Загоны

ІОрка рэдка ездзіў у вёску. Вярнуўшыся, не ішоў дадому, заходзіў у «Асторыю» або «Крышталь», танцаваў. Потым быў спакойны.

Вецер дзярэ ў вочы, уначы задуваў мокрым снегам. Асабліва непрыемна праходзіць каля будынка суда, дзе рабочыя перабудоўваюць вялікія ўсходы, валяюцца кавалкі бетону і цэглы, і крушні пяску. Вецер кідае пяском, з высокіх усходаў ляціць пясок уніз, на тратуар. Проста ў вочы.

Юрка ідзе абы ісці, гэта добра асвяжае галаву. Ён некалькі дзён рыхтуецца да залікавых экзаменаў у вячэрняй інжынерскай школе, у якой настойліва вучыцца. Па вуліцы праязджаюць аўтобусы, яны доўгія і на міг засланяюць ад прыдзірлівага ветру. Вецер выскаквае з-за аўтобуса і кідаецца; бы шалёны. На ўсходах суда працуюць рабочыя, павярнуўшыся плячыма да ветру.

На рагу вуліц Складоўскай і Весялоўскага глядзіць на Юрку вясковая жанчына, адразу відаць, што вясковая яна. Ён паглядзеў на яе і яна сказала:

— Дзень добры.

— Добры дзень.

Была гэта кабеціна з мястэчка, яна пазнала яго, і ён пазнаў яе.

— Кудою тут у суд?

Яна хацела запытаць яго па імені, але чамусьці не запытала.

— Суд тут, — ён паказаў на ўсходы, якія абселі рабочыя-каменшчыкі.

Вецер ламатаў поламі плашча і дзёр за вочы. У жанчыны вочы схаваны ў моршчынах. Ён наклаў цёмныя акуляры.

— Ну, і сыпле пяском, — сказаў, каб не падумала, што ён мондрыцца.

«Памарнаваў вочы над кніжкамі», — падумала жанчына. — «Не трэба так забівацца навукаю».

Не адыходзіла, пра суд спытала так сабе. Ведала, дзе суд.

— Як жывецца? — спытаў ён, каб пачаць размову. Яму захацелася пагаварыць, усёроўна аб чым пагаварыць.

Ведаў, што трэба пачаць размову. Жанчына будзе стаяць і маўчаць. Ёй штосьці патрэбна, але яна будзе стаяць і маўчаць.

— От, дзякаваць Богу, — адказала яна. Спачатку трэба гаварыць мала.

— Як там жывуць мая мама і тата?

— Бачыла тваю маці ўчора, добра выглядае.

— А тата?

— Твой тата малоў жыта. Таксама добра выглядае.

— Здаровыя?

— Здаровыя.

Вясковыя размовы такія самыя.

— Паедзеш на вяселле?

Жанчына паглядзела.

— Вяселле? — здзівіўся ён.

— Стрыечны брат жэніцца.

— Жэніцца! — яму было ўсёроўна, хто жэніцца.

— Бярэ лясунку. Чыстая дзеўка. Жанчына яшчэ штосьці гаварыла, вецер здуваў яе словы на асфальт вуліцы і далей, уніз, да Рынку Касцюшкі. Юрка думаў, хто гэта яго стрыечны брат? Потым перастаў думаць і слухаў паабрываных слоў.

— Будзе вяселле, — сказаў ён, калі яна змоўкла.

— О, ля! Яшчэ якое!

— Добра.

— Пэўна, што добра...

— Калі жэніцца?

— Хутка. Ужо на запаведзь падалі.

— Добра...

— Мілая такая.

— Хто?

— Нявестка. Мілая такая, спакойная...

— Харошая?

— Харошая. Сёння бачыла іх у аўтобусе, ехалі ў Беласток па справункі.