Amerykańscy bogowie [American Gods - pl]

Gdy tego samego wieczoru opuścili stan Illinois, Cień zadał Wednesdayowi pierwsze pytanie. Ujrzał tablicę z napisem „Witamy w Wisconsin” i spytał:

— Kim byli ci goście, którzy porwali mnie z parkingu? Pan Wood i pan Stone. Kto to?

Reflektory wozu oświetlały zimowy krajobraz. Wednesday oznajmił, że nie będą jechali autostradą, bo nie wiadomo, po czyjej stronie są autostrady, toteż Cień trzymał się bocznych dróg. Nie miał nic przeciwko temu. Nie był nawet całkiem pewien, czy Wednesday rzeczywiście oszalał.

— Dwóch osiłków. — Wednesday mruknął głośno. — Członkowie drużyny przeciwnej. Czarne Kapelusze.

— Mam wrażenie — rzekł Cień — iż oni uważali, że noszą białe.

— Oczywiście, że tak. W całych dziejach ludzkości nie było prawdziwej wojny, w której nie walczyłyby dwa narody, każdy z nich przekonany, że racja leży po jego stronie. Najniebezpieczniejsi ludzie wierzą, że robią to, co robią, ponieważ bez dwóch zdań jest to najsłuszniejsza rzecz do zrobienia. Dlatego właśnie stają się niebezpieczni.

— A ty? — spytał Cień. — Czemu robisz to, co robisz?

— Bo tego chcę — odpowiedział Wednesday i uśmiechnął się szeroko. — Zatem wszystko w porządku.

— Jak mnie w ogóle znalazłeś? — spytał Cień. — A może im uciekłeś?

— Uciekliśmy — przytaknął Wednesday — choć było już gorąco. Gdyby nie zajęli się tobą, mogliby załatwić nas wszystkich. To przekonało kilka osób siedzących na uboczu, że nie oszalałem do końca.

— Jak się więc wydostaliście?

Wednesday pokręcił głową.

— Nie płacę ci za zadawanie pytań — oznajmił. — Już mówiłem.

Cień wzruszył ramionami.

Noc spędzili w Motelu Super 8, na południe od la Crosse.

Pierwszy dzień świąt upłynął im w drodze. Jechali na północny wschód. Farmy przekształciły się w sosnowy las. Między kolejnymi osadami następowały coraz dłuższe kawałki pustki.

Świąteczny obiad zjedli po południu w rodzinnej restauracyjce w północno-środkowym Wisconsin. Cień bez entuzjazmu dziobał widelcem suchego indyka, słodki jak dżem sos żurawinowy, okropnie twarde pieczone ziemniaki i jadowicie zielony groszek z puszki. Sądząc po zapale, z jakim je zaatakował, i ciągłym oblizywaniu warg Wednesdayowi niezwykle smakowało. Z czasem stawał się coraz bardziej wylewny — mówił, śmiał się, żartował, a gdy tylko kelnerka znalazła się bliżej, flirtował z nią — niską, jasnowłosą dziewczyną o wyglądzie wyrzuconej ze szkoły licealistki.