Całe zdanie nieboszczyka

Z pewnym trudem wycisnęłam z siebie atak radosnego śmiechu. Ileż razy prowadziliśmy ze sobą takie kretyńskie rozmowy na bazie uczuć, których ciągle nam było za mało! Diabli wzięli uczucia już chyba dawno temu. W moim przerażonym sercu zalęgła się rozpacz i wypchnęła resztki nadziei. Nie do śmiechu mi było, kiedy Diabeł z zimnym blaskiem w oczach otwierał święty atlas.

Natrętnie, z naciskiem, szybko, jakby nie chcąc mi pozwolić oprzytomnieć, stosował krzyżowy ogień pytań. Przyglądał mi się tak uważnie, jak chyba nigdy w życiu, wskazując rozmaite miejsca na mapach. Wykrywacza kłamstw nie było, ale on był zawsze lepszy od wszelkich wykrywaczy kłamstw i znów musiałam się ratować wiarą w Malinowską Skałę. Dolał mi whisky. Kaktus miał chyba przerwę w życiorysie. Oczami duszy zobaczyłam swoją własną piwnicę.

Do pytań na temat, gdzie to jest, dołączyły się nagle inne.

- Jakie on liczby wymieniał, ten nieboszczyk? Przecież mówił po francusku! Zrozumiałaś je? Lepiej umiesz liczyć po angielsku i po duńsku. Nie pomyliłaś czegoś? Zrozumiałaś te liczby po francusku? Jakie były? Powtórz! Co mówił?

Załamałam się. Miałam dość. Ruszyłam własne działa.

- A co? - spytałam nagle z niewinnym zaciekawieniem. - Kordyliery już całe przeszukali?

- Nie, ale. - urwał nagle. 96

Zagalopował się. Uwierzył w to, że jestem pij ana i na chwilę stracił kontrolę nad sobą. Zgubiła go jednokierunkowość wysiłku.

- Przecież sama mówiłaś, że to jest w Europie.

Milczałam, patrząc na niego, zaniechawszy symulacji i ze zdziwieniem czułam, jak ginie gdzieś rozpacz, a ogarnia mnie wściekłość. Znana furia, która za chwilę dokona jakiegoś nieobliczalnego czynu.

On też milczał. Zdawał sobie sprawę z popełnionego błędu. Zapewne szukał w myśli sposobu odpracowania. Odwrócił oczy, odwrócił głowę, wziął butelkę i dolał do szklanek. Milczenie zaczęło się robić namacalne.

- Powiem ci prawdę - oświadczył nagle. - Widzę, że mi nic innego nie pozostaje.

- Słucham - powiedziałam uprzejmie. - Z przyjemnością będę świadkiem unikalnego zjawiska. Powiesz prawdę i nie udusisz się nią. Chciałabym to widzieć.

Spojrzał na mnie, zaskoczony.

- Ty jesteś trzeźwa?!

- Jak świnia - odparłam z nie ukrywaną satysfakcją i obejrzałam szklankę pod światło. - Słucham tej prawdy.

Jeden rzut oka na obficie podlany kaktus wystarczył mu w zupełności. Brak uwag na ten temat był nader znamienny.

- Znam tę sprawę - powiedział wreszcie niechętnie. - Wiesz przecież, że cały Interpol cię szukał. Parę miesięcy temu był tu jeden facet i rozmawiał ze mną. Podejrzewali, że nie żyjesz, ale stopniowo dostawali jakieś wiadomości o tobie, po czym szukali dalej. Ustawicznie im ginęłaś, myśleli, że wróciłaś do Polski i tu się ukrywasz. Ten facet z Interpolu jest ze mną w kontakcie. Obiecałem mu natychmiast przekazać wszystkie wiadomości od ciebie. Nie rozumiem, o co chodzi i po co się wygłupiasz.

- Aha - powiedziałam spokojnie. - I to wszystko?

- I to wszystko.

- Takie proste?

- Jak sama widzisz.

- Wzruszające. Wobec tego trzeba chyba wyleczyć moją manię prześladowczą.

- A chyba trzeba.

Zmiłowałam się nad kaktusem i wreszcie sama wypiłam trochę tej nieszczęsnej whisky. Uświadomiłam sobie, że aż do tej chwili kołatały się jednak we mnie resztki irracjonalnej nadziei. Nie chodziło o Madelaine, prawda o niej udusiłaby go z całą pewnością. Ale facet z Interpolu nie pytałby mnie o kryjówkę w Pirenejach, tylko o coś zupełnie innego. Dla faceta z Interpolu absolutnie bezcenną rzeczą, wartą wszystkich diamentów świata, byłyby moje notatki w kalendarzyku Domu Książki!

Wspomniałam mu o tym. Mówiłam o podsłuchaniu konferencji w Brazylii. To było to, czym się powinien zainteresować! A nie zadał na ten temat ani jednego pytania, w ogóle nie zwrócił na to uwagi!

Wniosek nasuwał się tylko jeden. Oszalał z miłości do Madelaine i dla niej postanowił wywlec ze mnie informację o pieniądzach. Od Madelaine prosta droga prowadzi do szefa. Nic ich nie powstrzyma, staną na głowie, żeby osiągnąć cel, a głównego pomocnika mają w moim własnym, rodzonym domu! I pomyśleć, że gdyby zaczął inaczej, gdyby pytał o sekrety gangu, gdyby od pierwszej chwili wmawiał we mnie współpracę z Interpolem, gdyby jeszcze zdobył się na okazanie mi cienia uczuć, ja, nieszczęsna, zmaltretowana przeżyciami idiotka, dałabym się skołować!

- I pytasz mnie teraz o to wszystko w zastępstwie Interpolu? - powiedziałam z gryzącą

ironią.

- Chciałem mieć jasny obraz sytuacji - odparł z urazą. - Ten facet pewnie niedługo przyjedzie.

Zgłupiał czy co?

- Przeceniłam cię - oświadczyłam niechętnie po długim namyśle. - Głupio mi, ta pomyłka w ocenie fatalnie świadczy o mojej inteligencji. Widocznie przeceniłam także i siebie.

- Co masz na myśli?

- Nic. Facetowi z Interpolu opowiem wszystko osobiście.

- Jak uważasz - powiedział tonem obrażonej primadonny. - Ciekaw jestem, czy i do niego będziesz się wygłupiać.