De Tijdpatrouille [Time Patrol - nl]

Daaronder volgde een opgave van de tijdruimte-coördinaten, die onder al die welsprekendheid vreemd aandeden. Everard belde Gordon op, ontving toestemming, en trof maatregelen om een tijdmachine te reserveren bij het pakhuis van de ‘vennootschap’. Daarna schoot hij een briefje naar Charlie Whitcomb in 1947, kreeg een uit één woord bestaand antwoord — ‘Zeker’ — en vertrok om zijn machine te gaan halen.

Het ding riep herinneringen op aan een motorfiets zonder wielen of stuur. Het had twee zadels en de voortstuwing werd geleverd door een anti-zwaartekrachtmotor. Everard stelde de wijzers in op het tijdperk van Whitcomb, drukte de hoofdknop in en bevond zich in een ander pakhuis. Londen 1947. Hij bleef een moment stilzitten, eraan denkend dat hijzelf, zeven jaar jonger, op datzelfde moment college liep, thuis, in de Verenigde Staten. Op dat ogenblik wrong Whitcomb zich langs de bewaker naar binnen en gaf hem een hand. ‘Blij je weer te zien, ouwe jongen,’ zei hij. Zijn magere gezicht vertoonde die bijzonder innemende glimlach waarmee Everard al zo bekend was. ‘Op naar Victoria, niet?’

‘En of. Spring erop.’ Everard stelde opnieuw in. Deze maal zou hij in een kantoor opduiken, een zeer ontoegankelijk privékantoor. Het sprong om hen heen te voorschijn. De eikenhouten meubels, het dikke tapijt en de flakkerende gaslampen maakten een onverwacht massieve indruk. De elektriciteit was al ontdekt, maar Dalhousie & Roberts was een solide, conservatieve zaak. Mainwethering hees zich uit een stoel en begroette hen: hij was een grote, statige man, met warrige bakkebaarden en een monocle. Maar hij wekte tevens een indruk van kracht, en bezat een Oxfords accent dat zo gecultiveerd was, dat Everard hem nauwelijks kon verstaan.

‘Goede avond, heren. Prettige reis gehad, hoop ik? O, ja… sorry… de heren werken nog maar kort bij de zaak, eh, nietwaar? Altijd een beetje verontrustend in het begin. Ik herinner me nog hoe geschokt ik was tijdens mijn bezoek aan de eenentwintigste eeuw. In het geheel niet Brits… Toch is het slechts een res naturae, slechts een ander facet van het altijd verrassend heelal, nietwaar? U meet mijn gebrek aan gastvrijheid verontschuldigen, maar we hebben het werkelijk verschrikkelijk druk. Een paar fanatieke Duitsers hebben, verderop, in 1917, het geheim van het tijdreizen ontdekt, door de onoplettendheid van een antropoloog, een machine gestolen en zijn naar Londen gekomen om Hare Majesteit te vermoorden. Het kost verduiveld veel moeite hen te vinden.’

‘Denkt u dat het zal lukken?’ vroeg Whitcomb. ‘O jazeker. Maar het kost ons drommels veel inspanning, heren, voornamelijk daar we in het geheim moeten werken. Ik zou er de voorkeur aan geven, een detective in dienst te nemen, maar de enige die werkelijk goed is, is veel te intelligent. Hij gaat uit van het beginsel dat, wanneer men alle onmogelijkheden geëlimineerd heeft, datgene wat overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, de waarheid moet zijn. En tijdreizen zou wel eens niet te onwaarschijnlijk voor hem kunnen zijn.’

‘Ik durf er wat onder verwedden dat het dezelfde man is die aan die zaak van Addleton werkt, of er morgen aan zal werken,’ zei Everard. ‘Dat is niet belangrijk; we weten dat hij Rotherhithe’s onschuld zal aantonen. Waar het om gaat, is dat er in de oude Britse tijden hoogstwaarschijnlijk knoeierijen hebben plaatsgehad.’

‘Saksische, bedoel je,’ verbeterde Whitcomb, die zich eveneens met de feiten vertrouwd had gemaakt. ‘Heel veel mensen verwarren Britten met Saksen.’

‘Bijna net zovelen verwarren Saksen met Jutlanders,’ zei Mainwethering minzaam. ‘De invasie in Kent vond plaats vanuit Jutland, als ik het wel heb… En. Hm. Hier is uw kleding, heren. En uw geld. En papieren, ze zijn al voor u in orde gebracht. Ik heb soms de indruk dat agenten in de buitendienst, zoals u, niet beseffen hoeveel werk er, zelfs voor de kleinste onderneming, in de bureaus verzet moet worden. H’m. Pardon. Hebt u een plan de campagne?’