Powieść szpiegowska

Kiedy mówił takim tonem, oznaczało to, że wszystkie wahania ma za sobą, decyzja została podjęta i nie ma takiej siły, która mogłaby ją zmienić. Narkom dobrze o tym wiedział, więc nawet nie próbował oponować.

– Jasne. Teraz jasne.

Wódz zrozumiał, że żadnych protestów i dalszych pytań nie będzie, więc burknął, ale już bez złości:

– Dawno ci klaruję – fałszywki o rychłej wojnie podrzucają nam Anglicy. I ich koleżkowie z otoczenia feldmarszałka Keitla. Führer nie jest idiotą, żeby walczyć na dwa fronty. A wy kłócicie się ze mną, nie słuchacie. Macie doniesienia swoich agentów, ale ja mam wyczucie. Gdzie byście teraz byli bez niego?

– Kto się kłóci? – Narkom rozłożył ręce. – Ja? Ja tylko melduję, nic więcej.

– Od razu, prosto stąd wal na lotnisko. Leć do okręgów: Nadbałtyckiego, Zachodniego, Kijowskiego, Odeskiego. Daj im do wiwatu, tak jak to potrafisz. Po pierwsze: najmniejsza prowokacja z naszej strony, nawet jak owczarek wartownika szczeknie w stronę granicy – całe dowództwo zetrzesz na proch. Po drugie: dowódców, którym to się należy – na urlopy. Po trzecie…

Narkom kiwał głową i szybko skrobał piórem w notesie. Krople potu na jego czole prędko wysychały.