Η Άνοδος της Σκιάς

Εξέτασε για λίγο αυτά που είχε γράψει. Δεν έλεγε αρκετά, αλλά αυτά ήταν όλα. Δεν είχε τις κατάλληλες λέξεις και δεν είχε χρόνο.

Σκούπισε προσεκτικά το υγρό μελάνι με άμμο και δίπλωσε τις σελίδες. Παραλίγο να γράψει «Φάιλε Μπασίρ» απ' έξω, πριν το κάνει «Φάιλε Αϋμπάρα». Συνειδητοποίησε ότι δεν ήξερε αν στη Σαλδαία οι γυναίκες έπαιρναν το επώνυμο του συζύγου τους· υπήρχαν μέρη που δεν το είχαν αυτό. Ε, τον είχε παντρευτεί στους Δύο Ποταμούς· θα ανεχόταν τα έθιμα των Δύο Ποταμών.

Ακούμπησε το γράμμα στο κέντρο της κορνίζας του τζακιού —ίσως να έφτανε στα χέρια της κάποια στιγμή― και έσιαξε την πλατιά, κόκκινη, γαμήλια κορδέλα πίσω από το γιακά του για να κρέμεται σωστά στα πέτα. Έπρεπε να το φορά επτά μέρες, για να δείχνει σε όσους τον έβλεπαν ότι ήταν νιόπαντρος. «Θα προσπαθήσω», είπε τρυφερά στο γράμμα. Η Φάιλε είχε προσπαθήσει να του δέσει μια κορδέλα στη γενειάδα του· ευχόταν να την είχε αφήσει να το κάνει.

«Με συγχωρείς, Άρχοντα Πέριν;» είπε ο Μπαν σαλεύοντας ακόμα ανήσυχα τα πόδια του. «Δεν σε άκουσα». Ο Άραμ μασούσε το χείλος του, με μάτια γουρλωμένα και φοβισμένα.

«Πάμε να κάνουμε τη δουλειά μας», είπε ο Πέριν. Ίσως το γράμμα να έφτανε στα χέρια της. Με κάποιον τρόπο. Πήρε το τόξο του από το τραπέζι και το πέρασε στην πλάτη του. Ο πέλεκυς και η φαρέτρα ήδη κρέμονταν στη ζώνη του. «Και μη με λες έτσι!»

Μπροστά στο πανδοχείο ήταν μαζεμένοι οι Σύντροφοι καβάλα στ' άλογα, με τον Γουίλ αλ'Σήν να κρατά εκείνο το χαζό λάβαρο με τη λυκοκεφαλή, στηρίζοντας το μακρύ ιστό στον αναβολέα. Πόσος καιρός είχε περάσει από τότε που ο Γουίλ είχε αρνηθεί να το κουβαλά; Οι επιζώντες απ' όσους είχαν έρθει μαζί του την πρώτη εκείνη μέρα φυλούσαν ζηλότυπα αυτό το δικαίωμα τώρα. Ο Γουίλ, με το τόξο στη ράχη κι ένα σπαθί στη ζώνη, έδειχνε περήφανος, ο ανόητος.