Матчын дар

Восень халодная, чорная, хмурая Сунецца ціха, нячутна штодзень, Хварбы наўкола паклала панурыя, Сонца хавае за чорную цень.          Збожжа пажатае зь ніваў пазвожана, —          Голыя гоні самотна ляжаць,          Неба дажджліваю хмарай абложана,          Траўкай ня грае сваёй сенажаць. Кветкі ня сьвецяць галоўкамі яснымі; Кусьцьце бязь лісту, бяз красак стаяць; З гэтымі восені днямі бяскраснымі Цяжкія думкі у сэрца ляцяць.          Вольхі, рабіны, асіны зь бярозамі          Лістам пажоўклым тужліва шумяць:          «Хутка надыдуць завеі з марозамі,          Ветры зь сьнягамі ізноў наляцяць». Толькі высокія хвоі іглістыя Вечназялёны свой кажуць убор. Днямі зімовымі, цёмна-імглістыя, Будуць чарнець навакол, наузгор.          Зіму пачуўшы, мядзьведзь неспакоіцца,          Ходзіць па лесе, шукае бярлог,          Хмурны і злосны, пакуль супакоіцца,          Горш на скаціну, на людзі налёг. Гусі і качкі гуртамі зьбіраюцца; Хутка на поўдзень саўсім паляцяць. Хеўра за хеўрай на рэчцы зьмяняецца; Ўранку крычаць на вадзе, лапацяць.          Так непрыкметна часамі, дзянёчкамі          Восень зьмяняе. аблічча зямлі…          З гэтымі днямі асеньнімі, ночкамі          Думкі мне ў сэрца жудосны прыйшлі. Старое нешта усё спамінаецца, Толькі няясна, маўляў, праз туман, Нейкі няведамы жаль уздымаецца, Вабіць і цягне ўспамінак-дурман.          Сэрца баліць пад жаданьняў прымусамі,          Што за жаданьні — ніяк не пазнаць;          Можа, ляцеці адгэтуль за гусямі…          Можа, заснуць, каб нічога ня знаць?..