Rzeźnik drzew

Pojechał na cmentarz zaraz po ostatnim wykładzie. Szedł, chłonąc atmosferę tego miejsca. Powązki w jesiennej szacie były piękne. Gałęzie starych drzew, poruszane ciepłym wiatrem, gubiły czerwone i złote liście.

Miejsce zaznaczone na planie znalazł bez trudu. Posąg anioła, polerowane płyty… Lewa? I co dalej? Podnieść? Podważyć? Zajrzeć pod spód? Zatrzymał się niezdecydowany. Coś mu się nie zgadzało. Grób wyglądał zbyt świeżo. Nawet liście nie zdążyły jeszcze pokryć granitu. Dotknął dłonią zaprawy. Kruszyła się pod palcami – Poprawki wykonano dwa, może trzy dni temu. Także płyty najwyraźniej wymieniono na nowe. Jeżeli była tu skrytka, nie pozostał po niej ślad.

Drzewa zaszumiały, jakby drwiąc z niego.

Czy tę Apolinarię da się odnaleźć w inny sposób? – zastanowił się.

Przyjrzał się raz jeszcze fotografii. Ładniutka dziewuszka. Znaleźć identyczną? Jak…

Nie, to chyba niemożliwe.

Ruszył w stronę bramy. Cmentarz był ładnie utrzymany, wiele grobów odnowiono. Przy niektórych pomnikach umieszczono wizytówki kamieniarzy.

– Zaraz! – Zatrzymał się w pół kroku, a potem zawrócił do grobowca z aniołem.

Nalepka umieszczona była dyskretnie z tyłu.

– Zenon Cwajnos – odcyfrował. – Usługi kamieniarskie.

Poniżej był jeszcze adres. Warto sprawdzić.

Zakład kamieniarski leżał po drugiej stronie ulicy. Wyglądał jak wiele jemu podobnych firm. Od strony furtki wystawa – kilkanaście różnych nagrobków. Pod ścianą warsztatu dziesiątki kamiennych płyt, poprzekładanych drewnianymi krawędziakami, przygotowanych najwidoczniej do pocięcia. Przez uchylone drzwi szopy widać było jakieś maszyny. Z boku stał malutki budynek ozdobiony emaliowaną wywieszką: Biuro.

Stanisław podszedł i spokojnie zapukał.

– Proszę – rozległ się zrzędliwy głos. Kamieniarz miał około sześćdziesiątki, krzaczaste brwi i zapadnięte policzki, które pokrywała kilkudniowa szczecina. Skołtunione włosy nakrył szarym berecikiem.

– Czym możemy służyć? – zagadnął ochrypłym głosem, przesuwając papierosa w kącik ust.

– Chcę odzyskać książkę i notatnik – Stanisław zagrał va banque.

– O ty, w mordę… – Z kamieniarza naraz uszła połowa powietrza. – Czyżbyś… Kurde. Olgierd nie miał dzieci.

– Stanisław Renk – przedstawił się. – Jestem jego bratankiem.

– Ja pier… – zdusił przekleństwo. – Mogłem się tego spodziewać. I tak po prostu mam to oddać…

– Pamiątki po stryju należą teraz do mnie. Taka była jego wola. Otrzymałem plan skrytki.

Stary zagryzł wargi wściekły i jakby rozczarowany.

– Beze mnie i tak nie znajdziesz dziewczyny – warknął.

– Zobaczymy – odparł spokojnie Renk.

– No dobra, w sumie o co się gryźć… Nie! Kurde! Nie zgadzam się, żeby książka znalazła się w łapach potomka tego przeklętnika Izydora!

– Takie życie. – Stanisław nie tracił opanowania, choć drażniło go, że mężczyzna mówi do niego „ty”. – Obawiam się, że jednak powinien mi ją pan oddać.

Kamieniarz milczał, lecz złość z niego aż buchała.

– A, dobra. – Machnął ręką. – Widać tak musi być… Pójdziesz za mną – zadysponował.

Pchnął drzwi na końcu pomieszczenia. Weszli do kolejnego mikroskopijnego pokoiku, ciasno zastawionego regałami.

– Skąd tu tyle książek? – zdumiał się Stanisław.

– Z grobów inteligentów wyciągnięte – warknął stary. – Nie wiem, co to takiego, ale pozabierałem, żeby obrazki pooglądać – zakpił. – Co ty myślisz, że jak kto kamieniarz, to czytać nie lubi?

– Przepraszam pana – wymamrotał speszony.

W kącie stała metalowa szafka na akta. Gospodarz przekręcił klucz tkwiący w zamku. Wyciągnął plastikową siatkę. Wewnątrz tkwiło coś twardego.

– Zadowolony? – warknął.

– Dziękuję za przechowanie. – Stanisław schował łup do torby, powstrzymując się od sprawdzenia zawartości. Nie chciał ryzykować, że stary się rozmyśli.

– Nie ma za co i spadaj. A i tak jeszcze nieraz tu przyleziesz psuć mi nerwy – burknął kamieniarz. – Czuję to w kościach.