Князёўна Дарута, або Чалавечая кроў ліпучая [Раман-фэнтэзі]

…- Нас проста чакалі ў тым бязлюдным месцы… - былы купец замоўк.

- А што жанчына і той, каго называла яна Вінцэсем? - князь з надзеяй глядзеў на Ісая. Плечы ягоныя прыпадняліся, нібыта ён збіраўся імкліва ўскочыць з крэсла.

- Я казаў ужо, што болей не бачыў іх, не чуў пра іх.

- А маглі яны застацца жывымі?

- Цяжка такое сказаць. Жыццё на ўсё здатнае. Але трэба мець вялікую сілу і ўменне, каб выбрацца з той быстрыні… Не кожны бывалы матрос адолее, ды там і коні могуць пайсці на дно… - Ісай зноў замоўк.

Плечы князя паныла апусціліся.

- Як так… А ваяры, слугі… Няўжо ўсіх… - прамармытаў сам сабе князь, не жадаючы змірыцца з тым, што пачуў.

- Не ведаю, але хто падымаўся на палубу карабля, дзе была ваяводка з дачкой, казалі, што жывымі там не знайшлі нікога. Ды і забітых было ўсяго некалькі чалавек. Мабыць, у ваду паскідалі.

- Князь, не сумняваюся, што вы потым шукалі княгіню з дачкой, але што вы можаце дадаць да таго, што мы тут пачулі? - запытаўся Раман.

- Пачну з таго, што ў маёй крэпасці на тую пару ішла перабудова. Гэта, безумоўна, аслабляла абарону пры нападзе. Аднак час быў зацішны і я рашыўся, тым болей, што ўмацоўваць крэпасці патрабаваў сам кароль, ад якога я неўзабаве і атрымаў незвычайнае пасланне. Кароль паведамляў пра зламыснікаў, якія рыхтуюць нападзенне на крэпасць, і раіў тэрмінова адправіць пад ягоную ахову княгіню і каштоўнасці. Я не хацеў рызыкаваць сям’ёй і паслухаўся караля. Княгіня з дачкой адплылі на караблі майго былога ваяра. Потым выявілася, што ліст быў фальшывым. Паўгода я даследаваў усё наваколле абапал воднага шляху. Чуў там ад людзей, што было, нібыта рабавалі адзін караван у нізавіне Бярэзіны, але толкам ніхто нічога не ведаў…