Een feestmaal voor kraaien [A Feast for Crows - nl]

‘Ser Osmund, los me af,’ zei Jaime scherp, toen Ketelzwart zich omdraaide om jacht op de kroon te maken. Hij overhandigde de man het gouden zwaard en ging achter zijn koning aan. In de Lampenzaal kreeg hij hem te pakken, onder het oog van vierentwintig geschrokken septa’s. ‘Het spijt me,’ huilde Tommen. ‘Morgen zal ik het beter doen. Moeder zegt dat een koning het voorbeeld moet geven, maar ik werd misselijk van die lucht.’

Dit kan niet. Te veel gretige oren en reikhalzende blikken. ‘We kunnen beter even de sept uit gaan, uwe genade.’ Jaime nam de jongen mee naar buiten, waar de lucht zo fris en schoon was als die in Koningslanding maar kon zijn. Veertig goudmantels waren rond het plein geposteerd om de paarden en draagkoetsen te bewaken. Hij nam de jongen terzijde, een heel eind bij iedereen vandaan, en liet hem op de marmeren trap plaatsnemen.

‘Ik was niet bang,’ zei de jongen met klem. ‘Ik werd ziek van de lucht. Werd u daar niet ziek van? Hoe kon u dat verdragen, oom, ser?’

Ik heb de rottingslucht van mijn eigen hand geroken toen Vargo Hoat me die als een hanger liet dragen. ‘Een man kan vrijwel alles verdragen, als het moet,’ zei Jaime tegen zijn zoon. Ik heb geroken hoe een man werd geroosterd toen koning Aerys hem in zijn eigen wapenrusting liet braden. ‘De wereld is vol verschrikkingen, Tommen. Daar kun je tegen vechten, of je kunt erom lachen, of toekijken zonder ze te zien… je in jezelf terugtrekken.’

Daar dacht Tommen over na. ‘Ik trok me wel eens in mezelf terug,’ bekende hij, ‘als Joffy…’

‘Joffry.’ Cersei rees naast hen op, en haar rokken fladderden rond haar benen in de wind. ‘Je broer heette Joffry. Hij zou me nooit zo te schande hebben gemaakt.’

‘Dat wou ik ook helemaal niet. Ik was niet bang, moeder. Alleen, uw edele vader rook zo vies…’

‘Denk je dat ik hem aangenamer vond ruiken? Ik heb ook een neus.’ Ze greep hem bij zijn oor en trok hem overeind. ‘Heer Tyrel heeft een neus. Heb je hém zien kokhalzen in de heilige sept? Heb je jonkvrouwe Marjolij als een baby zien grienen?’

Jaime stond op. ‘Genoeg, Cersei.’

Ze sperde haar neusgaten open. ‘Ser? Wat doet u hier? U hebt gezworen bij vader te blijven totdat de wake ten einde was, voor zover ik me herinner.’

‘Die is ten einde. Ga maar naar hem kijken.’

‘Nee. Zeven dagen en nachten, zei je. De Opperbevelhebber weet toch nog wel hoe hij tot zeven moet tellen? Neem je vingers, en tel er dan nog twee bij op.’

Anderen begonnen nu ook het plein op te stromen, op de vlucht voor de kwalijke dampen in de sept. ‘Cersei, demp je stem,’ zei Jaime waarschuwend. ‘Heer Tyrel komt eraan.’

Dat drong tot haar door. De koningin trok Tommen naast zich. Hamer Tyrel maakte een buiging voor hen. ‘Zijne genade is toch hopelijk niet onwel?’

‘De koning werd door verdriet overmand,’ zei Cersei.

‘Zoals wij allen. Als ik iets kan betekenen…’

Hoog boven hen slaakte een kraai een luide kreet. Hij zat boven op het standbeeld van koning Baelor op diens heilige hoofd te schijten. ‘U kunt heel veel voor Tommen betekenen, heer,’ zei Jaime. ‘Wellicht zoudt u hare genade de eer willen aandoen na de avonddienst met haar te dineren?’

Cersei wierp hem een vernietigende blik toe, maar bij uitzondering was ze nu eens zo verstandig om op haar tong te bijten.

‘Dineren?’ Heer Tyrel leek uit het veld geslagen. ‘Nu ja… natuurlijk, het zal ons een eer zijn. Mijn vrouwe en mij.’

De koningin glimlachte gedwongen en gaf hoorbaar haar genoegen te kennen. Maar toen Tyrel afscheid had genomen en Tommen met ser Addam Marbrand was weggestuurd, wendde ze zich boos tot Jaime. ‘Bent u dronken, ser, of staat u te dromen? Mag ik weten waarom ik ga dineren met die inhalige dwaas en zijn kinderachtige vrouw?’ Een windvlaag streek door haar gouden haar. ‘Ik ga hem niet tot Hand benoemen, als dat is wat…’

‘Je hebt Tyrel nodig,’ onderbrak Jaime haar, ‘maar niet hier. Vraag hem om Stormeinde voor Tommen in te nemen. Vlei hem en zeg hem dat je hem in het veld nodig hebt om vader te vervangen. Hamer waant zichzelf een groot krijgsman. Of hij bezorgt je Stormeinde, óf hij maakt er een potje van en slaat een modderfiguur. Altijd prijs.’

‘Stormeinde?’ Cersei keek peinzend. ‘Ja, maar… heer Tyrel heeft het tot vervelens toe duidelijk gemaakt dat hij Koningslanding niet zal verlaten voordat Tommen met Marjolij getrouwd is.’