Казка пра цара Салтана, пра яго сына славутага асілка князя Гвідона Салтанавіча і пра цудоўную прыгажуню царэўну Лебедзь

Вецер весела шуміць, Судна лёгенька бяжыць, Міма вострава Буяна, Да цара свайго Салтана; Край знаёмы - гэта ён Ім ужо здалёк відзён. Вось на бераг выйшлі госці, Цар Салтан іх кліча ў госці. У палац ідуць купцы, - Цар сядзіць там у вянцы, А ткачыха з паварыхай, Сваццяй бабай Бабарыхай, Ля цара яны сядзяць, Чатырма ўсе тры глядзяць. Цар Салтан гасцей саджае За свой стол і ў іх пытае: «Госці вы стала майго, Дзе вы ездзілі, чаго? Там, за морам, як жывецца? Што чуваць на белым свеце?» Карабельшчыкі ў адказ: «Свет аб'ездзілі не раз. Людзі там жывуць шчасліва. Ёсць яшчэ такое дзіва: Выспа ў моры там ляжыць, Светлы горад зіхаціць Златаглавымі царквамі; Між палацамі, садамі Крышталёвы дом стаіць, Елачка над ім шуміць. І вавёрка там ручная, Ды свавольніца такая! Яна песенькі пяе, Ды арэшкі ўсё грызе. Незвычайныя такія; Шалупінкі залатыя, Зерне - чысты ізумруд, А вавёрка - проста цуд! Там яшчэ другое дзіва: Мора ўспеніцца бурліва, Закіпіць, узніме гнеў Ды на бераг як шугне, Разліецца хваляй свежай І пакіне на ўзбярэжжы Волатаў аж трыццаць тры, У лусцэ, як бляск зары... Ды прыгожыя такія, - Веліканы маладыя, Як пад мерку - на падбор, З імі дзядзька Чарнамор. І няма больш пільнай варты, Больш надзейнай, больш упартай. Жонка ў князя, як сказаць, - Нельга вочы адарваць. Днём свет божы зацямняе, Ноччу землю асвятляе, Зорка на ілбе гарыць, Месяц пад касой блішчыць. Князь Гвідон там уладарыць, Кожны шчыра яго славіць; Ён прыслаў табе паклон, На цябе злуецца ён. Ты ж у госці абяцаўся. І дагэтуль не сабраўся».