Czarnoksiężnicy Majipooru [Sorcerers of Majipoor - pl]

Nieprzewidziana w pierwotnym rozkładzie pojedyncza walka miała odbyć się jako trzecia, po spotkaniu dwóch hrabiów Mavestoi z ojcem i synem z Sisivondal. Gialaurys, zaskoczony wyzwaniem rzuconym mu przez człowieka, którego przedtem nie widział na oczy, musiał przebrać się w odpowiedni strój. Wyzwanie przyjął bardzo chętnie i bez chwili wahania. Prestimionowi, który wyraził niepokój z powodu niezwykłości zdarzeń i szybkości, z jaką się rozwinęły, powiedział:

— Zbyt długo siedziałem i nic nie robiłem, przyjacielu. Pora pokazać wielbicielom Korsibara, że wiem, którym końcem włóczni się uderza.

Przebrał się, wybrał wierzchowca z królewskiej stajni, poszukał broni odpowiednio ciężkiej i dobrze wyważonej.

Tymczasem nadal toczyła się pierwsza walka. Kovac Derocha zwalił przeciwnika z siodła i stał teraz z boku, czekając na wynik spotkania Belditana z Alexiarem. Gdyby Belditan przegrał, walczyłby ze zwycięzcą, nie wyglądało jednak, by któryś z tych dwóch miał zdobyć zdecydowaną przewagę. Pięć razy już mknęli naprzeciw siebie, pięć razy zderzały się włócznie i pięć razy rozjeżdżali się, nadal w siodłach. Nie był to piękny pojedynek. Prestimion zniecierpliwiony wstał z miejsca i poszedł porozmawiać z kilkoma lordami, z którymi nie widział się od wyjazdu z Labiryntu, między innymi z Kambą i Fisiolem.

Svor, który pozostał na trybunach, zwrócił się do Septacha Melayna:

— Nie podoba mi się to wyzwanie.

— Mnie też. Kim właściwie jest ten Gebel Thibek? Nim rzucił Gialaurysowi wyzwanie, siedział wśród magów.

— Bo jest magiem, przyjacielu. Z otoczenia Sanibaka-Thastimoona. Znam go.

— A ja myślałem, że walki rycerskie odbywa się w gronie rycerzy.

— Może jest magiem ze szlachetnego rodu? — zasugerował Svor. — Jeśli tacy w ogóle się zdarzają. Ale nie jego przodkowie mnie martwią, tylko umiejętności.

— Nikt nie walczy z siodła lepiej od Gialaurysa.

— Nie twierdzę, że umie walczyć.

— Aha! Podejrzewasz więc zdradę?

W oczach Svora pojawił się chytry błysk.

— Jesteśmy tu w towarzystwie ludzi honoru, prawda? Tyle że zawsze opłaca się oczekiwać nieoczekiwanego.

Septach Melayn skinął głową, uśmiechnął się i wyprostował. W chwilę później powrócił Prestimion. Był teraz w lepszym nastroju.

— Roxivail i Thismet są na ustach wszystkich — oznajmił, zajmując miejsce. — Wszyscy plotkują o tym, jak pięknie wygląda Roxivail i jak ponurą twarz pokazuje dzisiaj światu jej córka.

— Lady Roxivail ma doskonałego maga — stwierdził Septach Melayn, puszczając oczko. — Taka uroda w jej wieku to z pewnością dzieło czarnoksięskich sztuczek, nie uważacie? Przecież ona ma co najmniej czterdzieści lat, pewnie nawet czterdzieści pięć.

— Słyszałem, że więcej — powiedział Svor. — Ale na tej swojej upalnej wyspie nie miała nic do roboty, całe dnie mogła kąpać się w wodzie piękności, nacierać błyszczącymi błotami piękności oraz, tu chyba masz rację, dniem i nocą wysłuchiwać gwarantujących piękność zaklęć. — Roześmiał się, niezbyt wesoło. — Wyobrażam sobie te sny, które będzie nam wysyłać jako Pani Wyspy. Ta twarz wkradająca się w śpiącą duszę, te oczy, ten uwodzicielski uśmiech…

— A teraz porównajcie ją z córką — wtrącił się do rozmowy Prestimion. — Jakim złym spojrzeniem patrzy, jak gniew wykrzywia i szpeci jej twarz! Patrzy i patrzy, jakby nie potrafiła wybaczyć matce urody. A może nie potrafi wybaczyć jej, że w ogóle przyjechała na Zamek? O czym oni myśleli, kiedy kradli koronę dla Korsibara? Nie przyszło im do głowy, że Roxivali zostanie Panią Wyspy, że będzie musiała opuścić pustelnię na Shambettirantil, pokazać się światu?

— A mnie się wydaje, że lady Thismet przygląda się przede wszystkim tobie, Prestimionie, a nie matce — zauważył Septach Melayn. — Widzisz, teraz właśnie spojrzała na ciebie, i to bynajmniej nie z miłością, prawda? Ta dziewczyna może ci sprawić kłopoty.

— Czyżby się bała, że teraz, w tej chwili, wyciągnę rękę i zdejmę koronę z głowy jej umiłowanego brata? — Prestimion zirytował się lekko. — Nie powiem, taki pomysł wpadł mi nawet do głowy, ale… patrzcie, wyjeżdża Gialaurys!