Oczy Smoka

Peyna chrząknął. Złożył dłonie i patrzył przez palce na gasnący ogień.

– Czy poszedłeś jeszcze raz do tajnego przejścia? Nieoczekiwanie Dennis zapytał:

– A ty wróciłbyś tam, panie?

Tak odparł sucho Peyna. Ale chciałbym wiedzieć, czy ty to zrobiłeś? Tak.

– Oczywiście. Ktoś cię zobaczył?

– Nie. Sprzątaczka minęła mnie w przedpokoju. Pralnie znajdują się piętro niżej, jak wiem. Czułem zapach szarego mydła, takiego jak używa moja mama. A gdy już sprzątaczka sobie poszła, odliczyłem cztery kamienie od tego ze szczerbą i wszedłem do środka.

– Żeby zobaczyć, co widział Tomasz. Tak, panie.

– I widziałeś to?

– Tak, panie.

– Co to było? – zapytał Peyna, mimo że wiedział. – Gdy odsunąłeś klapki zasłaniające otwory w ścianie, to co zobaczyłeś?

– O panie, bawialnię króla Rolanda – powiedział Dennis. – Z tymi wszystkimi głowami na ścianach. I… panie… – mimo dogasającego na kominku ognia młody lokaj zadrżał. – One… jakby na mnie patrzyły.

– Ale jednej z nich nie widziałeś – powiedział Peyna.

– Ależ nie, widziałem je wszystk… – przerwał szeroko otwierając oczy. – Dziewięciak! – sapnął. – Te otworki – przerwał, a oczy miał już teraz wielkości spodków.

W bawialni znów zapadła cisza. Na dworze zimowy wiatr zawodził i jęczał. A wiele mil od nich Piotr, prawy król Delainu, kulił się nad maleńkim warsztatem tkackim wysoko na niebie i pracował nad liną tak cienką, że prawie niewidoczną.

W końcu Peyna ciężko westchnął. Dennis popatrzył na niego ze swojego miejsca przy kominku błagalnie… z nadzieją… ze strachem. Stary sędzia powoli pochylił się do przodu i dotknął jego ramienia.

– Słusznie zrobiłeś przychodząc tutaj, Dennisie, synu Brandona. Dobrze się też stało, że podałeś jakiś powód swojej nieobecności – całkiem zresztą wiarygodny. Przenocujesz dzisiaj u nas, na strychu. Jest tam zimno, ale myślę, że będzie ci się tu spało lepiej niż ostatnio. Mam rację?

Dennis powoli skinął głową, a potem z prawego oka popłynęła mu łza i z wolna potoczyła się po jego policzku.

– A czy twoja mama ma jakieś pojęcie, dlaczego musiałeś odejść?

– Nie.

– Więc może jej to nie dotknie. Arlen zaprowadzi cię na górę. O ile wiem, koce należą do niego, więc musisz mu je oddać. Ale leży tam trochę siana i jest czysto.

– Jeden koc w zupełności mi wystarczy, panie – powiedział Arlen.

– Cicho! Młoda krew jest gorąca nawet podczas snu, Arlenie. Twoja zaś już ostygła. A koce mogą okazać ci się potrzebne… na wypadek, gdyby przyśniły ci się karły i trolle.

Arlen uśmiechnął się lekko.

– Rano sobie jeszcze porozmawiamy, Dennisie – ale chyba przez jakiś czas nie zobaczysz swojej mamy; muszę ci to powiedzieć, chociaż widzę po twojej minie, że sam się już domyślasz, iż powrót do Delainu okazałby się dla ciebie niezdrowy.

Dennis próbował się uśmiechnąć, ale w oczach czaił mu się strach.

– Miałem na myśli coś więcej niż grypę, gdy wyruszyłem tutaj, taka jest prawda. A teraz okazało się, że wystawiłem na szwank zdrowie pana.

Peyna uśmiechnął się sztywno.

– Jestem stary i Arlen też. Ludzie w naszym wieku rzadko kwitną zdrowiem. Czasami są dlatego ostrożni aż do przesady… a czasami gotowi wiele poświęcić. – Zwłaszcza, pomyślał, jeśli mamy wiele do odkupienia. – Porozmawiamy sobie jeszcze rano. Teraz jednak należy ci się odpoczynek. Oświeć mu drogę, Arlenie.

Tak, panie.

– I zajdź jeszcze do mnie.

– Tak, panie.

Arlen wyprowadził wyczerpanego Dennisa z pokoju, zostawiając Peynę dumającego nad dogasającymi płomieniami w kominku.