Wędrowcy [Voyagers - pl]

Jo zadrżała z zimna w ciemnościach.

— Dlaczego zrobiłeś z tego pokoju taką lodownię? — zapytała McDermotta, odpinając stanik i opuszczając majteczki wzdłuż swych smukłych nóg.

— Dlatego, żebyś się bardzo szybko do mnie przytuliła i ogrzała mnie — rozległo się z tapczana basowe skrzeczenie McDermotta.

Jo była rada, że nie zapalił światła i szczelnie zasunął zasłony w oknach swej przyczepy. Nie mógł więc widzieć wyrazu jej twarzy. „Przeklęta prycza — myślała idąc ku tapczanowi. — Za mała na jego tłusty tyłek, a cóż dopiero na nas dwoje.”

Odchyliła kołdrę i położyła się obok niego na kilku calach twardego, gumowego materaca, jakie pozostawały wolne. „Uszkodzę sobie kręgosłup” — powiedziała do siebie.

— Jak się dziś czuje moje słodkie stworzenie? — spytał McDermott, sięgając po jej pierś.

Te same ruchy, ta sama gra, wszystko możliwe z góry do przewidzenia, jak wschód słońca. Trudno było wszakże przewidzieć, kiedy nastąpi u McDermotta wzwód. Potrzebował wiele pomocy ze strony Jo, aby zademonstrować swą męskość. A nieraz bywało, że nawet i ona nie mogła mu w tym pomóc.

Jo pracowała nad nim spokojnie i beznamiętnie, jak świeżo upieczony magister pracuje nad jakimś eksperymentem, aby zyskać sobie uznanie profesora. Czuła, jak pod wpływem jej masażu i pieszczot napięcie powoli ustępuje z ciała McDermotta.

— Robisz to wspaniale — zagruchała. — Duży, silny tatuś pokazuje swą klasę.

McDermott cicho jęczał, leżąc na plecach z rękami po bokach, a Jo zginając się nad nim, szeptała:

— Dobry chłopiec… Robisz się coraz większy i silniejszy dla mnie…

Wreszcie usiadła na nim okrakiem i kiwała się do przodu i do tyłu, aż ogarnęły go spazmy rozkoszy. Gdy położyła się znów obok niego, wciąż cicho kwilił, a po twarzy ciekły mu łzy.

— Co ci jest? — spytała z niekłamanym zdziwieniem. — Czujesz się dobrze?

— Chcą mi go odebrać — rzekł przez nos McDermott — A to jest przecież mój projekt, ja jestem szefem. A oni chcą go zmienić w jakiś kosmiczny cyrk.

— Nikt nie chce ci go odebrać — uspokajała go. — Jesteś dyrektorem całego projektu.

— To ten Stoner tak mi bruździ. — Głos McDermotta był teraz wysoki i drżący, jak głos małego chłopca. — Bez przerwy się mnie czepia. A teraz chce wzlecieć na spotkanie z tym statkiem…

— Nawet jeśli to zrobi, ty pozostaniesz nadal szefem projektu. — Jo pogłaskała go po piersi. — Cóż więc ci przeszkadza, że on chce lecieć?

Poczuła, że jego ciałem wstrząsnął dreszcz.

— Lecieć mu na spotkanie? — spytał z sarkazmem. — A może również dotknąć? Przypuśćmy, że są tam jakieś zabójcze zarazki. Albo jakiś oślizły, okropny stwór?