Jesienne Ognie

– Dobrze mówisz, on jest jednym z najstarszych, nawet niewielu Książąt tak długo żyło. Podobno urodził się jeszcze przed Łowcem. Jeśli ktoś coś może wiedzieć o możliwościach Rogu, to najprędzej on.

– Ej, Leyri! Patrz, jakie kaczątka! Dokładnie to, czegośmy szukali!

Dwie dziewczyny w kolorowych, jaskrawych ubraniach podskoczyły do nas. Zakrztusiłam się niedojedzonym ciastkiem. Kaczątka?

Dziewczyna z kudłami we wszystkich kolorach tęczy szczebiotała dalej.

– No patrz, jakie typki! Żeby jeszcze nie ta smutna twarzyczka, idealny model się trafił, brać i stawiać sztalugi! Nie odmówicie nam, chłopcy, prawda? Całe miasto obeszłyśmy, szukając takich… takich… uchchch!

Spojrzeliśmy po sobie i zachichotaliśmy cicho. Podniecone dziewczyny, kolorowe jak papugi wyglądały tak pociesznie, że niepodobna było się na nie gniewać.

– Bardzo panią przepraszam – odpowiedział ze śmiechem Kito – ale my z kolegą jesteśmy zmuszeni jutro rano opuścić to wspaniałe miasto…

Zauważyłam, że odruchowo próbuje odsunąć się jak najdalej od artystek. Masz tobie! Jeszcze mi tylko dziewic do kompletu brakowało! I co ja zrobię, jak mój kolega na oczach porządnych ludzi przemieni się w rogatego konia? Podam się za iluzjonistę i dam jeszcze jakiś numer na bis?

– Ale pracownia jest zaraz obok! Godzinkę chyba możecie nam poświęcić, noc jeszcze młoda!

– Może i młoda – burknęłam, szukając w kieszeni pieniędzy. – Ale na nas już czas.

Nie ma co, trzeba zapłacić i iść gdziekolwiek, aby dalej od tych porąbanych artystek. Co to za zwyczaje, żeby dziewice szlajały się nocą po knajpach i zapraszały do siebie przypadkowo spotkanych mężczyzn?

– Przepraszam za koleżankę – odezwała się niewysoka, ruda dziewczyna, kłaniając nam się w pas. – Mam na imię Leyri i jestem jedną z najbardziej znanych malarek w Pschowie. Problem polega na tym, że prawie ukończyłam nowy obraz, a nie znalazłam dotąd odpowiednich modeli dla dwóch głównych postaci. Może bylibyście w stanie poświęcić mi godzinę? Wieta, to znaczy moja asystentka – wskazała ręką na energiczną pannicę, która jeszcze próbowała złapać oddech – zrobi parę szkiców, ona rysuje świetne portrety, a ja potem na tej podstawie namaluję swoich bohaterów.

– Co to za obraz? – ożywił się Kito. Wykrzywiłam się i złapałam za głowę. Jeśli ten nieletni amator przygód się zgodzi, wyskubię mu grzywę kłak po kłaku i na zakończenie odpiłuję róg!

– Oczarowany książę. Twój kolega idealnie pasuje do tego, jak sobie wyobrażałam tę postać! – Uśmiechnęła się do mnie, jakby nie zauważając mojej niechętnej reakcji.

– Rey, może byśmy się zgodzili? Do świtu jeszcze spokojnie dwie godziny, co nam szkodzi pomóc tym miłym paniom. Tym bardziej, że to może być… bardzo ciekawe… – znowu zachichotał.

Dziewczyny spojrzały na siebie, nie rozumiejąc, co w tym zabawnego. Ja sposępniałam. Z której strony, przepraszam bardzo, ja wyglądam jak chłopak? No dobrze, mam nietypową twarz, ale ostatecznie nie jestem człowiekiem! Dla feyrów to nawet jestem sympatyczną dziewczyną! Nie chłopakiem!

– Kito, mam wrażenie, że się zapominasz! Bardzo przepraszam – zwróciłam się do artystek – ale myśmy tu przyszli słuchać bardów i bajarzy i nie chcemy opuszczać Pschowa, nie wykorzystawszy do końca okazji podziwiania mistrzów znanych na całym świecie…

– Jeśli chodzi tylko o to – uśmiechnęła się Leyri – to chętnie poznam was z moim bratem. Rin się nazywa, Rin Złotogłosy. Na pewno słyszeliście. Akurat właśnie prowadzi próbę w naszej pracowni.

– Rey!

Kito patrzył na mnie błagalnie. Doskonale go rozumiałam. Jednorożce przez osiemnaście lat żyły na swoich terenach, a kiedyś nie było większych od nich mecenasów twórczości i miłości, nie można było ich oderwać od obrazów i przedstawień. Wszystko to podpowiedziała mi pamięć mojej poprzedniczki.

– Rey, zgódź się! Anni mówiła, że ten Rin jest w ogóle najlepszy, mówiła, że na jego występy nie można się dostać!

– Kito, ja…

– Ale Rey!

Moja wina. Kolejny raz dałam mu się nabrać. Przecież wiedziałam, że nie mam przed sobą dziecka, które się zaraz rozryczy, ale i tak gotowa byłam zrobić wszystko, żeby mi się ten aniołek nie rozpłakał. No coś takiego! Już ja mu dam, jak się pozbieram! Z drugiej strony, jeżeli ten bard faktycznie taki świetny, to w sumie lepiej. Też nie miałam nic przeciwko temu, żeby posłuchać naprawdę dobrych pieśni…