Heer van het licht [Lord of Light - nl]

Dezelfde kracht concentreerde hij toen in een lichtnaald die Roedra trof en hem op de plek waar hij stond tot as verbrandde, maar tegelijk een gat brandde in de koepel achter hem. Zo werd de eer van de Lokapala’s gered en er werd een nieuwe Roedra uit de rangen van de halfgoden gekozen om de plaats in te nemen van de oude, die gevallen was. Een radjah en twee hogepriesters stierven aan vergiftiging, waarbij hun lichamen alle kleuren van de regenboog aannamen en men bouwde brandstapels waarop hun blauwe overblijfselen werden neergelegd. Heer Krisjna hief zijn Aspect en speelde muziek waarna geen muziek meer bestaat en Goeari de Schone liet zich vermurwen en kwam na afloop mild gestemd weer bij hem. Sarasvati danste helemaal alleen de Dans der Verrukking en toen herschiep Heer Mara de vlucht van Helba en de Boeddha door de Stad. Die laatste droom verontrustte echter velen en er werden nog meer namen op de lijst gezet. Toen waagde een demon zich met het lichaam van een jongeling en de kop van de tijger in hun midden. Hij viel Heer Agni aan, maar werd door de vereende krachten van Ratri en Visjnoe teruggedreven. Toch slaagde hij erin zich onstoffelijk te maken, voordat Agni zijn staf op hem kon richten.

In de dagen die volgden vonden er veranderingen in de Hemel plaats.

Tak van de Archieven en de Schitterende Speer werd door de Heren van Karma veroordeeld tot reïncarnatie in het lichaam van een aap; en in zijn geest werd een waarschuwing geschreven, dat waar hij zich ook voor vernieuwing mocht aanmelden, hem steeds weer het lichaam van een aap gegeven moest worden om in die vorm door de wereld te zwerven, totdat de Hemel de tijd gekomen achtte om genade te doen gelden en de vervloeking van hem weg te nemen. Hij werd naar de wildernis van het zuiden gestuurd en daar vrijgelaten om zich door werken te ontdoen van zijn karmische last.

Heer Varoena de Rechtvaardige verzamelde zijn dienaren om zich heen en vertrok uit de Hemelse Stad om zich ergens anders in de wereld te vestigen. Sommige lasteraars vergeleken zijn vertrek met dat van Nirriti de Zwarte, god van de duisternis en corruptie, die uit wrok en onder het uiten van menig duistere vloek de Hemel verlaten had. De lasteraars van Varoena waren echter zo talrijk, want het was algemeen bekend dat hij verdiend de titel ‘de Rechtvaardige’ voerde en zijn vervloeking zich gemakkelijk kon keren tegen de spreker zelf; daardoor werd er in de dagen die onmiddellijk op zijn vertrek volgden slechts weinig over hem gesproken. Veel later, in de dagen van de Hemelse Zuiveringen, werden nog meer goden naar de wereld verbannen. Hun vertrek vond echter eerst plaats in de tijd dat het Progressivisme zich weer in de Hemel verspreidde.

Brahma, de machtigste van de vier goddelijke orden en de achttien Heren van het paradijs, Schepper van alles, Heer van de Hoge Hemel en alles wat daaronder is, uit wiens navel de lotus spruit en wiens handen de oceanen karnen — hij, die in drie stappen alle werelden omvat, wiens glorie schrik brengt in de harten van zijn vijanden, in wiens rechterhand het wiel rust van de wet die rampen bindt, waarbij hij een slang als touw gebruikt — Brahma voelde zich naarmate de tijd verstreek steeds onrustiger en minder op zijn gemak, als gevolg van zijn belofte aan de Meesteres van de Dood. Overigens is het zeer waarschijnlijk dat hij ook zonder haar aandringen zo zou hebben gehandeld. Het belangrijkste resultaat van haar actie was ongetwijfeld dat het hem voor korte tijd iemand verschafte die hij de schuld kon geven van alle moeilijkheden. Hij stond ook bekend als Brahma de Onfeilbare.

Toen de feesten voorbij waren, werd de koepel van de Hemel op verscheidene plaatsen gerepareerd. In het Museum van de Hemel werd een gewapende wacht geplaatst die daar steeds aanwezig was. Verscheidene demonjachtpartijen werden beraamd, maar kwamen nooit verder dan het stadium van plannenmaken. Er werd een nieuwe Archivaris benoemd, iemand die niets wist van zijn voorouders.

De fantoomkatten van Kaniboerrha werd symbolische vertegenwoordiging in de Tempels door het hele land verleend. Tijdens de laatste nacht van de feesten betrad een eenzame god het Paviljoen van de Stilte aan Wereldeinde en verbleef lange tijd in de kamer genaamd Herinnering. Toen lachte hij langdurig en keerde terug naar de Hemelse Stad; en zijn lach was jeugdig en schoon en sterk en puur, en de winden die door de Hemel waaien vingen het op en droegen het over het land, waar allen die het hoorden zich verbaasden over de vreemde vibrerende klank van triomf die erin door klonk. Dit alles in aanmerking genomen was de tijd van Liefde en Dood, van Haat en Leven, en van Dwaasheid volmaakt en tegelijk indrukwekkend.