Arka odkupienia. Tom 2: Wyścig [Redemption Ark - pl]

— Pana słowa brzmią przekonująco, ale rozmawiam w tej chwili jedynie z zestawem zalgorytmizowanych odpowiedzi, z modelem przewidującym, jak prawdziwy Clavain zareagowałby na podobną sytuację.

Serwitor wzruszył ramionami.

— A pani chce powiedzieć, że…?

— Że nie mam gwarancji, że prawdziwy Clavain, gdyby tu stał, reagowałby dokładnie tak samo.

— Ach, to stare błędne rozumowanie. Mówisz tak jak Galiana. Rzeczywiście, prawdziwy Clavain, poddawany takim samym bodźcom, w różnych sytuacjach mógł różnie reagować. Nie tracisz więc nic, kontaktując się z kopią beta. — Maszyna uniosła jedną ze swych szkieletowych rąk i zerkała na nią przez luki między rozporkami i drutami ramienia. — Ale rozumiesz, że to nie pomaga całej sprawie?

— Co takiego?

— Umieszczenie mnie w ciele tak oczywiście mechanicznym. I ten głos… To nie ja, zupełnie nie ja. Widziałaś przekaz. To po prostu zupełnie mnie nie oddaje. W rzeczywistości lekko seplenię. Nawet czasami to seplenienie podkreślam. Można to wręcz nazwać cechą mego charakteru.

— Już ci powiedziałam…

— Oto moja sugestia, Ilio. Daj maszynie dostęp do swoich implantów, by mogła odwzorować dostrzegalnego ducha w twoim polu słuchowo-wzrokowym.

Czuła dziwną potrzebę usprawiedliwiania się.

— Nie mam implantów, Clavainie.

— Ale jesteś Ultraską. — W brzęczącym głosie brzmiało zdumienie.

— Tak, ale również jestem brezgatnikiem. Nigdy nie miałam implantów, nawet przed zarazą.

— Sądziłem, że rozumiem Ultrasów — stwierdził z zamyśleniem beta. — Przyznaję, że mnie zaskakujesz. Ale musisz mieć jakiś sposób na oglądanie rzutowanej informacji, kiedy nie działa hologram?

— Mam gogle — przyznała.

— Przynieś je. Znacznie ułatwią nam życie.

Volyovej nie podobało się, że beta mówi jej, co ma zrobić, ale przyznała, że sugestia ma sens. Kazała innemu serwitorowi przynieść gogle i nauszniki. Włożyła ten zestaw, a potem pozwoliła becie na zmodyfikowanie widoku przez gogle. Patykowaty robot został wycięty z jej pola widzenia i zastąpiony przez Clavaina takiego, jakiego widziała w czasie przekazu. Złudzenie nieidealne — użyteczne przypomnienie, że nie ma się do czynienia z człowiekiem z krwi i kości. Tak oglądany serwitor wyglądał jednak znacznie lepiej.

— Doskonale — rozległ się przy jej uchu rzeczywisty głos Clavaina. — Teraz możemy zająć się interesami. Już o to pytałem, ale czy rozważysz załadowanie swojej kopii beta do „Światła Zodiakalnego”?

Wmanewrował ją w problem. Nie chciała przyznać, że nie ma środków, by to zrobić. To naprawdę postawiłoby ją w dziwnym świetle.

— Rozważę to. Tymczasem, Clavainie, zakończmy naszą pogawędkę, dobrze? — Volyova uśmiechnęła się. — Zaskoczyłeś mnie, gdy byłam czymś zajęta.

Obraz Clavaina odpowiedział uśmiechem.

— Mam nadzieję, że to nic poważnego.

Nawet zajmując się serwitorem, Volyova w dalszym ciągu przeprowadzała operacje rozmieszczania broni kazamatowych. Powiedziała kapitanowi, że nie chce, by się ujawniał, gdy serwitor jest włączony, więc kapitan mógł mówić do niej jedynie przez te same słuchawki. On sam natomiast mógł odczytywać jej komunikaty podgłosowe.

— Nie chcę, by Clavain dowiedział się więcej, niż musi — powiedziała kapitanowi. — Zwłaszcza o tobie i o tym, co stało się z tym statkiem.

— Czemu Clavain miałby się o czymś dowiadywać? Jeśli kopia beta odkryje coś, czego nie chcemy zdradzić, po prostu ją zabijemy.

— Później Clavain będzie stawiał pytania.

— Jeśli będzie jakieś „później” — powiedział kapitan.

— To znaczy co?

— To znaczy… nie mamy przecież zamiaru negocjować? Poprowadziła serwitora przez statek na mostek, starając się wybierać drogę przez najmniej dziwaczne sektory. Obserwowała, jak beta rejestruje otoczenie, najwidoczniej świadom, że statkowi przydarzyło się coś dziwnego. A jednak nie zadał jej żadnego pytania bezpośrednio związanego z transformacjami parchowymi. W każdym razie sprawa była i tak przegrana. Nadlatujący statek wkrótce będzie mógł z niezbędną rozdzielczością samodzielnie zerknąć na „Nieskończoność”, a wtedy dowie się o barokowych transformacjach zewnętrznych.

— Ilio — rozległ się głos Clavaina. — Nie kręćmy. Chcemy dostać trzydzieści trzy obiekty, które posiadasz. Bardzo chcemy. Czy przyznajesz, że coś wiesz o tych obiektach?

— Myślę, że gdybym zaprzeczyła, byłoby to mało przekonujące.

— Dobrze. — Obraz Clavaina przesadnie głęboko skinął głową. — Mamy postęp. Przynajmniej zgodziliśmy się, że obiekty istnieją.

Volyova wzruszyła ramionami.

— Jeśli nie zamierzamy kręcić, może nazwiemy te obiekty właściwym imieniem? To broń, Clavainie. Ty o tym wiesz. Ja wiem i oni najprawdopodobniej też o tym wiedzą.

Na chwilę zsunęła okulary. Serwitor Clavaina kroczył po pokoju prawie jak człowiek, choć nie całkiem płynnie. Włożyła gogle z powrotem — nałożony obraz poruszał się tym samym kukiełkowatym krokiem.