Szklany dom [Glasshouse - pl]

Sam siedzi w salonie i ogląda telewizję. Przekradam się na paluszkach i idę na górę, spragniona prysznica. Wpadam do pokoju, zrzucam ubranie, biegnę do łazienki i odkręcam wodę, chcąc zmyć z siebie dzisiejsze stresy.

Po paru sekundach słyszę kroki, a potem otwierają się drzwi łazienki.

— Reeve?

— Tak, to ja! — wołam.

— Muszę pogadać. Już.

— Tylko skończę — rzucam rozdrażniona. — Nie możesz poczekać?

— Chyba nie.

Drobne udręki się kumulują — jestem teraz w stuprocentowo złym nastroju. Co to za życie, że nawet nie można w spokoju wziąć prysznica? Namydlam się metodycznie, potem myję włosy, starannie wcierając słabo działający, powierzchniowo czynny żel w skórę głowy. Po paru minutach spłukiwania zakręcam wodę, otwieram kabinę, żeby sięgnąć po ręcznik, i staję oko w oko z zaskoczonym Samem.

— Podaj mi ręcznik — mówię mu, robiąc dobrą minę do złej gry.

Pośpiesznie wykonuje polecenie. Po miesiącach życia w tym akwarium dla rybek coś dziwnego porobiło się z moją świadomością ciała i czuję się zaskakująco nieswojo, stojąc przed nim nago. On chyba też to czuje.

— Co jest aż takie ważne? — Wychodzę spod prysznica, a on wyciąga ku mnie ręcznik.

— Telefon — mruczy, próbując odwracać wzrok, który wciąż wędruje ku mnie.

— Oho. Od kogo?

Sam otula mnie ręcznikiem, jakbym była kruchym, drogocennym przedmiotem, którego stara się nie dotknąć. Wzdrygam się i próbuję nie zwracać na to uwagi.

— Dzwonił Fer. Razem z Elem usłyszeli coś złego od Micka i radzą, co zrobić.

— Złego. — Próbuję się skupić. Woda na skórze nagle robi się lodowata. — Jak bardzo złego?

— Chyba chodzi o Cass.

Spinam się w środku.

— Mick sprzedał im jakąś porąbaną historię, że coś usłyszał od Fiorego. Podobno wielebny powiedział mu, że jedna z reguł to: „bądźcie płodni i wymnażajcie się”. Że za posiadanie dzieci dostaje się gigantyczną liczbę punktów.

— Fakt, niefajnie — mówię ostrożnie — ale takie gadki są w stylu Micka.

— Niby tak, Fer tak właśnie powiedział, ale potem Mick opowiedział Elowi, że zgarnie te punkty, obojętne, czy Cass chce, czy nie. — Sam ma podenerwowany głos. — El nie do końca wiedział, o co mu chodzi.

Mam gonitwę myśli.

— Sam, Cass nie było wczoraj w kościele. Kiedy ostatni raz ją widziałam, nie chciała gadać, jakby się bała. — Mam obrzydliwe przeczucie, że wiem, co się będzie działo. Nie chciałabym, żeby to była prawda.

— No więc, Fer zadzwonił do mnie, kiedy El mu powiedział, że Mick rzucił mu jakiś żarcik, coś w stylu, że ma sposób, żeby Cass już nigdy nie mogła uciec. Nie był pewien, o co chodzi, ale nie brzmiało to dobrze. Reeve, co z tym? Co mamy zrobić, jeśli się okaże, że on ją wiąże, kiedy wychodzi do pracy, albo używa siły fizycznej, albo…?

Jak na kogoś żyjącego w ciemnowiecznej symulacji, Sam potrafi być rozdzierająco naiwny.

— Sam, czy ty wiesz, co znaczy słowo „gwałt”?

— Słyszałem — odpowiada ostrożnie. — Myślałem, że to chodzi o obcych i zwykle kończy się zabójstwem. Myślisz…

Odwracam się.

— Musimy się dowiedzieć, co się tam dzieje, i jeśli to prawda, zabierzemy ją stamtąd. Chyba nie możemy liczyć na policyjne zombiaki ani na Fiorego. Fiore ma nasrane w głowie, nawet Yourdon tak uważa… Bardzo źle to wygląda.

Przeraża mnie sama myśl, przez co musi przechodzić Cass, zwłaszcza że domyślam się, jak zareaguje część naszej kohorty, kiedy spróbujemy ją uratować. Przed ostatnią niedzielą mogłam być większą optymistką, teraz wiem, że od sąsiadów, kiedy pomyślą, że coś zagraża ich drogocennym punktom, nie można się spodziewać niczego poza makabrycznym okrucieństwem.

— Janis chyba mogłaby pomóc, ale źle się czuje. Może Alice? Angel się boi, ale jakby odpowiednio do niej podejść, pewnie by poszła. Jen… Jen niech się trzyma z daleka. A faceci?

— Fer się zgadza — mówi Sam. — Jemu też się to nie podoba. El chyba nie. Gdybym poprosił, to może zgodziliby się Greg, Martin i Alf. Grupa specjalna. — Patrzy na mnie dziwnie.

— Ale żadnego mordowania — mówię ostrzegawczym tonem.

Wzdryga się.

— No nie! W życiu! Ale…

— Ktoś musi iść i przekonać się, czy to prawda, czy Mick tylko pozwala sobie na niesmaczne żarty. Jasne?

— Jasne. A kto?

— Ja pójdę — mówię beznamiętnie. — Wieczorem. Zaraz się ubiorę. Ty obdzwoń ludzi. Niech tu przyjadą. Zanim wejdę, chcę obgadać, co mają robić, żeby potem nie było żadnych nieprzyjemnych niespodzianek. Dobra?