Прызнанне левага крайняга

— Мы схаваем цябе на гаўптвахце, пакуль сціхне. Ніякі карэспандэнт цябе не знойдзе,— кажа Васільеў.— Ты ведаеш, цяпер ім далі гэткую волю, што ніхто не хоча з імі звязвацца. Пісака ўвесь час тырчыць у Цэнтральным савеце, распытвае пра цябе, але дрэннага ніхто сказаць не можа. Пісьмо і словы ўрача нічога яму не дадуць. Я ўпэўнены. Ніхто нічога не дакажа.

— Мне на гэта напляваць...

Ён моцна страсянуў мяне за плячо.

— Што ты гаворыш?! Вазьмі сябе ў рукі.

— Надакучыла браць сябе ў рукі. Увесь час чую адно і тое ж — вазьмі сябе ў рукі. А калі я не хачу?

Выгляд у Васільева стаў крыху разгублены.

— Дзіўна, я ўвесь час лічыў, што ты сур’ёзны чалавек, выдатна ведаеш, чаго хочаш. Я з табой, як мне здаецца, гавару нармальным тонам, а ты... Зразумей, у жыцці будзе нямала момантаў, калі захочацца апусціць рукі. Калі гэта здараецца ў старасці — чорт з ім, можна апускаць... Але цяпер, у тваім становішчы, калі наперадзе вялікая дарога ў спорце, у жыцці, калі ты лічышся амаль што першым нумарам... Не, гэта недаравальна, я прашу цябе, зразумей гэта як мага хутчэй.

Я прамаўчаў. Я не меў права псаваць ягоны настрой.

I вось — бясконцая, касмічная цемра. Крокі вартавога за дзвярыма. Вечарам ён прынёс мне вялізны кавалак мяса.

— У вашай канторы так усіх кормяць? — спытау яў сяржанта.

Той усміхнуўся:

— Вас загадана карміць, як на зборах. Начальства папярэдзілі, што трэба зберагчы вашы сілы, іначай з іх здымуць галовы.

Усю ноч да самай раніцы я гнаў думкі пра Веру. А можа, усё ж такі варта было пазваніць ёй, можа, у яе яшчэ нічога не было ці наогул не атрымалася з тым дыпламатам? Можа, яна звоніць мне, а я тут...

Раніцой, калі я, як палонны, хадзіў на двары ў гімнасцёрцы без рамяня, мяне паклікаў дзяжурны:

— Вас тэрмінова да тэлефона.

— Хто?

— Ваш бацька. Начальства загадала паклікаць вас да тэлефона.

Я прайшоў у дзяжурны пакой, узяў у рукі трубку.

— Што з табой здарылася?

У бацькі надзіва ўсхваляваны голас.

— Усё нармальна.

— Я ўчора вечарам выпадкова ўключыў тэлевізар і са свайго кабінета пачуў, што ты не ўдзельнічаеш у гульні (тады я яшчэ не ведаў, што бацька мой балельшчык). Захварэў?

— Як табе сказаць...

— Я званіў у «Дынама», мне сказалі, што ў цябе ваенныя зборы.

Я ўздыхнуў вальней.

— Табе правільна сказалі, тата. У мяне ваенныя зборы,— я падміргнуў дзяжурнаму.— Ты ж ведаеш, што я афіцэр унутраных войск. У нас таксама бываюць зборы...

— У самым разгары сезона. Дзіўна... I калі гэта скончыцца?

— Як загадае начальства. Думаю, нядоўга.

Бацька замоўк. Відаць, ацэньваў сітуацыю.

— Я прашу цябе аб адным. Ты не знікай, звані мне. Апошнім часам не вельмі добра сябе адчуваю. Нейкая страшэнная стомленасць...

— Добра, я пазваню ў бліжэйшы час. Ты беражы сябе.