: byli spóźnieni w stosunku do planu. Robiła, co mogła, żeby uśmierzyć jego obawy. Jesteśmy już blisko, powtarzała. Nie powinno być żadnych problemów. Spróbuj się nie przejmować.

Spytał o orchideę. Hutch rzuciła Kellie oskarżycielskie spojrzenie.

— Nie podałam mu żadnych szczegółów — broniła się Kellie na prywatnym kanale.

— Mała potyczka z rośliną-ludojadem — wyjaśniła Hutch.

— Rośliną? Masz na myśli przerośniętą rosiczkę? Coś takiego?

— Tak — odparła. — To było coś takiego.

Kiedy rozłączyła się kilka minut potem, Kellie posłała jej złośliwy uśmieszek.

— Raczej rośliną-kobietojadem.

Przeszli jeszcze kawałek, gdy MacAllister odebrał sygnał. Przychodzące połączenie na wizji.

— Ktoś chce rozmawiać — poinformował pozostałych. Obraz uformował się, rzucany przez komunikator MacAllistera. Spojrzeli na młodego człowieka. Wymuskany, przystojny. Smukły, kwadratowa szczęka. Ładny uśmiech. Starannie przystrzyżone ciemnobrązowe włosy. Miał na sobie białą koszulę i szare spodnie, a wyraz jego twarzy sugerował, że doskonale wie, iż przeszkadza, ale ma nadzieję, że mu wybaczą.

— August Canyon — rzekł MacAllister.

Gość wyglądał na zadowolonego.

— Dzień dobry, panie MacAllister. Miło pana poznać. — Siedział na obitym w tkaninę krześle. Wyglądało to, jakby unosił się jakiś metr nad ziemią przed nimi, gdy szli. — Wiem, że przeżywa pan teraz trudne chwile, ale jestem pewien, że oczy całego świata są zwrócone właśnie na pana. Czy chciałby pan coś powiedzieć na ten temat?

— Na temat Deepsix?

— Tak.

— Pewnie. Ta planeta to szambo. A ja jestem bliski narobienia w portki ze strachu.

— Cóż. Nic dziwnego. — Rozmówca uśmiechnął się sympatycznie. — Ale pomoc jest przecież w drodze?

— Nie. O ile mi wiadomo, pomoc nie jest dostępna. — MacAllister pozostawał w tyle za resztą, więc trochę przyspieszył. Obraz Canyona, rzecz jasna, podążał za nim. — Niech mi pan powie, nie macie przypadkiem lądownika na pokładzie?