Wszystkie weyry Pern [All the Weyrs of Pern - pl]

— Myślisz, że jest w to zamieszany również jakiś Mistrz Rybak? — spytał Jaxom.

— To jeden z Cechów, które zyskały niewiele dzięki informacjom Siwspa — zastanawiał się dalej Piemur, marszcząc brwi.

Robinton potrząsnął głową, ale to Lytol się odezwał.

— Chyba nie masz racji, Piemurze. Mistrz Idarolan był niezmiernie wdzięczny Siwspowi za mapy wybrzeży, głębokości i prądów, wykonane jeszcze przez kapitana Tilleka. Mapy, kreślone z przestrzeni kosmicznej, są wyjątkowo dokładne. — Lytol przez chwilę milczał z szacunkiem, a Piemur wzruszył ramionami. — Oczywiście od tamtej pory nastąpiły zmiany w zarysie linii brzegowej, ale to już łatwo poprawić. Każdy Mistrz otrzymał kopie, a drobnym rybakom dano mapy obszarów, na których łowią. To, co zaaprobuje Mistrz Idarolan, jest akceptowane przez każdego Mistrza jego Cechu.

— To prawda — przyznał Piemur. — Chociaż wiem o jednym czy dwóch niezmiernie konserwatywnych i zacofanych Mistrzach Rybakach, którzy mogliby poprzeć Norista. Pomyślcie, ilu ludzi przeniosło się na Południowy, mimo że nie mieli zezwolenia.

— Pełna sakiewka zamyka wiele ust — dodał Lytol cynicznie.

— Nie wysuwajmy zbyt pospiesznych wniosków — powiedział Robinton.

— Lessa mówi, że ani ona ani F’lar nie mogą tu przylecieć — przekazał Jaxom. — Ale F’nor już jest w drodze. Oboje Przywódcy Weyru są wściekli. Chcą wiedzieć, jak w ogóle mogło dojść do ataku.

Jeden z napastników poruszył się i jęknął.

— Dowiemy się! — wykrzyknęli jednocześnie Jaxom i Piemur, i wymienili spojrzenia pełne ponurej determinacji.

— Czy mogę zasugerować, żebyśmy związali tych panów zanim odzyskają przytomność? — spytał Robinton, przyglądając się leżącym i porównując ich z drobnymi postaciami uczniów.

— Tak. Nawet mamy czym. — Piemur, z okrutnym wyrazem twarzy, sięgnął po zwój grubego kabla. — Dalej, chłopcy — powiedział, zwracając się do studentów. — Zwiążmy tych skorupogłowych idiotów jak trzeba.

Po związaniu napastników, przeszukali ich ubrania, ale nie znaleźli nic ciekawego. Stare blizny i złamane nosy sugerowały, że często się bili. Tylko jeden miał znaki Cechu Szklarzy, ale pozostali też nie byli łagodnymi barankami.

— Swacky może znać któregoś z nich — podsunął Piemur. — Przez siedem Obrotów był w armii, i to w niejednej Warowni.

— Chyba nie wybraliby ludzi, których moglibyśmy rozpoznać? — powiedział Robinton. — Ale jeśli Swacky zidentyfikuje któregoś z nich, to może poddać nam kierunek śledztwa. Siwsp, jak długo pozostaną nieprzytomni?

Siwsp oznajmił, że to zależy od osobnika.

— Im obiekt jest mniej rozgarnięty, tym fala dźwiękowa musi być silniejsza. Jak widzicie, przeżyli, choć mało im brakowało do śmierci.

— Wcale mi się to nie podoba — wybuchnął Robinton.

— Na pewno bym ich nie zabił — zapewnił go Siwsp. Robinton wzruszył ramionami i wypił resztę wina.

— Zabierzmy ich stąd. Mamy chyba jakiś budynek, w którym możemy ich trzymać. To niemal… niemal nieprzyzwoite, że tak leżą w holu.

— Nadeszła pomoc — oznajmił Jaxom.

Usłyszeli ryk wielu smoków. Przybyli F’nor, T’gellan, Mirrim i prawie pełne skrzydło ze Wschodniego Weyru.

— Od tej chwili zaprowadzimy tu smoczą straż — zadecydował F’nor po usłyszeniu zwięzłego raportu Lytola.

— Wschodni Weyr prosi o ten zaszczyt — powiedział T’gellan.

— Szkoda, że musiało do tego dojść — rzekł Robinton, potrząsając głową ze zmęczenia.

— Drogi przyjacielu — Lytol położył pocieszająco rękę na ramieniu harfiarza. — Tego rodzaju wydarzenia są nieuchronne. Powinieneś poczytać nieco historii, tak jak ja. Byłbyś teraz lepiej przygotowany na zmiany zachodzące w każdej Warowni, Cechu i Weyrze.

— Miałem nadzieję, że Siwsp zapewni nam świetlaną przyszłość… — zaczął Robinton wznosząc ręce szerokim gestem, a potem, zniechęcony, opuścił je na kolana.

— To dlatego, że jesteś niepoprawnym optymistą — odparł Lytol ze smutnym uśmiechem.

— To nie takie złe — powiedział Piemur stanowczo, rzucając Lytolowi spojrzenie nakazujące, by zamilkł. Widok tak przygnębionego Mistrza sprawiał mu ból. Lord Opiekun wzruszył ramionami i odwrócił się, by ukryć wyraz cynizmu malujący się na jego twarzy.

T’gellan wysłał jeźdźca po Swacky’ego z Warowni Rajskiej Rzeki. Miał nadzieję, że rozpozna on napastników. Jayge, uważając, że on też może się przydać, gdyż dobrze poznał Wschodnie Warownie w czasach, gdy trudnił się handlem, przybył ze Swackym.

— Tak, rozpoznaję tę parę — powiedział Swacky, obracając jedną z kiwających się głów z jednej strony na drugą. — Bitranie, jeśli dobrze pamiętam. Bitranie zrobią wszystko, jeśli dasz im dość marek.