Święty płomień [Holy Fire - pl]

— Ta Wdowa… jest gliną od sztuczek? Nie wiedziałam, że policja szczególnie interesuje się tego rodzaju sprawami. Jak ma na imię ta wtyczka?

— Helene Vauxcelles-Serusier.

— Helene Vauxcelles-Serusier… na bogów, jakie piękne imię.

— Skoro nie znasz jeszcze Helene, to może wcale nie chcesz jej poznać.

— Jestem całkiem pewna, że nie chcę jej poznać. Nie jestem informatorką. Prawdę mówiąc, jestem krymninalistką.

— Informatorka, kryminalistka… — Paul potrząsnął głową. — Różnica między tymi kategoriami jest znacznie mniejsza, niż ludzie przypuszczają.

— Jak zwykle masz absolutną rację, Paul. Przypomina to trochę zamazaną granicę między pięknem a strachem. Między młodością a starością. Między sztuczką a przestępstwem.

Paul przyjrzał się jej zdziwiony.

— Dobrze powiedziane — stwierdził w końcu. — Dokładnie tak ujęłaby to Helene. Jest prawdziwą wielbicielką zamazanych granic.

— Daję słowo, że nie jestem funkcjonariuszką policji. Udowodniłabym ci to, gdybym mogła.

— Może i nie? Nie w tym rzecz, by funkcjonariuszki pomocy obywatelskiej nie były ładne, ale urodę podobną do twojej traktują zwykle jako podejrzaną.

— Ja nie jestem podejrzana. Niby czemu miałbym być podejrzana?

— Podejrzewam cię, ponieważ muszę chronić przyjaciół — stwierdził Paul. — Nasze życie jest naszym życiem, a nie ćwiczeniem z teorii. Jesteśmy pokoleniem pod naciskiem. Musimy chronić naszą witalność, ponieważ w naszym świecie metodycznie się ją niszczy. Poprzednie pokolenia nie stawały przed tym problemem. Rodzice poprzednich pokoleń lądowali w grobach, a władza lądowała na kolanach ich dzieci. My jednak nie mieliśmy szansy, by zostać prawdziwym pokoleniem. My jesteśmy pierwszymi naturalnymi postludźmi.

— I chcecie rzeczy, które nie pasują do panującego status quo?

— Mais oui.

— Więc pod tym względem niczym się nie różnimy. Ja chcę całego mnóstwa takich rzeczy.

— Nikt nie prosił cię o to, byś została jedną z nas.

Słowa te były wyjątkowo brutalne. Maya odebrała je jak cios nożem. Paul patrzył jej wprost w oczy, ona zaś poczuła się nagle zbyt zmęczona, by podjąć rękawicę. On był zbyt młody, zbyt silny i zbyt inteligentny, ona zaś zbyt niepewna siebie, zbyt załamana, by zepchnąć go do narożnika. Rozpłakała się.

— I co teraz? — spytała. — Czy mam błagać cię o pozwolenie na życie? Będę cię błagać, jeśli tylko zechcesz. Po prostu powiedz mi, czego chcesz.

Paul, zaniepokojony, rozejrzał się po przedziale.

— Proszę cię, nie rób sceny — powiedział.

— Muszę płakać! Chcę płakać! Zasłużyłam sobie na to, żeby płakać. Nie czuję się dobrze. Nie pozostało mi nic z szacunku dla samej siebie. Nie pozostała mi ani odrobina godności. Nic mi nie zostało. Zostałam zraniona w sposób, którego nie jesteś w stanie sobie nawet wyobrazić. Więc co mam według ciebie zrobić? Pozostaje mi tylko płakać. Masz mnie. Jestem zdana na twą łaskę i niełaskę. Możesz mnie teraz zniszczyć.

— Ty możesz zniszczyć nas. Być może tego właśnie chcesz.

— Nie. Daj mi szansę! Mogę być żywa. Mogę nawet być piękna. Powinieneś pozwolić mi spróbować. Pozwól mi spróbować, Paul, przecież mogę być dla ciebie interesującym przypadkiem.

— Bardzo chciałbym pozwolić ci spróbować — powiedział Paul. — Uwielbiam drażnić lwice. Tylko dlaczego stawką w tej grze ma być bezpieczeństwo moich przyjaciół? Nie wiem o tobie nic prócz tego, że wydajesz się bardzo piękna i bardzo postludzka. Niby czemu miałbym ci ufać? Dlaczego po prostu nie wrócisz do domu?

— Bo nie mogę wrócić do domu. Bo znowu zrobią mnie starą!

Oczy Paula rozszerzyły się. Wreszcie do niego dotarła, wreszcie jakoś go dotknęła. Wreszcie dał jej chusteczkę. Maya obejrzała ją, sprawdzając, czy nie jest to chusteczka komputerowa, a potem wytarła oczy i wydmuchała nos.

Paul przycisnął guzik na krawędzi stołu.

— Pozwoliliście Emilowi pozostać z grupą — powiedziała w końcu Maya. — A Emil jest w znacznie gorszym stanie niż ja.

— Czuję się odpowiedzialny za Emila — stwierdził Paul ponurym głosem.

— O co ci właściwie chodzi?

— Pozwoliłem mu wziąć amnezjak. To ja go załatwiłem.

— Doprawdy? Powiedziałeś innym?

— Nie uważam tego za zły pomysł. Nie znałaś Emila takiego, jaki był przedtem.

Na suficie wagonu pojawił się gigantyczny krab. Krab zrobiony z kości, chityny i pawich piór oraz z żyłki i strun fortepianowych. Miał dziesięć bardzo długich, wielostawowych łap, każdą wyposażoną w gumową stopę na haczykowatej stalowej kostce. Do jego płaskiego, nakrapianego pancerza przyssawkami przymocowana była taca.