Stacja tranzytowa [Way Station - pl]

Piramida kul była cudownym, a jednocześnie prostym urządzeniem. Działała jak utrwalacz, rozpędzała wszelkie złudzenia, a krainę czarów zmieniała w rzeczywistość. Można było stworzyć coś, potem włączyć piramidę i twór zaczynał istnieć tak prawdziwie, jakby nigdy nie został wymyślony.

„A jednak nie zawsze można oszukać samego siebie — myślał Enoch. — Wiadomo, że coś jest ułudą, nawet gdy zmienia się to w rzeczywistość.”

Niepewnie wyciągnął dłoń w jej stronę, lecz Mary opuściła rękę i wolno cofnęła się o krok.

W panującej ciszy — w strasznej ciszy samotności — stali naprzeciw siebie pośród kolorowych błysków, igrających niczym rozbiegane myszy, wysyłanych przez piramidę kul.

— Przykro mi — odezwała się Mary — ale to nic nie da. Nie możemy się oszukiwać.

Stał niemy i zawstydzony.

— Na to czekałam. Rozmyślałam o tym i marzyłam.

— Ja też — przyznał Enoch. — Nie spodziewałem się, że to nastąpi.

Dopóki to trwało, pozostawało marzeniem. Romantycznym, niedościgłym, płonnym. Może dlatego romantycznym, że nie mogło się ziścić.

— Jak gdyby ożyła lalka — rzekła Mary — albo ukochany pluszowy miś. Przykro mi, Enochu. Nie mógłbyś kochać lalki, która nagle ożyła, ani pluszowego misia. Będziesz zawsze pamiętał, czym były przedtem. Lalka z wymalowanym uśmiechem bezmyślności; miś, z którego sypią się trociny.

— Nie! — krzyknął Enoch. — Nie!

— Biedny Enoch — powiedziała. — To będzie dla ciebie straszne. Tak żałuję, że nie mogę ci pomóc. Przyjdzie ci żyć z tym tak długo.

— A ty! — zawołał. — Co teraz poczniesz?

„To ona właśnie wykazała odwagę — pomyślał. — Odwagi wymagało nazwanie rzeczy po imieniu.”

Nie miał pojęcia, w jaki sposób przeczuła. Skąd mogła wiedzieć?

— Odejdę — rzekła. — I nie powrócę. Nawet gdy będziesz mnie potrzebował — nie przyjdę. To jedyne wyjście.

Ale ty nie możesz odejść. Jesteś w pułapce, podobnie jak ja — Czyż to nie dziwne, co się z nami stało? Oboje padliśmy ofiarą złudzeń.

— Nie. Ty nie.

Z powagą skinęła głową.

— Ja także. Ty nie możesz kochać zrobionej przez siebie lalki, a ja — lalkarza. Oboje jednak łudziliśmy się; wciąż odczuwamy przymus kochania, a potem poczucie winy i żal, że to się nie udaje.

— Moglibyśmy spróbować — powiedział Enoch’. — Tylko nie odchodź.

— Mam zostać, by w końcu zacząć cię nienawidzić? I, co gorsza, wzbudzić w tobie nienawiść? Lepiej zostawmy sobie poczucie winy i żal. Lepsze to niż nienawiść.