Merkury [Mercury - pl]

Jednak żył dalej. Jak człowiek w nieskończonym kołowrocie, przemierzał bezsensowne życie, przeklinając się za tchórzostwo, z powodu którego nie mógł zatrzymać swojego koła życia i znaleźć zapomnienia.

Poza Addie nie miał przyjaciół ani towarzyszy. Kapitan tolerował go, czasem nawet widywał się z nim, ale zawsze trzymał na dystans. Kobiety, które czasem dołączały do załogi, rzadko mu się podobały, chyba że potrzeby dawały znać o sobie. Ale nawet w największych uniesieniach zawsze myślał o Larze.

Gdybym tylko mógł ją zobaczyć. Porozmawiać z nią. Zamienić choć parę słów.

Gdzieś pośród dręczących go koszmarów przypomniał sobie starą wiadomość od wielebnego Danversa, zaraz na początku wygnania. Zadzwoń do mnie, powiedział pastor. Choć Bracknell miał się z nikim nie kontaktować, to Danvers podarował mu odrobinę nadziei.

Bracknell miał dość rozumu, by poprosić kapitana Farada o pozwolenie, zanim skontaktował się z Danversem.

Kapitan prychnął z niechęcią.

— Rozmowa z Ziemią? Bez sensu, nie połączą cię.

Zdesperowany na tyle, by pokonać swe lęki, Bracknell rzekł:

— Pan mógłby zadzwonić za mnie, sir.

Kapitan skrzywił się i nic nie powiedział. Bracknell, pokonany, wrócił do swoich obowiązków.

Następnego dnia, gdy podjął swoje obowiązki na mostku, kapitan rzekł:

— Bracknell, przejmij konsolę łączności.

Czując raczej ciekawość niż nadzieję, Bracknell przejął konsolę łączności od oficera łącznościowego. Kapitan wydał polecenie połączenia się z wielebnym Danversem, przez główną siedzibę Nowej Moralności w Atlancie. Bracknell włożył słuchawkę do ucha drżącymi palcami i wziął się do pracy.

Przesłanie wiadomości trwało ponad godzinę, nie było więc szans na normalną rozmowę. Pół zmiany zajęło Bracknellowi przebicie się przez program komunikacyjny w Atlancie i uzyskanie informacji, że Danvers jest teraz biskupem w Gabonie, na zachodnim wybrzeżu Afryki.

Kiedy na ekranie Bracknella pojawiła się czerwona twarz Danversa, kapitan zawołał:

— Dalej, spytaj, czy chce z tobą rozmawiać.

Danvers siedział za połyskliwym mahoniowym biurkiem, w czarnej koszuli rozpiętej pod szyją, z jakimiś insygniami przypiętymi do rogów kołnierzyka. Za nim widać było okno wychodzące na ruchliwą ulicę i budowle Libreville, a dalej białe grzywacze fal na błękitnym Atlantyku. Z zieleni za miastem wystawała jakaś cylindryczna konstrukcja, która dalej znikała w morzu. Bracknell poczuł, że ściska mu się serce: to były ruiny wieży, które nadal tu leżały, choć minęły już lata.

Wymienili jeszcze kilka jednostronnych wiadomości, co zajęło kolejnych kilka godzin, zanim Danvers zrozumiał wreszcie, kto chce się z nim skontaktować.

— Mance! — otworzył szeroko oczy ze zdumienia. — Po tylu latach! Cieszę się, że cię widzę. — Biskup przekręcił trochę fotel z wysokim oparciem. — Pewnie zauważyłeś ruiny wieży. To teraz atrakcja turystyczna. Ludzie z całej Afryki przyjeżdżają, żeby ją zobaczyć.

Bracknell poczuł dziwny ucisk w żołądku. Atrakcja turystyczna.

— Miejscowi trochę ją rozmontowali. Cholerne sępy. Musieliśmy postawić straże, żeby pilnowały ruin, ale przemykali się i rozbierali ją po kawałku.

Bracknell przymknął oczy, próbując utrzymać nerwy na wodzy. Nie ma sensu złościć się na Danversa. To nie jego wina. Powiedz, czego chcesz, w jakim celu się z nim skontaktowałeś.

Wziął głęboki oddech, po czym rzucił się na głęboką wodę.

— Tak się zastanawiałem… miałem nadzieję, że ksiądz mógłby w moim imieniu przekazać wiadomość Larze Tierney — rzekł zakłopotany, bo brzmiało to jak błaganie. — Nie wiem, gdzie ona teraz przebywa, ale pomyślałem, że może ksiądz mógłby ją odnaleźć i przekazać ode mnie wiadomość.

I czekał. Jego zmiana przy konsoli łączności zakończyła się i przybyła zmienniczka, ale kapitan w milczeniu odprawił ją machnięciem ręki. Bracknell siedział, wykonując normalne obowiązki oficera łączności, co chwilę patrzył jednak na ekran, na którym zastygł obraz biskupa Danversa.

W końcu światełko pod ekranem zmieniło barwę z pomarańczowej na zieloną. Obraz biskupa zadrżał lekko i poruszył się. Na jego twarzy malowała się niepewność.

— Mance, ona teraz nazywa się Lara Molina. Ona i Victor pobrali się półtora roku temu. Sam udzielałem im ślubu.

Bracknell poczuł, jak czerwieni się ze złości.

— W tej sytuacji — mówił dalej Danvers — nie sądzę, że by kontaktowanie się z nią było rozsądne. Poza tym byłoby nielegalne, prawda? Nie ma sensu rozdrapywać starych ran ani wyciągać dawnych żalów. W końcu tyle czasu zajęło jej przyjście do siebie i rozpoczęcie nowego życia. Nie sądzisz, że byłoby lepiej, gdybyś…